I SA/Sz 753/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. i od stycznia do grudnia 2009 r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu 31 lipca 2012 r. Z.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. i od stycznia do grudnia 2009 r. W skardze skarżący zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym podniesiono, że wykonanie decyzji skutkować może trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a ostatecznie mogłoby skutkować zakończeniem tej działalności lub jej upadłością oznaczającą utratę jedynego źródła utrzymania. Skarżący podkreślił również, że wstrzymanie wykonania decyzji uchroni jego pracowników przez zwolnieniami, będącymi skutkiem cięcia kosztów poprzez redukcję zatrudnienia. Wskazano także, że ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi ryzyka nieuiszczenia przez skarżącego zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że cała kwota zaległości została zabezpieczona w toku egzekucji w dniu 20 lipca 2012 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano także, że niezależnie od powyższego wniosku skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie przepisu art. 239f Ordynacji podatkowej. W uzupełnieniu wniosku, jako dowód że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nadesłano dokumenty obrazujące kondycję finansową przedsiębiorstwa, tj. : - wykaz pracowników zatrudnionych w firmie skarżącego, według stanu na dzień 10 października 2012 r., - zestawienie miesięcznych wynagrodzeń wszystkich pracowników, opłacanych składek ZUS oraz do PFRON z tytułu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, - dokumentację księgową firmy - wyciąg z ewidencji środków trwałych, wydruki z programu kpir za lipiec - wrzesień 2012 r., - wyciągi z rachunku bankowego za okres od 3 lipca 2012 r. do 5 października 2012 r. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie rozpoznał wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast, w pismach procesowych z dnia 20 września 2012 r. oraz 28 września 2012 r. organ dodatkowo wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, postanowienie doręczono stronie w dniu 6 sierpnia 2012 r. i nie zostało ono zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym poprzez wstrzymanie wykonania aktu jest wyjątkiem od zasady wykonalności decyzji ostatecznej. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji następuje na wniosek skarżącego. Na podstawie przytoczonych przepisów uznać należy, że ciężar uzasadnienia tego wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z opisanym obowiązkiem wnioskodawcy wiąże się powinność sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny okoliczności wskazanych we wniosku. Natomiast, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że wykonanie decyzji dotyczącej należności nie zawsze wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, albowiem zależy to od okoliczności sprawy, między innymi od wysokości kwoty, której dotyczy decyzja i stopnia dolegliwości powstałych wskutek wykonania decyzji. Według sądu, okoliczności wskazane przez stronę skarżącą uzasadniają udzielenie jej ochrony tymczasowej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że egzekwowanie każdej kwoty, nawet przy uwzględnieniu rozmiarów i wartości przedsiębiorstwa czy majątku skarżącego, może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty płynności finansowej. Zdaniem sądu, z wniosku skarżącego jak i dołączonych dokumentów wynika, że wyegzekwowanie kwoty zobowiązania podatkowego określonej w zaskarżonej decyzji ([...]) niesie ze sobą ryzyko wyrządzenia znacznej szkody, albowiem może spowodować niewywiązywanie się z innych zobowiązań finansowych (w tym z wypłaty wynagrodzeń, opłacenia składek ZUS, na PFRON), co z kolei stworzy realne ryzyko utraty pracy przez 38 zatrudnionych osób w jego przedsiębiorstwie, a w dalszej perspektywie - także ryzyko ogłoszenia upadłości lub likwidacji przedsiębiorstwa i pozbawienie skarżącego źródła utrzymania. Według sądu, strona skarżąca wykazała zatem, że w sprawie zachodzą okoliczności, które uprawdopodabniają, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, należy wskazać, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, cytowane (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s.167). W tej sytuacji, sąd - na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.