I SA/Sz 745/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2020 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. A. B. (dalej: "skarżąca", "strona", "zobowiązana") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Prezydenta Miasta (dalej: "organ I instancji) z [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2020 dot. nieruchomości przy ul. [...]. Z odpowiedzi na skargę oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że strona nie wniosła odwołania od wymienionej wyżej decyzji organu I instancji, a tym samym decyzja ta jest decyzją ostateczną i prawomocną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej "O.p.") od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z art. 220 § 2 O.p. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Stosownie do art. 223 § 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. W myśl art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W treści zaskarżonej decyzji organ I instancji zawarł stosowne pouczenie, iż na decyzję służy prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. za pośrednictwem organu podatkowego w terminie 14 dni od daty doręczenia. Skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji, a tym samym nie skorzystała z uprawnienia nadanego stronie w art. 223 O.p. Odnosząc się do powyższego, tutejszy sąd wskazuje, że w myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przedmiotowej sprawie stronie służył środek zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Skarżąca zatem, na moment wniesienia skargi do tutejszego sądu, nie wyczerpała środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Powyższe obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na jej niedopuszczalność. Tym samym orzeczono jak w sentencji.