I SA/Sz 727/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na rok 2008 oddala skargę. Decyzją nr [...] z [...] r., wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r. Nr 35, poz. 217 ze zm.) w związku z art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2008 r. Nr 44, poz. 262), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 30/16 z 31 stycznia 2009 r.) Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Sz., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez H. P. od decyzji nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu S. z siedzibą w D., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że 15 maja 2009 r. do Biura Powiatu D. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek H. P. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008. Producent w złożonym wniosku zadeklarował do płatności działki rolne o oznaczeniach A, A1, B, B1, C, C1, D, E, F, G, H, J, K, L, M, N, o łącznej powierzchni 38,08 ha. Do wniosku dołączono 7 załączników graficznych oraz kartę informacyjną. Wniosek podpisał B.P. pełnomocnik H. P. zgodnie z załączonym do akt sprawy pełnomocnictwem notarialnym. Następnie, organ odwoławczy wskazał, że 24 września 2008 r. przeprowadzono kontrolę administracyjną przedmiotowego wniosku, w trakcie której stwierdzono nieprawidłowości. Polegały one na braku w ewidencji gruntów i budynków działek nr [...] i [...] obręb S., gm. S. 2 października 2008 r. wnioskodawca złożył dokument korekty wraz z wypisem z rejestru gruntów, wskazując prawidłowe położenie działek ewidencyjnych [...] i [...] w obrębie T., gm. S., a nie jak pierwotnie zadeklarował w obrębie S. Po skorygowaniu danych na podstawie złożonej korekty, przeprowadzono ponowną kontrolę administracyjną wniosku podczas której stwierdzono, że wystąpił konflikt krzyżowy, polegający na zadeklarowaniu do przyznania płatności tych samych działek ewidencyjnych ([...], [...]) przez dwóch producentów. Do uczestników konfliktu krzyżowego (H. P. oraz A. K.) wystosowano wezwania do złożenia wyjaśnień. 22 grudnia 2008 r. H. P., w odpowiedzi na wezwanie, złożył: umowę dzierżawy spornych działek z 1 października 2006 r., umowę użyczenia z 1 października 2006 r., oraz umowę dzierżawy z 14 maja 2008 r. Tego samego dnia S. B. - pełnomocnik A. K. złożył umowę dzierżawy z 10 maja 2008 r., postanowienie Sądu z 10 października 2007 r. - sygn. akt I Co 322/04, decyzję nr [...] S. S. z dnia [...]r., decyzję nr [...] z [...] r. [...] Urzędu Wojewódzkiego w Sz. oraz oświadczenie, z którego wynika, iż A.K. jest posiadaczem działek [...] i [...] położonych w obrębie T., i że uprawia je S. B. na zlecenie ww. Następnie, organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego postępowania strony składały dalsze dokumenty, tj.: H. P. pismo, w którym potwierdził, że w roku 2008 użytkował sporne działki, oświadczenie J. S. i J. W. na tę okoliczność oraz opinię Wojewody wraz z protokołem komisji z dnia [...] r. z oszacowania zakresu i wysokości szkód powstałych w wyniku suszy, natomiast S. B. kopię odwołania znak [...] z dnia [...]r. od decyzji Starosty S., oświadczenia: M. S., P. K., M. B., M. Sz., J. W., J. B., K. M. i M. S. oraz 5 zgłoszeń szkód dot. spornych działek skierowanych do Koła Łowieckiego "J." w S. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w D. przeprowadził rozprawę administracyjną, a następnie wydał decyzję nr [...], którą odmówił H. P. przyznania jednolitej płatności obszarowej (nakładając sankcję w wysokości [...] zł), oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na rok 2008. Organ poinformował jednocześnie stronę, iż kwota sankcji będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem H. P. złożył odwołanie, w którym podniósł, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo przeprowadził postępowanie i bezzasadnie dał wiarę świadkom o przesłuchanie których wniosła A. K. Nadto, odwołujący się wskazał na brak obiektywizmu organu podczas prowadzonego postępowania poprzez danie wiary zeznaniom, mijającym się z prawdą świadkom, natomiast odrzucenie zeznań potwierdzających faktyczną sytuację występującą na spornych działkach. W uzupełnieniu odwołania H. P. po raz kolejny podważył zeznania świadków oraz opinię biegłego sądowego w przedmiocie użytkowania spornych działek, wyjaśnił przyczynę zadeklarowania spornych działek wyłącznie do jednolitej płatności obszarowej oraz wskazał na naruszenie przez organ art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzję organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy albowiem skoro wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku prowadzonego postępowania wyniosła 93,69% to, zgodnie z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r., str. 1 ze zm.), płatności należało odmówić, a na rolnika nałożyć sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, która będzie potrącana w kolejnych trzech latach kalendarzowych następujących po roku wykrycia nieprawidłowości. Nadto, organ odwoławczy stwierdził także, iż organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił H. P. przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Warunkiem do otrzymania bowiem płatności uzupełniających jest przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Ponieważ jednolita płatność obszarowa została stronie odmówiona ze względu na stwierdzone różnice między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej (brak posiadania działek H, J), organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił H. P. przyznania także uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych, stosując przy tym zapisy art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Jednocześnie, organ odwoławczy, powołując się na brzmienie przepisów art. 4 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania nie została naruszona zasada swobodnej o ceny dowodów, a organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie wyjaśniające w sprawie, nie uchybił żadnemu z przepisów K.p.a., co mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił także, że w sytuacji gdy organ uwzględnił zeznania jednego świadka, a odmówił uwzględnienia zeznań innych świadków, nie można tylko z tego powodu skutecznie podważyć stanowiska organu, zarzucając mu oparcie rozstrzygnięcia na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i - tym samym - błędnej ocenie tego stanu pod względem prawnym. Odnośnie pozostałych zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że A. K. została wezwana na rozprawę administracyjną (wezwanie oraz potwierdzenie odbioru w aktach sprawy), a na rozprawie, w jej imieniu, wyjaśnienia składał ustanowiony przez nią pełnomocnik – S. B. Odnośnie podnoszonego w uzupełnieniu odwołania zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy wskazał, że zasada określona w art. 3 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 Kodeku postępowania administracyjnego. A zatem, zadania organu prowadzącego postępowanie w zakresie obowiązku zgromadzenia, zebrania materiału dowodowego zostały ograniczone w stosunku do ogólnych reguł. Niemniej jednak, organ pierwszej instancji, aby w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, oraz wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadził rozprawę administracyjną, która pozwoliła na podjęcie decyzji, dotyczącej faktycznego posiadacza spornych gruntów. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał także, na podstawie wyjaśnień udzielonych przez strony i zeznań świadków, zawartych w protokole z rozprawy administracyjnej i protokołach z przesłuchań, że H. P. nie był faktycznym posiadaczem spornych gruntów na dzień 31 maja 2008 r. Prawidłowo też, w ocenie Dyrektora ARiMR, organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom złożonym przez B. P. i H. P.o, a dał wiarę wyjaśnieniom złożonym przez S. B., jak również dlaczego nie dał wiary zeznaniom świadków, o przesłuchanie których wnosił H. P., a dał wiarę zeznaniom świadkom wskazanym przez A. K. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem organu odwoławczego H. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organów pierwszej i drugiej instancji, bowiem, w jego ocenie, w głównej mierze powinien być zbadany fakt użytkowania gruntów rolnych na dzień 31 maja 2008 r. Strona podważyła także wiarygodność zeznań świadków, oraz dokumentów przedstawionych przez przeciwną stronę zaistniałego konfliktu krzyżowego oraz zarzuciła organom obu instancji nie wzięcie pod uwagę zeznań świadków przez niego wskazanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Sz., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej u.p.p.s.a., (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy.) Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził ww. naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego przyznania jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej Kierownik Biura Powiatowego weryfikuje czy producent spełnia wszystkie kryteria uprawniające go do otrzymania płatności, a w szczególności, czy jest posiadaczem gruntów, na które wnioskuje o płatność. Ustawodawca wskazuje na posiadanie gruntu rolnego, jako ustawową przesłankę warunkującą skuteczne rozpoznanie zgłoszonego wniosku i pojęcie to odnosi do "posiadania" w rozumieniu przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), dalej K.c. Stosownie do treści art. 336 K.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Z kolei w doktrynie podkreśla się, iż "posiadanie" w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, może stanowić element prawa podmiotowego, będąc przejawem prawa przysługującego właścicielowi (posiadanie zgodne z prawem), ale może także wskazywać na stan faktycznego władztwa nad rzeczą i to w sytuacji, gdy prawo wykonywane faktycznie przez posiadacza służy innemu podmiotowi - posiadanie bezprawne (np.: K. Pietrzykowski, Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2005, s. 799). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: wyrok z dnia 17.01.2008 r., II GSK 227/07, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazane wyżej rozróżnienie rodzajów posiadania ma istotne znaczenie z tego względu, że konstrukcja instytucji płatności obszarowych wynika ze wspólnej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznie użytkownikami gruntów rolnych. Dla uzyskania płatności nie wystarczy bowiem być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je rolniczo użytkować. Ustawowa przesłanka "faktycznego posiadania", kwalifikująca do uzyskania płatności, nie może być rozumiana jako przesłanka ustalenia samego tytułu prawnego wnioskodawcy, z którego wynika posiadanie zgłoszonych gruntów rolnych. Wymóg ten nie został bowiem sformułowany w żadnym przepisie prawa. Wskazać też należy, że weryfikacja posiadania działek rolnych przez wnioskodawcę powinna być przeprowadzana w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, aby następnie znaleźć swoje rozstrzygnięcie w decyzji administracyjnej w sprawie płatności. Idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczyć pomocy finansowej udzielanej jedynie tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów. Nie można zatem dopuścić do sytuacji, w której rolnikowi, pomimo właściwego użytkowania gruntów rolnych, odmawia się przyznania płatności tylko ze względu na stan faktyczny istniejący w dniu wydawania przez organ decyzji (por. wyroki NSA z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. II GSK 260/07, z dnia 27 października 2010 r. sygn. II GSK 929/09, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, istotny jest zatem stan faktyczny zaistniały w sprawie w okresie od początku 2008 r. do dnia zakończenia w 2008 r. sezonu rolniczego. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim zeznań świadków zgromadzonych w trakcie przeprowadzonej rozprawy administracyjnej, a także ich oświadczeń oraz uzyskanych dokumentów wskazuje, że H. P. nie był posiadaczem spornych działek w ww. okresie. Jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w S. Wydziału I Cywilnego z 10 października 2007 r. prawo własności gruntów rolnych obejmujących działkę [...] i [...] o powierzchni 19,30 ha położoną w T., w związku z uprawomocnieniem się przybicia i wykonaniem przez nabywców warunków licytacyjnych, przysądzono S. i M. B. Ww. postanowienie stało się prawomocne, po oddaleniu zażalenia dłużnika i jednocześnie poprzedniego właściciela gruntu – B. P., w dniu 16 stycznia 2008 r. Pomimo powyższych okoliczności 14 maja 2008 r. B. P. zawarł umowę dzierżawy spornych gruntów z dzierżawcą A. G. Z kolei 10 maja 2008 r. zawarta została także umowa dzierżawy działek [...] i [...] między M. B. i A. K. Jeżeli chodzi natomiast o fakt faktycznego gospodarowania na spornych gruntach wskazać należy, że świadkowie: M. S., K. M., J. B., J. W., M. Sz., P. K., M. S. potwierdzili, że w 2008 r. wykonywali prace na spornych działkach na zlecenie S. B., działającego jako pełnomocnika A. K. Jednocześnie, S. B. przedstawił do akt pisma kierowane od października do grudnia 2008 r. do Koła Łowieckiego "J." w S. na okoliczność szkód spowodowanych przez dziką zwierzynę na spornych gruntach, oświadczenie R. K. przedstawiciela Izby Rolniczej w S., który uczestniczył 11 sierpnia 2008 r. w szacowania szkód łowieckich w uprawie pszenicy ozimej min. działkach [...] i [...] oraz oświadczenie Sp. z o.o. A. z którego wynika, że jesienią 2007 r. pracownicy tej firmy wykonali siew pszenicy ozimej min. na działkach [...] i [...], co pozostaje w sprzeczności z zeznaniami B. P., który zeznał, że na wiosnę 2008 r. siał na spornych gruntach pszenicę jarą. Fakt uprawy na spornych gruntach pszenicy ozimej potwierdził także biegły sądowy do spraw rolnictwa i szacowania szkód łowieckich w sprawie z powództwa M. B. z udziałem Koła Łowieckiego "J.", która została załączona doi akt sprawy. Z kolei H. P. wskazał, że dowodem na użytkowanie rolnicze przez niego spornych gruntów jest protokół szacowania szkód powstałych na skutek suszy oraz oświadczenie i zeznania W. K., który udzielał porad dotyczących gospodarowania na spornych działkach. Z tym, że podkreślić należy, iż ww. świadek podał, wbrew zeznaniom B. P., że wiosną 2008 r. na spornych działkach, które wskazał na załączniku graficznym, zasiana była pszenica ozima, a nie jara. Z kolei, J. W. wskazywany przez skarżącego na okoliczność wykonywania orki na spornym gruncie we wrześniu 2008 r. podał, że w trakcie wykonywania tej pracy dowiedział się od S. B., że jest on posiadaczem tych gruntów, w związku z czym następnie zapłatę za wykonaną pracę otrzymał do S. B., natomiast H. P. wypłacił mu także kwotę [...] zł tytułem "rekompensaty". Mając na uwadze powyższe, nie sposób przyjąć, że dowody naprowadzone przez skarżącego wskazują na fakt gospodarowania przez niego na spornych gruntach w 2008 r. Tym bardziej, że w maju tego roku zawarta została wskazana powyżej umowa dzierżawy z A. G., a zatem uprawnionym do wystąpienia o płatności byłby właśnie on gdyby faktycznie na gruncie tym gospodarował. Jednocześnie, wskazać jeszcze należy na kolejną sprzeczność w wyjaśnieniach H. P., a mianowicie w piśmie z 20 kwietnia 2009 r. wskazuje on, że B. P. zerwał w 2006 r. umowę dzierżawy z A. G. z uwagi na nieopłacanie czynszu dzierżawnego. Jednocześnie, w piśmie tym H. P. podkreśla, że pieniądze należne B. P. za grunty [...] i [...] zostały wpłacone przez nowych nabywców (S. i M. B.) dopiero w grudniu 2008 r., a sprawa sądowego wprowadzenia ich w posiadanie nieruchomości nie została dotychczas zakończona. Powyższe pozwala przypuszczać, iż istnieje konflikt między byłym właścicielem – B. P. czy też jego ojcem – H. P., któremu A. G. umową z 1 października 2006 r. oddał sporne grunty w użytkowanie, a nowymi właścicielami, tj. S. i M. B., aczkolwiek nie rzutuje on w żaden sposób na prawidłowe ustalenia organu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji w kwestii posiadania działki [...] i [...] w 2008 i użytkowania jej rolniczo w 2008 r. przez S. B. – pełnomocnika A. K., która również zwróciła się o dopłaty do ww. gruntów na 2008 r. Przechodząc następnie do pozostałych kwestii, dotyczących prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że zgodnie z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r., str. 1 ze zm.) jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, która będzie potrącana w kolejnych trzech latach kalendarzowych następujących po roku wykrycia nieprawidłowości. Stawka Jednolitej Płatności obszarowej w roku 2008 to [...] zł. Różnica powierzchni wynikająca z powierzchni deklarowanej i powierzchni stwierdzonej wyniosła 18,42 ha. Zgodnie zatem z ww. rozporządzeniem wysokość sankcji prawidłowo została ustalona i wyniosła : 18,42 ha. x [...] zł = [...] zł Nadto, stwierdzić należy, że zasadnie odmówiono H. P. przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, gdyż warunkiem do otrzymania płatności uzupełniających jest przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Ponieważ jednolita płatność obszarowa została skarżącemu odmówiona ze względu na stwierdzone różnice między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej (brak posiadania działek H, J), prawidłowo odmówiono H. P. przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych stosując przy tym zapisy art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003. Jednocześnie, wskazać należy, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo. W sytuacji gdy organ uwzględnił, jako wiarygodne, zeznania jednego świadka, a odmówił wiarygodności innym, nie można zarzucać mu oparcia rozstrzygnięcia na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i - tym samym - błędnej ocenie tego stanu pod względem prawnym. Odnośnie pozostałych zarzutów podnoszonych przez stronę w skardze wskazać należy, że zasada określona w art. 3 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), niemniej jednak, organ pierwszej instancji, aby w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, oraz wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadził rozprawę administracyjną, która pozwoliła na podjęcie decyzji dotyczącej faktycznego posiadacza spornych gruntów. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organy obydwu instancji prawidłowo uznały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że H. P. nie był faktycznym posiadaczem spornych gruntów w 2008 r., a stanowisko to zostało w sposób prawidłowy i wyczerpujący przedstawione w decyzjach, które zawierają zarówno właściwe uzasadnienie prawne jaki faktyczne. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w granicach skargi, nie będąc jednak związany jej zarzutami i wnioskami (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.) nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdzono też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania lub powodujących nieważności decyzji chociażby w części. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.