I SA/Sz 747/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Burmistrza [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Zaskarżoną w sprawie interpretacją indywidualną z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy (dalej: "organ interpretacyjny) uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione przez E. O. Spółka Akcyjna z siedzibą G. (wcześniej: E. G.) - dalej: "spółka" lub "skarżąca", we wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. (wpływ [...] stycznia 2017 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w podatku od nieruchomości w zakresie: - przyjęcia, że od 1 stycznia 2017 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowych, tj. fundament oraz wieża (pytanie oznaczone we wniosku numerem 1); - przyjęcia, że od 1 stycznia 2017 r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli jaką jest elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (pytanie oznaczone we wniosku numerem 2). Wydanie przez organ interpretacyjny zaskarżonej interpretacji indywidualnej poprzedziły kolejno: - interpretacja indywidulana z dnia [...] lutego 2017 r., która została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 464/17; - interpretacja indywidulana z dnia [...] grudnia 2017 r., która została uchylona wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 176/18; - interpretacja indywidulana z dnia [...] sierpnia 2018 r., która została uchylona wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 822/18; W związku z ponownym postępowaniem organ interpretacyjny wskazując na rozbudowany charakter zagadnienia objętego wnioskiem o wydanie interpretacji, wydał dwie interpretacje. Pierwsza z nich obejmowała odpowiedź na pytania oznaczone we wniosku nr 1 i nr 2, natomiast druga z nich odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku nr 3. Z przesłanych przez organ akt, wynika następujący stan faktyczny sprawy. Spółka jest właścicielem farmy wiatrowej zlokalizowanej częściowo na terenie gminy K.. W skład przedmiotowej farmy wchodzą m.in. elektrownie wiatrowe. Spółka do końca [...] r. traktowała jako przedmiot opodatkowania w podatku od nieruchomości wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament oraz wieża). Nie traktowała więc jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości całych elektrowni wiatrowych. Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych spółki, jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p.". W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej – dalej: "urządzenia wiatrowe". Spółka, wskazała także na zmiany w prawie wprowadzone ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ze zm.) - dalej: "u.e.w.". Ustawa, która weszła w życie z dniem 16 lipca 2016 r., wprowadziła w art. 2 definicję elektrowni wiatrowej. Spółka stwierdziła, że doprecyzowano pojęcie elementów technicznych oznaczając je jako: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Spółka podkreśliła, że w przypadku należących do niej urządzeń wiatrowych (tj. środków trwałych je obejmujących) w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji podatkowej zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na elementy techniczne, ale także poniesione przez spółkę wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, tj. przykładowo na: - urządzenia i oprogramowanie (np. system Scada), które monitoruje działanie oraz pozwala kontrolować pracę urządzenia wiatrowego, - oświetlenie ostrzegawcze, - zabezpieczenie odgromowe, - chłodnice i wentylatory, - wiatrowskaz oraz anemometr, które są odpowiedzialne za pomiary prędkości ruchu oraz kierunki wiatru, - włączniki awaryjne, które w przypadku wystąpienia zagrożenia dla prawidłowego działania urządzenia wiatrowego pozwalają na awaryjne jego zatrzymanie. Metodyka, taka była związana z charakterem finansowym projektów. Zdaniem spółki stwierdzenie na jakich zasadach, począwszy od 1 stycznia 2017 r., powinny podlegać opodatkowaniu elektrownie wiatrowe na gruncie podatku od nieruchomości uzależnione jest od ustalenia, czy zmiany wprowadzone u.e.w. wprowadzają nowy rodzaj budowli (w postaci elektrowni wiatrowej rozumianej w sposób zdefiniowany w tej ustawie) podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem, czy też nie. W przypadku uznania, że taki nowy rodzaj budowli został wprowadzony, spółka chciałaby potwierdzić zasady, które należy przyjąć do jej opodatkowania, uwzględniając specyfikę rozliczeń dokonywanych na potrzeby podatku dochodowego osób prawnych. W związku z powyższym spółka zadała następujące pytania: 1. Czy począwszy od 1 stycznia 2017 r. (tak samo jak to miało miejsce do końca 2016 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieża)? 2. Czy, w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, z dniem 1 stycznia 2017 r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli jaką jest elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych - tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu? 3. Czy, w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, począwszy od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.? Na pytania oznaczone we wniosku nr 3 organ interpretacyjny udzielił odpowiedzi w interpretacji z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] Przedstawiając własne stanowisko w sprawie dotyczące pytania nr 1 spółka powołała się na art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) - dalej: "u.p.o.l.", art. 3 pkt 1, pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) – dalej: "u.p.b.". Ponadto wskazała, że od dnia [...] lipca 2016 r. obowiązuje u.e.w. i w tym zakresie wskazał na art. 2 ust. 1 u.e.w. Spółka wskazała, że u.e.w. znowelizowała, także u.p.b. powołując się na przepis art. 3 pkt 3 u.p.b. Nowelizacja objęła również załącznik do u.p.b., który określa rodzaje obiektów budowlanych, poprzez dodanie do kategorii XXIX elektrowni wiatrowych. Spółka zwróciła uwagę na przepis przejściowy zamieszczony w art. 17 u.e.w. Uwzględniając powyższe spółka stwierdziła, że do końca 2016 r. w odniesieniu do elektrowni wiatrowych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały wyłącznie ich elementy/części budowlane (tj. fundament i wieża). Zdaniem spółki, te same zasady mają zastosowanie do opodatkowania elektrowni wiatrowych od 1 stycznia 2017 r. Ustawa nie daje podstaw do modyfikacji zasad opodatkowania na gruncie podatku od nieruchomości, elektrowni wiatrowych od powyższej daty. Spółka uznała, że zmiany jakie wprowadziła u.e.w., w szczególności w ramach u.p.b., nie mają wpływu na zakres definicji budowli z u.p.b. Po 1 stycznia 2017 r. budowlą w świetle regulacji u.p.b. pozostaje nadal tylko część budowlana elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieża), która to cześć jest jednocześnie przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem spółki wykreślenie z treści art. 3 pkt 3 u.p.b. przykładowego elementu definicji budowli (tj. elektrowni wiatrowych z katalogu obiektów – urządzeń technicznych, w przypadku których tylko ich części budowlane powinny być uznawane za budowle), z jednoczesnym pozostawieniem w przedmiotowym artykule sformułowania innych urządzeń, nie oznacza automatycznie, że całość elektrowni wiatrowej powinna być traktowana jako budowla. Elektrownie składające się z części budowlanych oraz z urządzeń technicznych, w ocenie spółki wpisują się w brzmienie w art. 3 pkt 3 u.p.b. właśnie jako inne urządzenia techniczne, w odniesieniu do których budowlą są wyłącznie ich części budowlane. Spółka wskazała, że niezależnie od tego, że u.e.w. zawiera definicję legalną elektrowni wiatrowej (zawartą w art. 2 to u.p.b.) i tak stanowi, że budowlą mogą być wyłącznie części budowlane urządzeń technicznych. Definicja zamieszczona w u.e.w. nie może być rozpatrywana w oderwaniu od przepisów u.p.b., do których w pierwszej kolejności odsyła u.p.o.l. Spółka zwróciła uwagę, że same urządzenia wiatrowe nie mogą być uznane za wolnostojące urządzenia techniczne, które jako budowle powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Umiejscowione są one na wieży posadowionej na fundamencie, co w ocenie spółki, wyklucza uznanie ich za urządzenia wolnostojące. Urządzenia wiatrowe nie mogą być również kwalifikowane jako urządzenia budowlane, stanowiące na gruncie u.p.o.l. budowli opodatkowanych podatkiem od nieruchomości. Nie sposób uznać, że urządzenia wiatrowe zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. To właśnie wieża i fundament zapewnia możliwość korzystania z urządzenia wiatrowego. Zdaniem spółki, pomimo że u.e.w. wskazuje, że elektrownia wiatrowa oznacza budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie oznacza to, że automatycznie może być ona w całości uznana za obiekt budowlany w świetle art. 3 pkt 1 u.p.b., który mógłby zostać uznany za budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Spółka powołał się, także na brzmienie art. 3 pkt 3 u.p.b., który pozwala uznanie, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega tylko część budowlana elektrowni wiatrowych, z wyłączeniem urządzeń wiatrowych. Dodatkowo spółka powołała się na interpretacje wydane przez inne organy interpretacyjne i pismo Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. stanowiące odpowiedź na pismo [...]. Końcowo spółka wskazała, że począwszy od 1 stycznia 2017 r. tak samo jak to miało miejsce do końca 2016 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie budowle elektrowni wiatrowych (tj. fundament oraz wieża). Przedstawiając własne stanowisko w sprawie dotyczące pytania nr 2 spółka powołała się na ww. przepisy u.p.o.l., u.p.b. oraz u.e.w. Uznała, że z dniem 1 stycznia 2017 r. powstał nowy przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jakim jest elektrownia wiatrowa. Opodatkowaniu nie podlegają już wyłącznie elementy budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieża), tak jak to miało miejsce do końca 2016 r. Zdaniem spółki od tej daty elektrownie wiatrowe powinny być kwalifikowane jako obiekty budowlane stanowiące budowle opodatkowane podatkiem od nieruchomości z uwagi na okoliczności, iż u.e.w. przy definiowaniu elektrowni wiatrowej wprost wskazuje, że stanowią one budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a także zostały wprost wymienione w załączniku do u.p.b. Spółka stwierdziła, że począwszy od 1 stycznia 2017 r. przedmiotem opodatkowania jest elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych. W związku z przedstawionym stanowiskiem powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. Konkludując wskazała, że od 1 stycznia 2017 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają już, jak w stanie prawnym obowiązującym do końca 2016 r., wyłącznie elementy budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieża). Ponadto stwierdziła, iż nie można wykluczyć, że opodatkowaniu jako odrębne budowle (ale nie jako elektrownie wiatrowe) podlegać będą inne obiekty farmy wiatrowej – niezależnie od sposobu ich kwalifikacji na gruncie ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jednak wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej takich przypadków nie dotyczył. Organ interpretacyjny stanowisko spółki w zakresie pytania nr 1 uznał za nieprawidłowe, natomiast w zakresie pytania nr 2 uznał za prawidłowe. Powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 2, 3 i 4, 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ stwierdził, że dokonując prawno-podatkowej kwalifikacji potencjalnego przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości, niezbędne jest oparcie się w pierwszym rządzie na u.p.o.l., a jedynie pomocniczo w związku z ustawowym odesłaniem na prawie budowlanym. W dalszej kolejności organ interpretacyjny powołał art. 3 pkt. 1 i pkt 3, 82 ust. 3 pkt 5b u.p.b. w brzmieniu nadanym ustawa nowelizującą (od 16 lipca 2016 r.). Stwierdził, że elektrownia wiatrowa w poprzednim stanie prawnym nie była enumeratywnie wymieniona jako kategoria obiektu budowlanego w załączniku do u.p.b.. Do 2016 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle podlegały wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowej (tj. fundament i wieża). W dalszej części uzasadnienia organ interpretacyjny odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2983/17. Końcowo organ interpretacyjny wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r. przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości objęte były elektrownie wiatrowe składające się wyłącznie z fundamentów, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 578 i 2365 oraz z 2016 r., poz. 925). Organ interpretacyjny wskazał, że WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 464/17 dotyczącym interpretacji wydanej w sprawie przedmiotowego wniosku, w zakresie uzasadnienia oceny odpowiedzi na pytanie nr 2 wymagał odniesienia się do tego, że elektrownia wiatrowa, wyposażona we wskazane w stanie faktycznym urządzenia (ewentualnie z nią połączone) stanowi całość techniczno-użytkową, co kwalifikuje ją do kategorii budowli, o której stanowi art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., co w konsekwencji oznaczałoby konieczność opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", organ interpretacyjny zobowiązany był do uwzględnienia ww. oceny prawnej. Organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że w opisie stanu faktycznego spółka wyjaśniła, że w ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej , tj. urządzenia wiatrowe. Z opisu tego organ interpretacyjny wywnioskował, że chodziło spółce o części niebudowlane elektrowni wiatrowej, tj. wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. W związku z tym, przy uwzględnieniu zaleceń WSA w Szczecinie, organ interpretacyjny stwierdził, że elektrownia wiatrowa wyposażona w urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (urządzenia wiatrowe), stanowi całość techniczno-użytkową, co kwalifikuje ją do kategorii budowli, o której stanowi (w brzmieniu obowiązującym przed 28 czerwca 2015 r.) – art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b. i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do WSA w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 14c § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2009 r., poz. 900 ze zm.) – dalej: "O.p." poprzez rozszerzenie zakresu interpretacji oraz zawarcie w treści interpretacji uzasadnienia nieodnoszącego się do pytania zadanego we wniosku skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r., na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Sz 747/19 i I SA/Sz 748/19 do łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest ocena czy wydając zaskarżoną interpretację indywidualną organ dopuścił się naruszenia art. 14c § 1 oraz § 2 O.p. poprzez rozszerzenie zakresu interpretacji i zawarcie w treści uzasadnienia interpretacji nieodnoszącego się do pytania zadanego we wniosku skarżącej. W pierwszej kolejności jednak wskazać należy, że zaskarżona interpretacja została wydana w warunkach art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W tej kwestii wskazać należy, że w ostatnio wydanym w sprawie wyroku z dnia 21 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 822/18 uznał za nieprawidłowe stanowisko organu, zgodnie z którym przedmiot opodatkowania w rozpoznawanej sprawie obejmował będzie nie tylko fundament, wieżę i elementy techniczne wymienione w art. 2 pkt 2 u.i.e.w. lecz również dodatkowe elementy wskazane we wniosku (tzw. elementy infrastruktury towarzyszącej). W uwzględnieniu tych rozważań organ uznał stanowisko wnioskodawcy odnośnie pytania 2 za prawidłowe. Obecnie wniesiona skarga zarzuca jedynie naruszenie art. art. 14c § 1 oraz § 2 O.p. poprzez rozszerzenie zakresu interpretacji i zawarcie w treści uzasadnienia interpretacji nieodnoszącego się do pytania zadanego we wniosku skarżącej, zarzutem sąd rozpoznający sprawę jest związany z mocy art. 57a p.p.s.a., przepis ten bowiem stanowi, że skarga na pisemną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą o odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Istotne jest zdanie drugie art. 57a p.p.s.a., z którego wynika związanie sądu administracyjnego zarzutami skargi. Wniesiona w sprawie skarga nie zarzuca naruszenia przepisów prawa materialnego. Natomiast zarzucane organowi naruszenie przepisów postępowania polegające na rozszerzeniu zakresu interpretacji dotyczyło następującego stwierdzenia: "jeżeli inne urządzenia składające się na środki trwałe obejmujące elektrownie składają się wraz z wirnikiem i zespołem łopat, zespołem przeniesienia napędu, generatorem prądotwórczym, układem sterowania i zespołem gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu na całość techniczno-użytkową, to również podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości". Skarżąca podkreśliła, że w przedstawionym stanie faktycznym nie formułowała pytań czy ww. urządzenia powinny stanowić przedmiot opodatkowania – wręcz przeciwnie wprost wskazała, że wniosek tego zagadnienia nie dotyczy. Stosownie do treści art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z § 2 art. 14c O.p. wynika natomiast, że w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidulana zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej stanowisko wnioskodawcy odnośnie pytania 1 (dotyczącego opodatkowania po 1 stycznia 2017 r. wyłącznie części budowlanych elektrowni wiatrowej podatkiem od nieruchomości) zostało uznane przez organ interpretacyjny za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ zawarł ocenę własną z odwołaniem się do wyroku siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2018 r. sygn.. akt II FSK 2983/17. Natomiast podsumowując własne stanowisko organ wskazał, że od 1 stycznia 2017 r. do 31 stycznia 2017 r. przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości objęte były elektrownie wiatrowe składające się wyłącznie z fundamentów, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zatem organ w sposób precyzyjny wskazał jakie elementy elektrowni wiatrowej w jego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie jednak organ zauważył, że: "Osobną kwestią pozostaje ewentualna kwalifikacja pozostałych elementów, czy infrastruktury towarzyszącej jako odrębnych przedmiotów opodatkowania PoN (np. jako urządzenia budowlane). Jednakże zasady kwalifikacji tych obiektów dla potrzeb opodatkowania PoN nie stanowią przedmiotu zapytania Wnioskodawcy". Powyższa uwaga w istocie jest cytatem ze stanowiska wnioskodawcy przestawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a jej sens sprowadza się do wskazania, że jeżeli strona w swoim władaniu posiada inne poza będącymi przedmiotem zapytania elementy czy infrastrukturę, to wydana interpretacja ich nie dotyczy. Stwierdzenie to nie może być uznane za rozszerzenie stanu faktycznego, jest ono obojętne z punktu widzenia wydanej interpretacji, innymi słowy zawarcie takiego stwierdzenia nie ma wpływu ani na zakres ani też na treść interpretacji. Podkreślenia jednak wymaga, że uwaga ta została zacytowana przez organ ze stanowiska wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie sposób uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 14c § 1 i § 2 O.p i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) skargę oddalił.