I SA/Sz 754/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A K na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek ubezpieczeniowych p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe w zakresie wywołanym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy Skarżący w dniu [...] roku wraz ze skargą na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w S wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od ponoszenia opłaty sądowej w całości. W treści art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej w skrócie p.p.s.a.) uregulowano zakres przedmiotowo - podmiotowych zwolnień od obowiązku uiszczania kosztów sadowych tj. opłat sądowych - wpisu i opłaty kancelaryjnej oraz zwrotu wydatków (art. 211 - 213 p.p.s.a.). W pkt 1, 2 i 3 komentowanego artykułu jest mowa o zwolnieniach przysługujących z mocy ustawy. W pkt 1 artykułu 239 p.p.s.a. uregulowano zakres zwolnień o charakterze przedmiotowo - podmiotowym. Dotyczy on strony skarżącej działanie lub bezczynność organu w sześciu wymienionych w tym punkcie rodzajach spraw. Jednym z rodzajów takich spraw wskazanych w niniejszym przepisie są sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 239 pkt 1 lit. e. p.p.s.a.). Niniejsza sprawa ze skargi A K na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K niewątpliwie zalicza się do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych. Z tego względu skarżącemu na mocy wspominanego wyżej przepisu przysługuje ustawowe zwolnienie od obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od ponoszenia opłaty sądowej w całości, w sytuacji gdy takie zwolnienie przysługuje mu z mocy prawa, uznać należało za bezprzedmiotowy i dlatego należało orzec jak w sentencji.