I SA/Sz 743/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 27 sierpnia 2009 r. S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów interpretację indywidualną z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego. Skarga została wniesiona przesyłką poleconą, nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 27 sierpnia 2009 r. Do skargi skarżący dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej pouczył S. J., iż stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na przedmiotową interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa; skargę do WSA wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Przedmiotowa interpretacja została skutecznie doręczona stronie w dniu 18 czerwca 2009 r. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, bowiem została ona wniesiona przedwcześnie, bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., "skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". W myśl § 2 tegoż artykułu: "Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie". Ponadto zgodnie z § 3 wymienionego artykułu: "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę (...) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu (...) – do usunięcia naruszenia prawa". W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadku o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., "skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania". Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 – 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec tego, iż warunkiem wniesienia skargi do WSA od przedmiotowej interpretacji podatkowej było uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, o czym strona została pouczona, niezłożenie takiego wezwania czyni wniesioną skargę niedopuszczalną i dlatego - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. - skargę należało odrzucić. W związku z tym – na podstawie art. 86 § 1 i § 2 p.p.s.a. - należało również odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi, bowiem niedopuszczalne jest przywrócenie terminu w sytuacji, gdy uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Tak właśnie należy ocenić sytuację w przedmiotowej sprawie, gdyż uchybienie terminowi do wniesienia skargi, która – jak wskazano wyżej – była niedopuszczalna i należało ją z tego powodu odrzucić, nie spowodowało dla skarżącego ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.