I SA/Sz 723/11

Dnia 13 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.N. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2005 p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Z.N., pismem z dnia 11 lipca 2011 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...], Nr , [...], którą określono Z.N. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia roku 2005. W treści skargi Skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, iż jej wykonanie może narazić go na znaczną szkodę. Swój wniosek uzasadnił fiskalnym charakterem decyzji oraz znaczną kwotą zobowiązania. W ocenie Skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po analizie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w swoim wniosku wskazał, że fiskalny charakter decyzji podatkowych i możliwość ich natychmiastowego wykonania przy uwzględnieniu podnoszonych w treści skargi zarzutów oraz z uwagi na wysokość zobowiązania może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę. Sąd nie neguje faktu, że sytuacja skarżącego może być skomplikowana z uwagi na znaczną kwotę zobowiązania, uznaje jednak, że sama konieczność poniesienia ciężaru finansowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych na jednorazowe uregulowanie tej należności, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący nie sprecyzował również, na czym ma polegać groźba powstania nieodwracalnych skutków, zaś argumenty skarżącego w zakresie jego sytuacji finansowej i majątkowej są nieweryfikowalne. Skarżący nie podał danych na temat stanu jego posiadania. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Stwierdzić również należy, że przesłanki wytrzymania wykonania wskazanej decyzji nie może stanowić - w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. - powoływana przez skarżącego okoliczność wadliwości decyzji organów podatkowych obu instancji. Kwestia zgodności decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowią bowiem dwa różne zagadnienia. Wobec tego, oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.