I SA/Sz 727/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2007 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w sprawie podatku od nieruchomości za [...] r. i[...] r. . 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia[...] . nr [...] 2. . zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , wydaną z powołaniem się na przepis art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), Burmistrz Miasta i Gminy umorzył wszczęte na wniosek P. postępowanie restrukturyzacyjne w sprawie zaległości podatkowych tejże Spółki w podatku od nieruchomości za rok [...] i za pierwsze półrocze [...] r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że pismem z dnia [...] r. P. wystąpiły do Burmistrza Miasta i Gminy z wnioskiem objęcie postępowaniem restrukturyzacyjnym zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości - bez określenia kwoty tych zaległości - oraz odsetek. Do wniosku tego podatnik załączył szereg dokumentów obrazujących stan wierzytelności i długów poszczególnych zakładów oraz wykazy środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a także program restrukturyzacji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Burmistrz Miasta i Gminy przywołał na wstępie postanowienia art. 18 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, wskazując, iż stanowi on, że decyzję o warunkach restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny wydaje wówczas, jeżeli z analizy wniosku przedsiębiorcy oraz dołączonych do niego dokumentów i danych wymaganych art. 13 ustawy, a więc także programu restrukturyzacyjnego, wynika, że zamierzone nim działania prowadzić będą do przeciwdziałania zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 tejże ustawy. Wskazując następnie na przepis art. 18 ust. 7 tejże ustawy zauważył, iż wynika z niego, że organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o umorzeniu wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego w przypadku, gdy z analizy danych wymienionych w jego ust. 1 wynika, że zamierzone działania przedsiębiorcy nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy. Organ ten podkreślił dalej, iż podstawową przesłanką restruk-turyzacji należności publicznoprawnych, w tym należności z tytułu podatku od nieru-chomości należnych gminie, jest zatem to, aby restrukturyzacja ta przyczyniła się do przeciwdziałania utracie przez przedsiębiorcę zdolności konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza zmniejszeniem w znacznym stopniu obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszenia strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania kredytów, poręczeń i gwarancji, natomiast ocena wystąpienia tej przesłanki dokonywana jest przez organ restrukturyzacyjny w oparciu o analizę danych wymienionych w art. 18 ust. 1. Podkreślając następnie, że dokonał on wnikliwej oceny przedstawionych przez przedsiębiorcę dokumentów, Burmistrz Miasta i Gminy stwierdził, iż z dokumentów tych wynika jednoznacznie, że "w chwili złożenia wniosku wnioskodawca nie tracił zdolności konkurowania na rynku, lecz zdolność tę utracił już w zasadzie kilka lat wcześniej, a opisywane w programie restrukturyzacyjnym wnioskodawcy działania nie są w stanie zapobiec zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2". Zauważył również, iż przedstawiony przy wniosku program restrukturyzacyjny przed-stawia jedynie "opisywane przez wnioskodawcę korzyści związane z ewentualną restrukturyzacją P. SA w skali całego kraju w oparciu o obowiązujące przepisy, nie skupia się zaś na opisie działań mających związek z restrukturyzacją należności wo-bec gminy". Zdaniem tego organu, postępowanie restrukturyzacyjne dotyczy konkretnych należności publicznoprawnych przysługujących konkretnemu organowi i "podjęcie decyzji o restrukturyzacji tych należności oparte być musi o analizę, czy zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, czy choćby funkcjonalny pomiędzy ewentualną poprawą zdolności do konkurowania wnioskodawcy na rynku, a wnios-kowaną restrukturyzacją należności przysługujących organowi restrukturyzacyj-nemu". Uważa on, że "przeciwdziałać zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 nie będzie zaś poddanie restrukturyzacji należności podatkowych gminy w sumie zł, skoro problemy płatnicze P. SA dotyczą wielomilionowych długów" i że w związku z tym zrestrukturyzowanie należności podatkowych gminy nie jest w stanie zapobiec zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego od powyższej decyzji organu restrukturyzacyjnego, w którym to odwołaniu P. SA polemizowało z dokonaną przez ten organ oceną w zakresie dotyczącym powodzenia zamierzonego programu restrukturyzacyjnego, a zarzucając w tym zakresie również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego podniosło zarzut, iż mając wątpliwości co do powodzenia tego programu organ restrukturyzacyjny zaniechał wystąpienia o opinię do właściwego ministra stosownie do art. 18 ust. 3 ustawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, iż w pełni podzielił on stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii braku podstaw do wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w konsekwencji o istnieniu przesłanek do umorzenia wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy zauważył przede wszystkim, że "sprawa restrukturyzacji będąca przedmiotem postępowania należy do sfery uznania administracyjnego", że "orga-nem restrukturyzacyjnym, który poddaje ocenie wnioski przedsiębiorców o restruk-turyzację zadłużeń z tytułu podatków, i to zarówno w zakresie zupełności wniosku, jak i w zakresie oceny merytorycznej, ustawa (...) czyni organy podatkowe pierwszej instancji" i że "Kolegium, będące organem II instancji, nie może ingerować w samo uznanie, gdyż nie zostało wyposażone w kompetencje merytoryczne" i jedynie "mo-że dokonać oceny formalnoprawnej zgodności decyzji organu restrukturyzacyjnego z przepisami". Podkreślając powyższe zasady, organ odwoławczy zauważył, iż nie stwierdza, "aby organ restrukturyzacyjny naruszył jakieś wiążące go w sprawie prze-pisy", a w szczególności te, o jakich mowa jest w odwołaniu. Stwierdził też, że "poddając ocenie zarówno kondycję ekonomiczną przedsiębiorcy ubiegającego się o restrukturyzację, jak i jego program restrukturyzacyjny", organ restrukturyzacyjny "ma prawo i obowiązek analizować te dane w takim kontekście, który jest słuszny z punktu widzenia własnego budżetu". Skoro organ ten nie ma wątpliwości co do tego, że problemy finansowe P. SA nie rozwiążą się poprzez umorzenie niewielkiej stosunkowo kwoty [...] zł należnej budżetowi gminy, to nie można z tym dyskutować, w szczególności, że problemy P. SA są powszechnie znane od wielu lat, uważa organ odwoławczy, dodając, iż "możliwość zasięgnięcia opinii właściwego ministra co do celowości prowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego wobec konkretnego przedsiębiorcy jest fakultatywna i zależy od istnienia po stronie organu restrukturyzacyjnego wątpliwości w tym względzie", a skoro "Burmistrz Miasta i Gminy podkreśla, że wątpliwości nie miał, to trzeba to przyjąć do wiadomości". Powyższa decyzja ostateczna przez P. SA zaskarżona została do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy, skarżący zarzucił im naruszenie przepisu art. 18 ust. 7 ustawy z dnia [...] r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców poprzez błędne uznanie, że zamierzone działań P. SA nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi zawarto wywody wskazujące na bezzasadność takiego stanowiska organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Rozpatrując powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt[...] , stwierdził nieważność zarówno zaskarżonej decyzji ostatecznej, jak i decyzji ją poprzedzającej. U podstaw takiego rozstrzygnięcia legło zapatrywanie Sądu, wyrażone na podstawie wykładni przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji (...), że postępowanie restrukturyzacyjne nie obejmuje swoim zakresem należności publicznoprawnych z tytułu podatku od nieruchomości i że w związku z tym zaskarżone decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, bowiem postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte na wniosek P. SA winno było zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Rozpatrując z kolei sprawę na skutek skargi kasacyjnej Samorządowego Kole-gium Odwoławczego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt[...] , uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia wyroku sądu kasacyjnego wynika, iż za niezgodne z prawem materialnym uznał on zapatrywanie sądu pierwszej instancji co do braku możliwości objęcia restrukturyzacją zaległych należności podatkowych z tytułu po-datku od nieruchomości, a prezentując w tej mierze całkowicie odmienne stanowisko przeprowadził obszerne wywody prowadzące do wniosku, iż jakkolwiek podatek od nieruchomości zaliczany jest zwykle do podatków majątkowych, to jednakże nie został on wyłączony z zakresu restrukturyzacji niektórych należności publiczno-praw-nych przedsiębiorców, o ile organ stanowiący właściwej jednostki samorządu teryto-rialnego podejmie uchwałę o restrukturyzacji przypadających mu należności. Rozpatrując ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Skargę uznać należało za uzasadnioną, zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada bowiem przepisom prawa. Wskazując w art. 1 ust. 1, że określa ona m.in. warunki restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, ustawa z dnia 30.08.2002 r. o re-strukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) stanowi zarazem (art. 1 ust. 2), iż restrukturyzacją tą są objęci przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności ci, którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem za-dłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń i gwarancji. W myśl art. 4 tejże ustawy, restrukturyzacja określonych w niej należności polega na ich umorzeniu w całości wraz z odsetkami za zwłokę lub opłatą prolon-gacyjną - na zasadach określonych w tejże ustawie. Należności objęte restruktu-ryzacją podlegają umorzeniu, jak stanowią to przepisy art. 10 ustawy, pod warun-kiem, że przedsiębiorca: - przedstawi organowi restrukturyzacyjnemu program restrukturyzacji oraz infor-mację zawierającą dane o jego bieżącej sytuacji finansowej, w tym dane wymienione w art. 1 ust. 2; - wpłaci opłatę restrukturyzacyjną, o jakiej mowa w art. 19; - w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nie posiada zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6 nieobjętych restrukturyzacją (ze wska-zanymi wyjątkami), należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego. Wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego następuje na wniosek przed-siębiorcy złożony w terminie 45 dni od dnia wejścia w życie ustawy, a datą tego wszczęcia jest dzień wpływu wniosku do właściwego organu restrukturyzacyjnego (art. 12 ust. 1). Do wniosku, zawierającego zgłoszenie rodzajów należności podle-gających restrukturyzacji, dołącza się - jak stanowi to przepis art. 13 ust. 2 - program restrukturyzacji, wykaz wierzytelności i wszelkich wymagalnych długów przedsiębior-cy zawierający dane identyfikującej dłużników i wierzycieli, informacje o wysokości tych wierzytelności i wymagalnych długów oraz harmonogram spłaty wymagalnych zobowiązań, a także kopię ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wraz z informacją o ustanowionych na nich obciążeniach oraz ewentu-alnie uzasadnienie zastosowania opłaty restrukturyzacyjnej w wysokości odpowiada-jącej 1,5 % sumy należności objętych restrukturyzacją a pozostajacych we właści-wości danego organu restrukturyzacyjnego. Jak to wynika z art. 18 omawianej ustawy, organ restrukturyzacyjny wydaje, w terminie 45 dni od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, decyzję o warunkach restrukturyzacji, jeżeli z analizy wniosku przedsiębiorcy oraz dołączo-nych do niego dokumentów i danych określonych w art. 13 wynika, że zamierzone działania prowadzić będą do przeciwdziałania zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy (ust. 1). Gdy zaś z analizy tej wynika, że zamierzone działania przed-siębiorcy nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu tym zjawiskom, organ restruk-turyzacyjny podejmuje decyzje o umorzeniu wszczętego postępowania restruktu-ryzacyjnego (ust. 2). Uzależniając rozstrzygnięcie w kwestii restrukturyzacji (o warunkach restruk-turyzacji lub o umorzeniu wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego) od wyni-ków analizy wniosku i załączonych do niego dokumentów i danych, ustawa obo-wiązek dokonania tej analizy nakłada zasadniczo na organ restrukturyzacyjny, jed-nakże w przypadku uzasadnionych wątpliwości w zakresie celowości lub podstawy restrukturyzacji należności od przedsiębiorców objętych programami restrukturyza-cyjnymi, organ ten może - w terminie 20 dni od dnia otrzymania wniosku oraz załączonych do niego dokumentów i danych - zwrócić się z wnioskiem do ministra właściwego ze względu na rodzaj należności o opinię (art. 18 ust. 3), zaś właściwy minister, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, wydaje w formie pos-tanowienia opinię, która wyłącznie w przypadku opinii negatywnej nie jest dla organu restrukturyzacyjnego wiążąca (art. 18 ust. 4). Jak to wynika z art. 2 pkt 5 omawianej ustawy, za przedsiębiorców objętych programami restrukturyzacyjnymi uznaje ona przedsiębiorców, którzy podlegają różnym formom restrukturyzacji na podstawie ustaw, w tym także na podstawie ustawy z dnia 8.09.2000 r. o komercjalizacji, re-strukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Pań-stwowe" (Dz.U. Nr 84, poz. 948 ze zm.). Na gruncie rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż u podstaw wydania przez organ restrukturyzacyjny decyzji umarzającej wszczęte na wniosek P. SA postępowanie restrukturyzacyjne legło przekonanie tego organu, że analiza wniosku i załączonych do niego dokumentów i danych nie uprawnia do przewidywania, że umorzenie należności przypadających gminie od w/w przedsiębiorcy jest w stanie - ze względu na ich znikomy udział w całości jego długów - przyczynić się do przeciwdziałania zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy i z powodu których utraciło ono zdolność konkurowania na rynku. Z kolei, u podstaw decyzji organu odwoławczego, akceptującej rozstrzygnięcie organu restrukturyzacyjnego, leży przede wszystkim przekonanie, iż decyzje podej-mowane w ramach regulacji zawartej w ustawie o restrukturyzacji niektórych należ- ności publicznoprawnych od przedsiębiorców mają charakter decyzji uznaniowych i że ocena tego, czy zamierzone działania prowadzić będą do przeciwdziałania nie-korzystnym dla przedsiębiorcy zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 1, podlega swobodnemu uznaniu tego organu, wymykając się tym samym merytorycznej kontroli odwoławczej, zaś ocena ta winna uwzględniać również to, czy umorzenie należności leży w interesie budżetu gminy. W świetle przytoczonego wyżej stanu prawnego stanowisko organu odwoław-czego uznać należy za z gruntu błędne. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, iż o tym, czy umorzenie należności w wyniku restrukturyzacji może wpływać na ogra-niczenie budżetu gminy nie rozstrzyga sam organ restrukturyzacyjny, lecz jej organ stanowiący, podejmujący - stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy - uchwałę o restrukturyzacji należności przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody tego budżetu. Z kolei, wydanie decyzji o warunkach restruk-turyzacji nie zależy od swobodnego uznania organu restrukturyzacyjnego, lecz od wyników analizy wniosku i załączonych do niego dokumentów (m.in. programu re-strukturyzacji) i innych danych określonych w art. 13, przeprowadzonej przezeń w celu stwierdzenia, czy zamierzone działania przedsiębiorcy prowadzić będą do przeciwdziałania niekorzystnym dla niego zjawiskom, o jakich mowa w art. 1 ust. 2, czy też nie rokują one powodzenia w tym zakresie. Zauważyć tu należy, iż podstawy do umorzenia wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego nie stanowią same wątpliwości ze strony organu restrukturyzacyjnego co do pomyślnych wyników za-mierzonych działań przedsiębiorcy, lecz - jak wynika to z przepisu art. 18 ust. 7 us-tawy - taki wynik analizy wniosku i załączonych do niego dokumentów i danych, który jednoznacznie wskazuje, że zamierzone działania przedsiębiorcy, zawarte w pro-gramie restrukturyzacji, nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu w/w zjawiskom. O braku uznaniowego charakteru decyzji podejmowanych przez organ restruk-turyzacyjny przekonuje też regulacja art. 18 ust. 3 i 4 omawianej ustawy. Po pierwsze zauważy należy, iż podstawy do przewidzianego w tych przepisach wystąpienia z wnioskiem o opinię do właściwego ministra nie stanowią jakiekolwiek wątpliwości "w zakresie celowości i podstawy restrukturyzacji należności od przedsiębiorców objętych programami restrukturyzacyjnymi", lecz wątpliwości uzasadnione. Brak uza-sadnionych wątpliwości w zakresie celowości lub podstawy restrukturyzacji oznacza zatem, że powinnością organu restrukturyzacyjnego jest - z woli ustawodawcy lub samorządowego uchwałodawcy - wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji. Istnienie uzasadnionych wątpliwości w tymże zakresie nakłada z kolei na organ re-strukturyzacyjny powinność wystąpienia do właściwego ministra z wnioskiem o opi-nię. Jakkolwiek w treści przepis art. 18 ust. 3 ustawy zawarte zostało sformułowanie o możliwości takiego wystąpienia ("może zwrócić się z wnioskiem"), to jednakże nie oznacza ono dowolności i rozumiane być musi jako powinność określonego działania w warunkach przewidzianych ustawą, tj. wystąpienia uzasadnionych wątpliwości co do celowości i podstawy restrukturyzacji wobec danego przedsiębiorcy. O takiej powinności, a nie uznaniowości, przekonuje też regulacja stanowiąca o tym, iż wyrażona w formie postanowienia pozytywna dla przedsiębiorcy opinia właściwego ministra jest dla organu restrukturyzacyjnego opinią wiążącą (art. 18 ust. 4). Jakkolwiek powyższe regulacje, dotyczące zasięgania opinii właściwego ministra i związania tą opinią, odnoszą się jedynie do przedsiębiorców objętych programami restrukturyzacyjnymi w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy, to uprawniają one do przy-jęcia, że - wbrew stanowisku organu odwoławczego wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - uznaniowego charakteru nie mają nie tylko decyzje podejmo-wana w postępowaniu restrukturyzacyjnym dotyczącym tych szczególnych przedsię-biorców, ale również decyzje podejmowane wobec przedsiębiorców nie objętych programami restrukturyzacyjnymi. Okolicznością niesporną w rozpatrywanej sprawie jest, że mając bliżej nie- określone wątpliwości co do celowości restrukturyzacji należności przypadających gminie od P. SA, co do przeprowadzenia której jej organ stanowiący podjął stosowną uchwałę, organ restrukturyzacyjny nie wystąpił - wbrew powinności wynikającej z art. 18 ust. 3 ustawy - z wnioskiem do właściwego ministra o opinię. Takie działanie tego organu, uznającego wyłącznie własną kompetencję w zakresie oceny celowości restrukturyzacji tych należności, stanowiło niewątpliwie naruszenie przepisów postępowania restrukturyzacyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie samo naruszeniem przepisów postępowania stanowiła akceptacja tego działania ze strony organu odwoławczego. Uznając w tych warunkach, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została z naruszeniem przepisu art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez to, że utrzymuje ona w mocy decyzję organu restrukturyzacyjnego o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego pomimo braku przeprowadzenia przez ten organ postępowania z zachowaniem wymogu uzyskania opinii właściwego ministra w zakresie celowości i podstawy wnioskowanej przez skarżącego przedsiębiorcę restrukturyzacji, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzec należało o uchyleniu zaskarżonej decyzji, jak również - stosownie do przepisu art. 135 w/w ustawy - o uchyleniu poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy, uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do przepisu art. 200 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.