I SA/Sz 756/15

Dnia 11 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpatrzeniu w dniu 11 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [..] powołując się na art. 54 § 1 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, ze. zm.) oddalił skargę A. P. na czynności egzekucyjne Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S., związane z zajęciem udziału ½ do nieruchomości KW nr [..] . Postanowienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 20 maja 2015 r. Skarżący skierował bezpośrednio do WSA w Szczecinie pismo z dnia 26 maja 2015 r. zatytułowane "zażalenie" dotyczące postanowienia z dnia 15 maja 2015 r. wydanego w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Pismo zostało za pismem z dnia 29 maja 2015 r. (sygn. akt I Ko 27/15) przekazane Dyrektorowi Izby Skarbowej w S., w celu nadania biegu. Organ wskazał, że ze względu na omyłkowe zamieszczenie w postanowieniu z dnia 15 maja 2015 r. niewłaściwego pouczenia o prawie jego zaskarżenia, tj. podającego że jest ostateczne i przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ sprostował treść przedmiotowego postanowienia w zakresie zawartego w nim pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. Następnie pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. organ zwrócił się do Skarżącego o wyjaśnienie, czy pismo z dnia 6 czerwca 2015 r. należy potraktować również jako zażalenie do Ministerstwa Finansów od postanowienia z dnia 15 maja 2015 r. Organ wskazał, że nadanie dalszego biegu sprawie, zależeć będzie od odpowiedzi Skarżącego. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z treści cytowanych przepisów wynika, że wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia jest koniecznym warunkiem skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego szeroko rozumianego aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie nie został spełniony konieczny warunek skutecznego zaskarżenia do sądu postanowienia administracyjnego, w ramach administracyjnego toku instancji. Przedmiotem zaskarżenia jest na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnej. Zgodnie z dyspozycją art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) – zwana dalej: "u.p.e.a." zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Natomiast art. 54 § 5 u.p.e.a. wskazuje, iż w sprawie skargi, o której mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ nadzoru. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Przepis art. 23 § 5 u.p.e.a. dla postanowień wydanych w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej organem odwoławczym jest minister właściwy do spraw finansów publicznych. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż organ zawarł w zaskarżonym postanowieniu błędne pouczenie, stwierdzając, iż jest ono ostateczne i służy na nie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w terminie 30 dniu od dnia jej doręczenia za pośrednictwem organu. Błędne pouczenie nie zmienia jednak faktu, iż skarga została wniesiona do sądu bez wyczerpania służących Skarżącemu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Złożenie skargi na postanowienie wydane w pierwszej instancji stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, powoduje niedopuszczalność skargi i skutkuje jej odrzucenie. Nawiązując do błędnego pouczenia, jakie zawarto w końcowej części zaskarżonego postanowienia odnośnie przysługującego Skarżącemu (już na tym etapie postępowania) prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, należy podkreślić, że błędna treść tego pouczenia nie może przesądzać o dopuszczalności rzeczonej skargi, a jedynie, może stanowić przesłankę do przywrócenia Skarżącemu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na drodze administracyjnej (o ile zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu). Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że organ zwrócił się do Skarżącego w piśmie z dnia 16 czerwca 2015 r. o wyjaśnienie, czy pismo z dnia 6 czerwca 2015 r. należy potraktować jako zażalenie do Ministra Finansów, jako organu nadzoru właściwego do rozpoznania środka odwoławczego zgodnie z art. 23 § 5 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.