I SA/Sz 749/11

Dnia 26 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R Spółki z o.o. w K o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za listopad 2006 r. wraz z odsetkami p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji R Spółka z o.o. z siedzibą w K, w związku z wniesioną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji Dyrektora Izby Celnej, określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2006 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że określona w trzech zaskarżonych do Sądu decyzjach kwota zaległości podatkowych w podatku akcyzowym w łącznej kwocie [...] zł bez odsetek za zwłokę, jest niemożliwa do zapłaty przez Spółkę, nie posiada ona bowiem wolnych środków pieniężnych. Według skarżącej egzekucja powyższej kwoty będzie równoznaczna z koniecznością likwidacji działalności gospodarczej, co z kolei pozbawi pracy 8 zatrudnionych pracowników. Wskazano także, na negatywne skutki licytacji majątku podatnika oraz ewentualną odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa w razie uwzględnienia skargi. Wobec tego, w ocenie wnioskodawczyni za wstrzymaniem wykonania przemawiają również względy społeczne. Do wniosku skarżąca załączyła wyciągi z konta bankowego, bilans, rachunek zysków i strat za 2010 r., sprawozdanie F-01 za II kwartał 2011 r., oświadczenie Spółki o zatrudnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia tj. akty II instancji, ale także akty wydane w I instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania ma charakter tymczasowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku w sprawie zaskarżonego aktu. Stosownie do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy oraz przedstawionych przez skarżącą argumentów i dokumentów, Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2006 r. W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła zaistnienie przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy, uzasadniających wstrzymanie wykonania analizowanej decyzji. W szczególności, skarżąca wykazała, że wyegzekwowanie należności podatkowych, wynikających z trzech zaskarżonych decyzji w kwocie ponad 250.000 zł, wobec braku środków pieniężnych (ujemne saldo na rachunku bankowym) może skutkować utratą płynności finansowej, zaprzestaniem płacenia przez skarżącą zobowiązań (które w II kwartale 2011 r. przewyższały należności Spółki), a w dalszej kolejności redukcją zatrudnienia i ostatecznie likwidacją przedsiębiorstwa, prowadząc zatem do powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.