I SA/Sz 74/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska [spr.] Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Zaremba Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2005 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] przeciwko Z. B., a na skutek zarzutu zobowiązanego wskazującego że nie istnieje obowiązek, którego domagał jako wierzyciel Naczelnik Urzędu Celnego oraz błędu co do osoby zobowiązanego, organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie stawianych przez zobowiązanego zarzutów. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...]. wierzyciel zajął stanowisko w sprawie stawianych przez Z. B. zarzutów uznając je za bezzasadne. W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. B. zakwestionował zasadność prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego twierdząc, że nie może być stroną zobowiązaną w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym gdyż za dług celny odpowiedzialna była Spółka Cywilny J. W.KI. i Z. B. a nie je wspólnicy. W zażaleniu podniesiono też że nie ma podstaw do żądania wykonania obowiązku egzekucyjnego z decyzji Nr [...] z dnia [..]. z uwagi na nieprawidłowe jej dorczenie. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 200r4r. organ celny odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 25 lipca 2003r. uznając zarzuty Z. B. za bezzasadne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Z. B. zarzucił, że prowadzone wobec niego na podstawie tytuł wykonawczego Nr [...] z dnia 6 czerwca 2003r. postępowanie egzekucyjne jest niezgodne z przepisami prawa gdy nie istnieje obowiązek, którego spełnienia domaga się organ celny, a nadto, że zachodzi błąd co od osoby zobowiązanej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Trafne jest stanowisko organów celnych obu instancji co do tego, że spółka cywilna nie jest osobą prawną i nie ma zdolności prawnej, a zgodnie ze wskazanym przez te organy przepisem art. 846 Kodeksu cywilnego wspólnicy spółki cywilnej są solidarnie odpowiedzialni za zobowiązania Spółki, oznacza to, że każdy ze wspólników odpowiada za zobowiązania spółki nie tylko wspólnym majątkiem Spółki ale i majątkiem osobistym niezależnie od udziałów wspólników w zyskach i stratach Spółki. Zgodnie zaś z treścią art. 366 § 2 Kodeksu cywilnego odpowiedzialność wspólników trwa również w razie rozwiązania spółki aż do zaspokojenia wierzyciela Powyższe ma znaczenie z uwagi na fakt, iż w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego Spółka już nie istnieje. Trafnie również organ egzekucyjny odwoławczy przyjął, że przepis art. 115 § 1 i § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, do którego odwołuje się skarżący, nie znajduje zastosowania w sprawie z uwagi na art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks cywilny /tekst jedn. z 2001r. Dz.U. Nr 75, poz. 802 ze zm./ stanowiący, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy Działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Wskazywany przez stronę skarżącą art. 115 § 4 Ordynacji podatkowej reguluje tryb orzekania o odpowiedzialności wspólników między innymi spółek cywilnych dotyczy wyłącznie zobowiązań podatkowych. Kwestie powstania długu celnego zamieszczone zostały w Kodeksie celnym. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego co do tego, że nie istnieje obowiązek zapłaty długu celnego. z akt sprawy wynika bowiem, iż w decyzji Nr [...] z dnia 23 października 2001r. skierowanej do J. S.C. Z. B. i W. K., Dyrektor Urzędu Celnego dokonał wymiaru długu celnego w kwocie [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...]. Nr [...]. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.