I SA/Sz 719/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 września 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 719/11 odrzucającego skargę M. M. na nałożenie przez Prezydenta Miasta S. opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 12 września 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 719/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. M., w której zakwestionował zasadność upomnienia wystawionego w dniu [...] r. o numerze Up [...] wystawionego przez Prezydenta Miasta S. w związku z nieopłaceniem przez stronę skarżąca postoju pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] marki [...] w strefie płatnego parkowania, w datach wskazanych w tymże upomnieniu. W treści skargi strona wskazała, że brak było podstaw do wystawienia tego upomnienia, gdyż nie otrzymała żadnego dokumentu potwierdzającego fakt parkowania i nieopłacenia postoju oraz nie zgodziła się z wysokością ustalonej w nim opłaty. W postanowieniu Sąd wskazał, że skarga podlega odrzucenie jako niedopuszczalna, gdyż upomnienie wystawione w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Ostanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 14 września 2011 r. Pismem złożonym w Sądzie w dniu 19 września 2011 r. M. M. wniósł skargę kasacyjną na powyższe postanowienie. Skarga ta została osobiście sporządzona przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustalił, co następuje: Zgodnie z art. 178 w związku z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), wstępnej kontroli skargi kasacyjnej dokonuje wojewódzki sąd administracyjny. Kontrola ta ogranicza się do zbadania zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jej dopuszczalności oraz dochowania wymogów formalnych. W ocenie Sądu skarga kasacyjna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 września 2011 r., osobiście sporządzona i wniesiona w dniu 19 września 20011 r. przez M. M. jest niedopuszczalna z przyczyn wskazanych w art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 175 § 1 i 3 ww. ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub - w sprawach obowiązków podatkowych - przez doradcę podatkowego. Powołana ustawa wprowadza od tej zasady wyjątek, dopuszczając w art. 175 § 2 i 3 sporządzenie skargi kasacyjnej przez inne, wymienione w tych przepisach osoby (sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych). Z akt sprawy nie wynika, aby M. M. należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1-3 ustawy. Sąd doręczając skarżącemu postanowienie z dnia 12 września 2011 r. o odrzuceniu skargi, pouczył stronę w piśmie dnia 13 września 2011 r. (data doręczenia 14 września 2011 r.) o wymogach formalnych wniesienia skargi kasacyjnej. Wnosząc skargę kasacyjną skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego) z urzędu. W tej sytuacji niedochowanie przez stronę wymogu przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 12 września 2011 r. o odrzuceniu skargi jest równoznaczne z brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Sporządzanie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Na marginesie Sąd odnosząc się do argumentów przedstawionych w skardze kasacyjnej wyjaśnia, że skarżącemu w związku z wszczętym postępowaniem egzekucyjnym, przysługują środki zaskarżenia przewidziane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, m.in. zarzuty, w ramach których skarżący może podnosić zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Dopiero po wyczerpaniu tych środków i rozpoznaniu ich w postępowaniu administracyjnym przez właściwe organy, możliwa będzie sądowa kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć w przedmiocie dochodzonych opłat za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania.