I SA/Sz 752/12

Dnia 27 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 27 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...] r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania wraz z odsetkami p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. S., pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...], którą zobowiązano skarżącego do zwrotu całości dofinansowania przekazanego w ramach umowy na realizację projektu pn. "Innowacyjne technologie w produkcji mebli w łącznej kwocie [...] zł oraz odsetek od tej kwoty obliczonych jak dla zaległości podatkowych. Jednocześnie Skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia sprawy, podnosząc, że konieczność jednorazowego zwrotu kwoty [...] zł może doprowadzić do wyrządzenia Stronie znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że zaangażował znaczne środki na zakup maszyn nabywanych w związku z realizacją projektu "Innowacyjne technologie w produkcji mebli", a na skutek niewywiązania się przez Województwo [...] z umowy o dofinansowanie i rozwiązanie tej umowy - musiał sfinansować zakup z własnych środków w większym stopniu niż pierwotnie zakładał. Chcąc dokonać zwrotu otrzymanego dofinansowania, Skarżący będzie zmuszony sprzedać przedmiotowe maszyny, a to doprowadzi do konieczności ograniczenia działalności w znacznym zakresie, a nawet do jej likwidacji. Wywoła to zatem skutki trudne do odwrócenia. Udzielając odpowiedzi na skargę z dnia 2 sierpnia 2012 r., skarżony organ wniósł o oddalenie ww. wniosku Skarżącego. W ocenie organu bowiem, Skarżący w żaden sposób nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił istnienia okoliczności, na które powołuje się uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego powyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Na Sądzie spoczywa natomiast obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny okoliczności wskazanych we wniosku, w aspekcie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy czym przyjmuje się, że przesłanki te zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu - w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny - spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków. Zaistnienie tych przesłanek nie może być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11; z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 289/12 - dostępne w CBOiS). Po analizie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż Strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek, Skarżący powołał się na zaangażowanie znacznych środków finansowych na nabycie maszyn zakupionych w związku z realizacją projektu "Innowacyjne technologie w produkcji mebli" oraz fakt, iż wymóg zapłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą konieczność sprzedaży tych maszyn, a w dalszej kolejności – ograniczenie lub likwidację prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu uzasadnienie wniosku Skarżącego jest zbyt ogólnikowe, a wskazane przez niego okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Strona powinna bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04), a tego Skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. W tym stanie sprawy, na podstawie z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.