I SA/Sz 742/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. L.-G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy styczeń oraz od kwietnia do grudnia 2011 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. S. L.-G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy: styczeń oraz od kwietnia do grudnia 2011 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej wniosek jest uzasadniony ważnym interesem skarżącej, albowiem prowadzenie egzekucji wyliczonej w decyzji należności może doprowadzić do upadłości firmy skarżącej, co z reguły pociąga za sobą daleko idące skutki, przekładające się na cały majątek skarżącej, na funkcjonowanie i byt jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, iż wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie sądu wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż we wniosku w sposób bardzo ogólny przedstawiono powody, uzasadniające przyznanie skarżącej ochrony tymczasowej. Nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że prowadzenie egzekucji może doprowadzić do upadłości firmy skarżącej. Nie uzasadnia również wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu stwierdzenie skarżącej, że wyegzekwowanie ww. należności pieniężnej będzie miało również wpływ na jej cały majątek oraz na funkcjonowanie i byt jej rodziny. Ponadto, według sądu skarżąca powinna wskazać fakty, np. przedkładając stosowną dokumentację księgową, dokumenty, z których by wynikało jaką kwotę może przeznaczyć na uiszczenie podatku, jakim majątkiem dysponuje (np. gotówką, środkami trwałymi). Ponadto zauważyć należy, że strona skarżąca w dostateczny sposób nie wykazała, że konieczne będzie prowadzenie egzekucji, nie przedstawiła stosownych dowodów świadczących o braku środków finansowych na uiszczenie ciążącego na niej zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu, co mogłoby okazać się mniej dotkliwe dla strony aniżeli sprzedaż majątku w drodze egzekucji. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 393/14, w którym zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i stwierdzając, że ogólnikowe wskazanie, iż wykonanie decyzji zagraża bezpowrotną utratą majątku samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te stanowiące, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Ciążące na stronie należności do zapłaty nie świadczą same w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał, że wniosek skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.