I SA/Sz 742/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T Z o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w skardze z dnia 15 maja 2015 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zapłata podatku w kwocie wynikającej z zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy do jej ustalenia doszło w wyniku błędów organów I i II instancji, spowodowałaby powstanie dla niego znacznej szkody, której skutki byłyby trudne do odwrócenia. Skarżący podniósł, że kwestionuje w skardze wysokość podatku od nieruchomości również za lata 2013 i 2014. Łączna kwota zobowiązania została wymierzona za okres od 2013 do 2015 r. przez organ podatkowy na sumę [...] zł, podczas gdy jej wyliczenie - zgodnie ze stanowiskiem skarżącego - dawałoby kwotę [...] zł. Zatem, zapłata podatku w kwocie stanowiącej niemalże 250% tego, co - według uzasadnionych twierdzeń skarżącego - należałoby zapłacić, a także formalne i praktyczne trudności oraz czasochłonność związana z procesem ewentualnego odzyskania uiszczonej nadpłaty, sprawiają, uzasadniony jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia kontroli sądowej w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie nie odniosło się do złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że rozstrzygając - na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - i to nie każdej szkody, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei, trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z treści powołanego przepisu wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym, zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji winny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd, rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, powinien mieć możliwości zweryfikowania powołanych okoliczności na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku strona skarżąca podała jedynie, że zapłata podatku w zawyżonej wysokości wskazanej przez organ, a także formalne i praktyczne trudności oraz czasochłonność związana z procesem ewentualnego odzyskania uiszczonej nadpłaty, sprawiają, że wniosek należy uznać za uzasadniony. Według sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12; LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, konieczne jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem, strona skarżąca nie podała konkretnych i rzeczywistych powodów, które przemawiają za przyznaniem jej ochrony tymczasowej. Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków powinna być rzeczywista i skonkretyzowana, a wykazanie istnienia tych przesłanek powinno być poparte przez wnioskodawcę stosownymi dowodami, zaś istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar, czego nie uczyniła. Wobec powyższych okoliczności, sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i - na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.