I SA/Sz 712/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od marca do grudnia 2007 r. postanawia: przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi . W dniu 10 sierpnia 2009 r. skarżący [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] r. Nr [...] , wydaną w trybie odwoławczym, a utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od marca do grudnia 2007 r. w kwocie [...] zł. Równocześnie z wniesioną skargą, [...] złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona na jego adres zamieszkania w dniu [...] r. w chwili, gdy przebywał w szpitalu po przebytym zawale serca. Ze względu na pobyt w szpitalach w okresie łącznie, od dnia [...] do dnia [...] r. skarżący nie miał możliwości ani nie był w stanie, zapoznać się z treścią przedmiotowej decyzji, która pod jego nieobecność została odebrana przez pracownika. Powyższa okoliczność uniemożliwiła skarżącemu wniesienie skargi w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny i podlega uwzględnieniu . Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ustawy). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3). Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Zgodnie z powyższym, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przedmiotowej sprawie skarżący wskazał, iż w zakreślonym terminie nie mógł wnieść skargi z uwagi na stan zdrowia. W okresie od [...] r. do dnia [...] r. chorował ( przebywał w szpitalu), co potwierdza złożone do akt zaświadczenie lekarskie. Jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody- wyjścia ze szpitala, jak też w terminie tym wniósł skargę. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu skarżący tym samym uprawdopodobnił, że niedochowanie terminu do złożenia skargi było przez niego niezawinione. Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji postanowienia.