I SA/Sz 710/16

Dnia 25 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpatrzeniu w dniu 25 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oraz odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działalności gospodarczej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.G. – dalej jako: "skarżący" pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. wniósł do sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oraz odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działalności gospodarczej. Jednocześnie, w skardze skarżący zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, iż w razie nieuwzględnienia wniosku przez organ, wnioskuje o rozpoznanie wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając wniosek skarżący podkreślił, iż wobec znacznej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. (określonego decyzją z dnia 9 lutego 2016 r. utrzymanej w mocy decyzją z 10 maja 2016 r.), a także w związku z nieznanym wynikiem rozstrzygnięcia sprawy przez WSA w Szczecinie, wyegzekwowanie zaskarżonej decyzji wydaje się przedwczesne. Ponadto wyegzekwowanie kwoty zobowiązania podatkowego stwarzałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu poważnej szkody i zagrażałoby istnieniu prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa. W związku z powyższym zdaniem skarżącego przedmiotowy wniosek jest konieczny i zasadny. Skarżący nie załączył żadnych dokumentów dodatkowych uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania aktu. Natomiast w aktach podatkowych znajduje się jedynie zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 (PIT-36L) – złożony w urzędzie skarbowym w dniu 11 marca 2014 r., informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2013 (PIT/B) – złożona do urzędu skarbowego w dniu 11 marca 2014 r. Wskazane dokumenty zawierają informacje o wysokości uzyskanego dochodu w kwocie [...] zł (co stanowi różnice pomiędzy przychodem w kwocie [...] zł, a kosztami jego uzyskania w kwocie [...] zł). Ponadto w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach podatkowych znalazły się dokumenty księgowe dotyczące roku 2013 obejmujące wydruki z księgi przychodów i rozchodów, zestawienia faktur, polecenia księgowania, faktury, a także inne dokumenty, w tym umowy z kontrahentami i wyciągi bankowe dotyczące roku 2013. Organ podatkowy załączył do odpowiedzi na skargę postanowienie z dnia 8 lipca 2016 r., w którym odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy wskazał, że wniosek nie zawiera wystarczających argumentów i dowodów, które mogłyby przemawiać za jego uwzględnieniem. Stwierdzenie skarżącego, że ostateczna decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a jej wykonanie byłoby przedwczesne i stwarzałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu poważnej szkody nie stanowi wystarczającej okoliczności dla wstrzymania jej wykonania. Organ odwoławczy uznał, że skarżący nie udowodnił ani nie uprawdopodobnił, w sposób nie budzący wątpliwości oraz nie poparł żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia strony skarżącej złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotna lub trwała zmianę rzeczywistości. Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z przepisów ustawy ciąży na skarżącym i dlatego, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami. Podkreślić przy tym należy, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej pociągające za sobą dolegliwość finansową rodzi określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, jednakże nie oznacza to, że zawsze w tej sytuacji zastosować należy ochronę tymczasowa w postaci wstrzymania wykonania aktu. Przeprowadzona w sprawie analiza wniosku skarżącego oraz akt podatkowych sprawy pozwala stwierdzić, że nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i zagrażałoby istnieniu prowadzonego przez niego przedsiębiorstwu, nie uprawdopodobnił ww. twierdzeń. Wskazać należy, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji faktycznej i majątkowej skarżącego nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do skarżącego. Twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, w tym w szczególności dotyczącymi sytuacji finansowej. Zatem brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Sąd wskazuje, iż w materiale dowodowym znajdującym się w aktach podatkowych sprawy znajdują się jedynie zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 (PIT-36L), informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2013 (PIT/B) oraz dokumenty księgowe dotyczące roku 2013 obejmujące wydruki z księgi przychodów i rozchodów, zestawienia faktur, polecenia księgowania, faktury, a także inne dokumenty, w tym umowy z kontrahentami i wyciągi bankowe dotyczące roku 2013. Zdaniem sądu ww. dokumenty źródłowe nie stanowią wystarczającego materiału pozwalającego na uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej. W pierwszej kolejności dotyczą one jedynie wycinka prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Ponadto dokumenty te pochodzą z roku 2013 i dotyczą właśnie tego roku. W związku z tym nie obrazują aktualnej sytuacji finansowej skarżącego. Tym samym brak jest dokumentów, które uprawdopodobnią oświadczenie zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.