I SA/Sz 760/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Ż. S. Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną po rozpatrzeniu sprawy z odwołania Z. Spółki z o.o. z/s w S. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości na 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ podatkowy I instancji ww. decyzją określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 r. w kwocie [...] zł Organ ten w swojej decyzji wyjaśnił, że Spółka w deklaracji na podatek na 2011 r. obliczyła podatek od nieruchomości w wysokości [...] zł od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, za budynki związane z działalnością gospodarcza oraz za budowle związane z tą działalnością, jednocześnie Spółka wykazała część gruntów i budowli jako zwolnionych od opodatkowania na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W toku postępowania podatkowego, organ podatkowy I instancji ustalił, że Spółka w roku 2011: 1) posiadała prawo wieczystego użytkowania 7 nieruchomości o łącznej powierzchni 35.554 m2 (w tym: 2 działek w obrębie ew. [...], położonych w S. przy ul. [...]; 2 działek w obrębie ew. [...], położonych w S. przy ul. [...]; 1 działki w obrębie ew. [...], położonej w S.; 2 działek w obrębie ew. [...], położonych w S., [...]); 2) była właścicielem budynków związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 4.595 m2; 3) była właścicielem budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, organ podatkowy I instancji wskazał, że Spółka, jako właściciel budynków i budowli oraz użytkownik wieczysty zajętych pod nie gruntów, jest podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy podatkowej, zaś budowle wykazane przez Spółkę jako budowle infrastruktury portowej oraz budowle infrastruktury zapewniające dostęp do portów i przystani morskich, jak również zajęte pod nie grunty, nie podlegają zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ ten wyjaśnił, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ani też w aktach wykonawczych do tej ustawy, nie zawarto legalnej definicji pojęć: "infrastruktura portowa" oraz "infrastruktura zapewniająca dostęp do portów i przystani morskich". Organ wskazał też, że skoro pojęć tych nie można wyjaśnić przez wykładnię językową, to należało posłużyć się definicjami legalnymi zawartymi w art. 2 pkt 4-6 ustawy o portach i przystaniach morskich. Posiłkując się tymi przepisami, organ przyjął, że dla uznania, że dany obiekt należy do infrastruktury portowej wymagane jest, aby znajdował się w granicach portu; był ogólnodostępny; był związany z funkcjonowaniem portu, a nade wszystko, był przeznaczony przez podmiot zarządzający portem do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, czyli do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. W tym ostatnim przypadku, według organu, nie jest wymagane posiadanie tych obiektów przez podmiot zarządzający portem, lecz przeznaczenie ich do wykonywania zadań określonych w ustawie o portach i przystaniach morskich przez podmiot zarządzający portem. Mając na uwadze powyższą argumentację, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organ podatkowy stwierdził, że obiekty, urządzenia i instalacje położone w granicach portu morskiego, będące własnością Spółki, nie były w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem, nie były związane z funkcjonowaniem portu oraz nie były przez ten podmiot wykorzystywane do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Powyższe ustalenia potwierdza jednoznacznie pismo P. z dnia 16 marca 2001 r. Organ wskazał także, że Spółka nie wykonywała w ramach zarządzania portem zadań w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Wskazał także, że w świetle regulacji zawartej, m.in. w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 4, poz. 41), za wchodzące w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów lub przystani morskich (art. 2 pkt 5) nie mogą zostać uznane obiekty, urządzenia i instalacje znajdujące się na nieruchomościach przy ul. [...]. Przywołując treść art. 21 § 3 organ ten w konsekwencji stwierdził, że należało określić wysokość zobowiązania podatkowego, gdyż wysokość ta jest inna niż wykazana przez Spółkę w deklaracji. Nie zgadzając się z decyzją organu podatkowego I instancji, Spółka wniosła odwołanie, w którym podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego, w tym: art. art. 121, 122, 123, 187 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz prawa materialnego, w tym art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 217 Konstytucji RP. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji, a uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu odwoławczym wskazało na wstępie, że przedmiotem sporu w sprawie jest ustalenie, czy samo posiadanie obiektów wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej uprawnia do zwolnienia od podatku od nieruchomości. Dalej, przywołując treść przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że wobec faktu, iż przepis ten nie podaje treści i znaczenia pojęcia: "infrastruktury portowej", należy uwzględnić przepisy ustawy o portach i przystaniach morskich. Przepis art. 2 pkt 4 tej ustawy stanowi, że przez infrastrukturę portową rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa jest w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy tej ustawy, przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Przez podmiot zarządzający rozumie się podmiot powołany do zarządzania portem lub przystanią morską (art. 2 pkt 6). W rozpoznawanej sprawie podmiotem zarządzającym jest P. Spółka Akcyjna (art. 13 ust. 3). Stosownie do przepisu art. 2 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, przez infrastrukturę zapewniająca dostęp do portów lub przystani morskich rozumie się prowadzące do portu lub przystani morskiej oraz położone w granicach portu lub przystani morskiej tory wodne, wraz ze związanymi z ich funkcjonowaniem obiektami, urządzeniami i instalacjami. Organ odwoławczy uznał następnie, że ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, aby w 2011 r. Spółka była podmiotem, który na podstawie określonego tytułu prawnego, wykonywał w ramach zarządzania portem zadania w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, które to przepisy współtworzą ulgę podatkową wraz z podstawowym w tym zakresie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Potwierdzeniem tego, według organu, jest pismo P. Spółka Akcyjna z dnia 16 marca 2011 r. Ponadto, materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do stwierdzenia, że usługi na nabrzeżu będącym własnością Spółki wykonywane były przez podmiot zarządzający portem, tj. P. Spółka Akcyjna. Usługi te świadczone były bowiem na podstawie umowy z A. Sp. z o.o. z/s w S. oraz H. Sp. z o.o. z/s w S., które to spółki prowadzą działalność na własny rachunek i we własnym imieniu. Spółki te wykonują zadania związane z korzystaniem z infrastruktury portowej, nie są jednak podmiotem zarządzającym portem. Dlatego też, korzystanie przez nie z infrastruktury portowej Spółki nie może być traktowane jako świadczenie usług przez podmiot zarządzający portem. Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, że wykazane przez Spółkę, jako zwolnione od opodatkowania, budowle i grunty należące do Spółki nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał także zarzuty Spółki dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 121, art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej, przez odmowę udostępnienia podatnikowi części zgromadzonego materiału dowodowego, Kolegium wskazało, że organ podatkowy I instancji umożliwił Spółce zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (dowód: adnotacja z dnia 13 kwietnia 2011 r. sporządzona przez Prezesa Spółki). Z kolei, odmowa wydania kserokopii decyzji Kolegium z dnia [...] oraz wykazu zwolnionych budowli sporządzonych przez P. Spółka Akcyjna dotyczyła sprawy innego podatnika i, jak słusznie zauważył organ podatkowy I instancji, dokumenty te objęte są tajemnicą skarbową, która stanowi informację niejawną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228). Organ odwoławczy zauważył przy tym, że - na podstawie art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej - do dokumentów zawierających informacje objęte tajemnicą skarbową nie ma zastosowania określone w art. 178 Ordynacji podatkowej prawo wglądu strony do akt sprawy, a zarzut Spółki dotyczący niewydania postanowienia w trybie art. 179 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony, gdyż w przepisie tym jest mowa o dokumentach wyłączonych z akt sprawy, co w sprawie nie miało miejsca. Kolegium nie podzieliło także stanowiska Spółki w kwestii naruszenia przepisów art. 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, stwierdzając, że zaskarżona decyzja zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, wskazuje fakty, które organ podatkowy I instancji uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę. W tym kontekście, według organu, nie można stawiać zarzutu, że organ ten nie wziął pod uwagę umów ze spółkami H. i A. gdyż na gruncie ustawy o portach i przystaniach morskich, świadczone usługi wynikające z zawartych umów nie są usługami świadczonymi przez podmiot zarządzający portem. Za chybiony Kolegium uznało również zarzut Spółki dotyczący naruszenia przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej, przez brak zrealizowania wniosku dowodowego Spółki z dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie zwrócenia się do P. Spółka Akcyjna z zapytaniem o pobierane w latach 2005-2011 opłaty tonażowe z tytułu korzystania przez statki morskie z obiektów, urządzeń i instalacji będących własnością Spółki i znajdujących się na należącym do niej terenie. Pismem z dnia 8 marca 2011 r. organ podatkowy I instancji zwrócił się bowiem do P. z pytaniem, będącym powieleniem treści wniosku dowodowego Spółki, tj., czy obiekty, urządzenia i instalacje położone w granicach portu, będące własnością Spółki, były w latach 2005-2011 związane z funkcjonowaniem portu oraz wykorzystywane (przeznaczone) przez P. do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. W pisemnej odpowiedzi z dnia 16 marca 2011 r. P. poinformował, że w sprawie znajdują zastosowanie tylko opłaty przystaniowe, które są pobierane przez P. za korzystanie przez statek z nabrzeży, które są jego własnością, a dla terenów i obiektów będących we władaniu Spółki nie były naliczane opłaty przystaniowe. Najistotniejszą zaś kwestią była - według Kolegium - informacja, że obiekty, urządzenia oraz zajęte pod nie grunty stanowiące własność Spółki w latach 2005-2011 nie były związane z funkcjonowaniem portu oraz nie były wykorzystywane przez P. do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Kolegium jako nieuzasadniony oceniło także zarzut naruszenia przepisu art. 217 Konstytucji RP, wyrażającego zasadę nullum tributum sine lege (zakaz stosowania wykładni rozszerzającej w prawie podatkowym). Zaznaczyło przy tym, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej wydane zostało na podstawie i w granicach ustawowego upoważnienia wskazanego jednoznacznie w ustawie o portach i przystaniach morskich. Wśród przedmiotowo określonej infrastruktury zapewniającej dostęp do portu w S. ustawodawca nie wskazał obiektów należących do Spółki. Spółka, nie zgadzając się z powyższą decyzją ostateczną, wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., domagając się jej uchylenia z powodu naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza: – art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez błędną wykładnię i przyjęcie, że budowle i grunty pod nimi stanowiące własność i użytkowanie wieczyste skarżącej, nie stanowią budowli infrastruktury portowej i, tym samym, nie podlegają zwolnieniu od podatku; – art. 2 pkt 4 w związku z art. 2 pkt 6 ustawy o portach i przystaniach morskich, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami infrastruktury portowej są wyłącznie te obiekty, które są w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem, utworzonego wyłącznie w oparciu o ustawę o portach i przystaniach morskich; – art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, przez błędną wykładnię i przyjęcie, że usługi związane z korzystaniem z infrastruktury portowej mogą być przesłanką do zwolnienia podatkowego opisanego w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pod warunkiem, że są one świadczone wyłącznie przez podmiot zarządzający powołany na podstawie ustawy o portach i przystaniach morskich; – art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, przez zastosowanie błędnej wykładni systemowej zewnętrznej ustawy o portach i przystaniach morskich, polegającej na wadliwym zawężeniu podmiotów, którym przysługują ulgi podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i przyjęciu, że mogą to być wyłącznie podmioty zarządzające utworzone na podstawie ww. ustawy o portach i przystaniach morskich (art. 2 pkt 6 ustawy o portach i przystaniach morskich); – art. 217 Konstytucji RP, przez przyjęcie, że zwolnienie, o którym mowa jest w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, może dotyczyć wyłącznie obiektów określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej i zastosowanie wykładni w tym zakresie przepisów ww. ustawy w oparciu o przepis wykonawczy, który de facto zawęża przedmiotowo zakres zwolnienia podatkowego, w sposób niezgodny także z wykładnią celowościową tej ustawy; 2) przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza: – art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, skoro S. Spółka z o.o. z/s w S. została zwolniona z podatku od nieruchomości, a skarżąca Spółka nie, mimo identycznej sytuacji prawnej w jakiej oba podmioty się znajdują; – art. 124 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przez brak ustosunkowania się przez Kolegium do istotnego zarzutu zawartego w odwołaniu, dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania podmiotów podatkowych w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Ponadto, na podstawie przepisu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżąca Spółka wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z załączonych do skargi dokumentów w postaci: 1) faktury Nr [...] wystawionej przez P. Spółka Akcyjna dla armatora jednostki P., która korzystała z nabrzeży portowych Spółki, z tytułu opłat tonażowych (wraz z tłumaczeniem) oraz raportu kasowego, których nie dołączono wcześniej do akt sprawy, gdyż skarżąca otrzymała je e-mailem dopiero 19 lipca 2011 r. - w celu wykazania, że wbrew twierdzeniom P. Spółka Akcyjna, zawartym w piśmie z dnia 16 marca 2011 r., traktuje on obiekty skarżącej jako związane z funkcjonowaniem portu, skoro obciąża jednostki cumujące przy nabrzeżu skarżącej opłatami portowymi; 2) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] i z dnia [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...], wydanych wobec S. Spółka z o.o. z/s w S., które skarżąca otrzymała dopiero w lipcu 2011 r. - celem wykazania, że oba podmioty, mimo jednakowej sytuacji, traktowane są przez Kolegium nierówno wobec prawa. W uzasadnieniu skarżąca Spółka przedstawiła argumenty na poparcie stawianych zarzutów, podnosząc m.in., że nie bez znaczenia dla wykładni pojęcia: "urządzeń infrastruktury portowej" i wykładni celowościowej przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest stanowisko władz polskich przedłożone Komisji Europejskiej w przedmiocie pomocy państwa w ramach zwolnienia infrastruktury portowej z opodatkowania, wyrażone decyzją Komisji Europejskiej z dnia 10 lipca 2007 r. zezwalającej na zastosowanie ulgi podatkowej. W jego świetle można bowiem, zdaniem skarżącej, przyjąć wykładnię legalną wprowadzonego pojęcia infrastruktury portowej, jako obiektów i urządzeń portowych znajdujących się w obszarze zarówno portów "o podstawowym znaczeniu dla gospodarki", jak i tzw. małych portów i urządzeń opisanych w odpowiednich zarządzeniach dyrektorów urzędów morskich, których to przepisów organy podatkowe w ogóle nie brały pod uwagę. Skarżąca Spółka stanęła na stanowisku, że skoro organ podatkowy, uzasadniając odmowę zwolnienia od podatku, odwołał się do rozporządzenia z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, to - konsekwentnie - powinien brać także pod uwagę wszystkie przepisy dotyczące tej materii, a zwłaszcza: – załącznik Nr 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, w którym jako obiekty wchodzące w skład infrastruktury portowej wymienia się: nabrzeże H., torowiska na nabrzeżu H. i infrastrukturę drogową na nabrzeżu H. z placem manewrowym, tj. tereny i obiekty portowe zarządzane przez skarżącą; – zarządzenia porządkowe Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia 7 czerwca 2004 r. oraz zarządzenie Nr 3 z dnia 11 czerwca 2008 r., w którym jako podmiot władający obiektem wymienia się skarżącą Spółkę, a jako obiekt portowy wskazuje się m.in. nabrzeża H. i S. (będące we władaniu skarżącej). Spółka zarzuciła także, że organ podatkowy nie zrealizował, zgodnie z przepisem art. 188 Ordynacji podatkowej, jej wniosku z dnia 8 marca 2011 r. o zażądanie informacji od P. Spółka Akcyjna, czy podmiot ten pobierał opłaty portowe od statków korzystających z infrastruktury portowej Spółki. P., zapytany przez organ o powyższą kwestię, uchylił się bowiem od odpowiedzi. Tymczasem, złożone obecnie dokumenty potwierdzają, że opłaty takie były pobierane przez P., a obiekty Spółki są związane z funkcjonowaniem portu. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., działając na podstawie przepisu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowił dopuścić dowód z zawnioskowanych przez skarżącą Spółkę dokumentów załączonych do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżąca Spółka jest wieczystym użytkownikiem gruntów o powierzchni 27 749 m2 i właścicielem budowli znajdujących się w granicach portu S. i Ś. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka udostępniała w drodze umów należące do niej tereny oraz urządzenia innym podmiotom gospodarczym w celu wykonywania zadań związanych ze świadczeniem tam usług portowych. Spółka w 2011 r. współpracowała z A. Spółką z o.o. w zakresie realizacji usług przeładunkowych (wykonywanie załadunku i wyładunku towarów) z wykorzystaniem oddanej w dzierżawę infrastruktury oraz z H. Spółką z o.o. również w zakresie usług przeładunkowych. Spółka nie była natomiast podmiotem zarządzającym portem, nie oddała na podstawie tytułu prawnego położone w granicach portu nieruchomości podmiotowi zarządzającemu do wykonywania zadań, o których mowa jest w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 179), a ww. podmioty (A. i H. nie były podmiotami zarządzającymi. P. Spółka Akcyjna - podmiot zarządzający oświadczył w piśmie z dnia 16 marca 2011 r., że w latach 2005-2011 nie był w posiadaniu obiektów, urządzeń i instalacji oraz zajętych pod nimi gruntów będących własnością Spółki i, że nie były one związane z funkcjonowaniem portu oraz, że nie były wykorzystywane do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Spór w niniejszej sprawie dotyczy więc kwestii, czy na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego, który za podstawę wyrokowania przyjmuje także skład orzekający w sprawie, wykazane w deklaracji, jako zwolnione, należące do Spółki budowle infrastruktury portowej oraz zajęte pod nie grunty objęte są zwolnieniem od podatku od nieruchomości na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Wskazać zatem na wstępie należy, że na podstawie ww. przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Przytoczony przepis nie wskazuje treści i znaczenia wymienionych w nim pojęć: "infrastruktury portowej" oraz "infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich". Oznacza to, że unormowanie ulgi podatkowej wskazanej w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej współtworzą razem z tym przepisem inne regulacje prawne, które o infrastrukturach tych stanowią. Aktem prawnym regulującym te pojęcia jest ww. ustawa o portach i przystaniach morskich. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 4 tej ustawy, infrastruktura portowa to: "znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5", tj. świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Podmiotem zarządzającym jest: "podmiot powołany do zarządzania portem lub przystanią morską" (art. 2 pkt 6 tej ustawy). Zwolnienie podatkowe, określone w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, wraz z przepisami 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich ma niewątpliwie charakter przedmiotowo-podmiotowy. Ten charakter wynika z zawartego w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich sformułowania: "przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5", czyli zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać z przeznaczeniem ich do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Tym samym, zadań tych nie może wykonywać inny podmiot i nie korzysta on z tego powodu ze zwolnienia podatkowego. Taki też pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach: z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 558/08; z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 996/07; z dnia 5 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 435/10, a także w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 754/11 i sygn. akt I SA/Sz 755/11 - ze skarg skarżącej Spółki (wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Ze stanu faktycznego sprawy, prawidłowo ustalonego i ocenionego przez organy podatkowe, nie wynika, aby w roku 2011 Spółka była podmiotem, który na podstawie określonego tytułu prawnego wykonywał w ramach zarządzania portem zadania w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem infrastruktury portowej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, ani też, aby usługi te na nabrzeżu należącym do Spółki wykonywane były przez podmiot zarządzający portem. Usługi te świadczone były bowiem na podstawie umów zawartych ze Spółką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez dwie ww. spółki ((A. i H.), również w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tj. podmiotami prowadzącymi działalność na własny rachunek i we własnym imieniu. Dlatego też, korzystanie przez nie z infrastruktury portowej należącej do Spółki nie może być traktowane jako świadczenie usług przez podmiot zarządzający portem, którym bezspornie w przypadku budowli położonych w granicach portu S. i Ś., stosownie do przepisu art. 13 ust. 3 ustawy o portach i przystaniach morskich, jest P. Spółka Akcyjna, który dodatkowo - na podstawie przepisów § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 4, poz. 41, ze zm.) - zarządza infrastrukturą zapewniająca dostęp do portów w S. i Ś.. Zatem - na podstawie unormowań wynikających z przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej i przepisów art. 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich - samo uprawnione posiadanie obiektów wskazanych w części początkowej art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej (która to okoliczność - wbrew stanowisku skarżącej Spółki - nie jest kwestionowana przez organy podatkowe, gdyż Spółka posiada nieruchomości w granicach portu), w oderwaniu od realizacji ich definicji oraz funkcji opisanych w art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, nie uprawniało do korzystania z ulgi podatkowej. Stąd też zarzuty Spółki w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Ponadto, wbrew zarzutom Spółki, wykładnia ww. przepisów nie prowadzi do wniosku, że zwolnieniem od podatku - na podstawie przepisu art. 7 ust 1 pkt 2 ustawy podatkowej - objęte są tylko nieruchomości stanowiące własność podmiotu zarządzającego portem, jak bowiem wskazano wyżej, istotna jest ocena, czy nieruchomości te są wykorzystywane przez ten podmiot do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, a nie to, czyją stanowią własność, bądź w czyim są posiadaniu. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP uznać należało, że nie zostały naruszone przepisy art. 2 i art. 32 tej Konstytucji, albowiem nie można przyjąć, że organ zarządzający portem i podmiot gospodarczy (skarżąca Spółka) mogli być uznani za charakteryzujący się w równym stopniu daną cechą relewantną. Ten pierwszy nie jest podmiotem gospodarczym, przedsiębiorcą, nawet gdy przyjmie się, że świadczenie usług określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich ma charakter działalności gospodarczej. Zwrócić bowiem należy uwagę na okoliczność, że jego możliwości prowadzenia takiej działalności są ściśle określone, co wprost wynika z przepisów art. 7 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o portach i przystaniach morskich. Nie są to więc podmioty charakteryzujące się podobnymi cechami, a ich zróżnicowanie uzasadnia nierówne traktowanie na płaszczyźnie zwolnienia podatkowego (vide: wyrok TK z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K8/97, publ. w OTK 1997/5-6/70). Ponadto, co już wskazano wyżej, przedstawiona interpretacja analizowanych przepisów nie opiera się na stwierdzeniu, że zwolnieniem od podatku na podstawie art. 7 ust 1 pkt 2 ustawy podatkowej objęte są tylko nieruchomości stanowiące własność podmiotu zarządzającego portem, lecz te nieruchomości, które są wykorzystywane przez ten podmiot do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Zatem, każdy podmiot będący właścicielem obiektów infrastruktury portowej ma prawo do zwolnienia pod pewnymi warunkami. Okoliczność zaś, czy warunki, o których postanowił ustawodawca, spełni podmiot ubiegający się o ulgę podatkową zależy tylko i wyłącznie od uprawnionego podmiotu. Warunki ubiegania się o ulgę dla właścicieli (posiadaczy) niebędącymi podmiotami zarządzającymi są równe. Sąd orzekający podzielił także pogląd prawny wyrażony przez organy podatkowe, że zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej może dotyczyć jedynie tych ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji, które są wykorzystywane przez podmiot zarządzający portem do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. W kwestii pojęcia: "budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich", regulacja art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, z analogicznych jak wyżej przedstawionych powodów, tworzy unormowanie ulgi podatkowej uwzględniając - poprzez art. 5 ust. 2 ustawy o portach i przystania morskich - zapisy prawne przywołanego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej. Porty, w obszarze których Spółka posiada obiekty portowe, należą do kategorii mających podstawowe znaczenie dla gospodarki narodowej; wskazane rozporządzenie, zgodnie z dosłowną jego treścią, do portów tych przedmiotowo się odnosi. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie i w granicach ustawowego upoważnienia wskazanego jednoznacznie w ustawie o portach i przystaniach morskich, posiada więc znaczenie prawne z ustawy tej się wywodzące, zatem zarzut naruszenia przepisu art. 217 Konstytucji RP uznać należało za nieuprawniony. Pośród przedmiotowo określonej infrastruktury zapewniającej dostęp do portu (S. i Ś.) prawodawca nie wskazał natomiast obiektów należących do Spółki. Z tego powodu, prawo do obiektów niewymienionych w przywoływanym rozporządzeniu nie daje podstaw do ulgi podatkowej na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, albowiem na unormowanie tejże ulgi, oprócz przywołanego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, składają się również przepisy art. 5 ust. 2 ustawy o portach i przystaniach morskich oraz wydane z jego upoważnienia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2a ustawy podatkowej, wskazać należy, że nie stanowił ten przepis podstawy rozstrzygania w sprawie, zatem organy nie mogły naruszyć tego przepisu. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu: "zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, które znajdują się w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem lub przystanią morską, pozyskane na potrzeby rozwoju portu lub przystani morskiej, zajęte na działalność określoną w statucie tego podmiotu, położone w granicach portów i przystani morskich - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podmiot ten wszedł w ich posiadanie - nie dłużej niż przez okres 5 lat, z wyjątkiem gruntów zajętych przez podmiot inny niż podmiot zarządzający portem lub przystanią morską". Obok budowli portowych oraz zajętych pod nie gruntów, podatku nie należy opłacać również od tych gruntów, które służą działalności portu lub przystani morskiej, ale nie są zabudowane. Nie ulega wątpliwości że zwolnienie to dotyczy tylko podmiotu zarządzającego. Ponadto, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut pominięcia przez organy podatkowe przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 42, poz. 407). Akt ten wydany został w oparciu o delegację zawartą w przepisie art. 5 ust. 2a ustawy o portach i przystaniach morskich, dającą podstawę do określenia budowli wchodzących w skład infrastruktury portowej, co w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, tj. że Spółka takie budowle posiada, ale - jak to wyżej wskazano - samo posiadanie tego typu budowli nie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania zwolnienia podatkowego, albowiem muszą być te obiekty wykorzystywane do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich przez podmiot zarządzający portem. Skoro zatem rozporządzenie to określa budowle wchodzące w skład infrastruktury portowej, to nie można odwoływać się do jego treści przy wykazaniu, że Spółka posiada budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich. Także, wbrew stanowisku Spółki, zasadności odmowy przez organy zastosowania zwolnienia nie zmienia powołane przez Spółkę zarządzenie Dyrektora Urzędu Morskiego z dnia 7 czerwca 2004 r. (zmienione zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2008 r.), albowiem zarządzenie to w sprawie listy obiektów portowych wydane zostało w oparciu o delegację zawartą w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j.: Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502 ze zm.)) i dotyczy obiektów portowych znajdujących się w obszarze właściwości terytorialnej Dyrektora Urzędu Morskiego w S., które podlegają ochronie, z uwagi na konieczność zmniejszenia ryzyka wykorzystywania statków morskich, obiektów portowych i portów jako przedmiotu ataków terrorystycznych i innych działań o charakterze kryminogennym. Fakt, że w zarządzeniu tym wymienia się listę obiektów portowych, nazwę obiektu portowego, obszary wodne i tereny portowe wchodzące w skład obiektu oraz podmiot władający obiektem portowym, nie niweczy ustaleń organów, które nie kwestionowały posiadania przez Spółkę obiektów portowych w granicach portu, ale wywiodły niespełnienie warunków zwolnienia, tj. wykorzystywania obiektów do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej przez podmiot zarządzający (P.Spółka Akcyjna) lub zaliczenia do obiektów zapewniających dostęp do portów i przystani morskich. Nie jest również trafna argumentacja Spółki, że nie bez znaczenia dla ustalenia zakresu obowiązywania zwolnienia podatkowego jest stanowisko władz polskich przedłożone Komisji Europejskiej w przedmiocie pomocy państwa w ramach zwolnienia infrastruktury portowej z opodatkowania i uznania tego stanowiska jako wykładni legalnej. Po pierwsze bowiem - wykładnia legalna dotyczy definicji zawartych w aktach prawnych, a nie w stanowisku (opinii) organu władzy, a po drugie - spór w istocie nie dotyczy, co do zasady, pojęcia urządzeń infrastruktury, ale wykorzystywania tych budowli do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej przez podmiot zarządzający czy zaliczenia do obiektów zapewniających dostęp do portów i przystani morskich. Ponadto, zauważyć należy, że ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich dotyczy portów mających podstawowe znaczenie dla gospodarki narodowej, innych portów oraz przystani morskich. Zarówno porty jak i przystanie morskie zarządzane są przez podmioty zarządzające (art. 2 pkt 6 ustawy o portach i przystaniach morskich). W przypadku portu S. i Ś. został on uznany przez ustawodawcę za mający znaczenie dla gospodarki narodowej, a podmiotem zarządzającym jest - stosownie do przepisu art. 13 ust. 3 ustawy o portach i przystaniach morskich - P. Spółka Akcyjna, w przypadku zaś innych portów, tj. niemających znaczenia dla gospodarki narodowej lub przystani morskich - o formie prawnej decyduje gmina, a w przypadku braku powołania podmiotu zarządzającego, funkcję i zadania wykonuje gmina lub dyrektor urzędu morskiego, stosownie do przepisu art. 25 ustawy o portach i przystaniach morskich. Portami morskimi innymi niż mającymi znaczenie dla gospodarki narodowej, zarządzać może podmiot wykonujący działalność gospodarczą w tym zakresie, który uzyskał koncesję. Zatem, w przypadku portu S. i Ś. ustawodawca przesądził o randze tego portu, o podmiocie zarządzającym, o infrastrukturze portowej i zapewniającej dostęp do tego portu. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia przepisów art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, poparty decyzjami skierowanymi do Spółki S. z dnia 13 kwietnia 2007 r., z dnia 1 czerwca 2006 r. i z dnia 26 kwietnia 2007 r., załączonymi do skargi. Z załączonych do skargi decyzji wynika, że Spółka S. wystąpiła o interpretację indywidualną przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uzyskała korzystną dla siebie interpretację, a w konsekwencji, określając zobowiązanie w podatku od nieruchomości, organ podatkowy był związany dokonaną wykładnią prawa, stąd wynikło korzystne dla tej Spółki rozstrzygnięcie w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej, które nie może mieć zastosowania w tej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 124 i art. 240 § 4 Ordynacji podatkowej wskazać należy, że - stosownie do przepisu art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Konsekwencją sprawowanej przez sąd funkcji kontrolnej w przypadku stwierdzenia w wyniku tej kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, jest wyeliminowanie z obrotu prawnego takiej decyzji (art. 145 tej ustawy) i to w sytuacji, gdy naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, a naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania. Z tak pojmowanym naruszeniem przepisów nie mamy do czynienia w sytuacji (stawianego zarzutu) braku odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia zasady równego traktowania podmiotów podatkowych w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Jak wskazano wyżej, uchybienie takie prowadziłoby do konieczności wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, ale tylko w sytuacji gdyby to uchybienie miało lub mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a według Sądu, takiego wpływu nie miało i nie mogło mieć. Za chybiony uznać należało również zarzut skargi naruszenia przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej, tj. niezrealizowania wniosku dowodowego Spółki dotyczącego zażądania informacji od P. spółka Akcyjna o pobieraniu opłat portowych od statków korzystających z infrastruktury portowej Spółki, albowiem jak wynika to z akt sprawy i na co wskazał organ odwoławczy, organ I instancji wystąpił dwukrotnie ze stosownym zapytaniem, tj. 7 lutego 2011 r. i, będącym powieleniem treści wniosku dowodowego Spółki, dnia 8 marca 2011 r. Odpowiadając na te zapytania, w piśmie z dnia 16 marca 2011 r., P. wskazał, że tereny i obiekty będące własnością Spółki nie są we władaniu P., a zatem nie były naliczane opłaty przystaniowe dla statków zawijających do nabrzeży Spółki. P. wyjaśnił także, że - jako podmiot zarządzający portem morskim - nie był w latach 2005-2010 oraz obecnie nie jest w posiadaniu obiektów, urządzeń i instalacji oraz zajętych pod nimi gruntów będących własnością Spółki. Ponadto wskazał, że obiekty, urządzenia i instalacje oraz zajęte pod nie grunty będące własnością Spółki w latach 2005-2011 nie były związane z funkcjonowaniem portu oraz nie były wykorzystywane przez P. do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Złożone zaś przez Spółkę dokumenty, tj. faktura Nr [...] i raport kasowy wraz z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na okoliczność korzystania przez P. Spółka Akcyjna z infrastruktury Spółki, wbrew stanowisku Spółki, nie potwierdzają, aby P. korzystał z infrastruktury portowej Spółki, gdyż z dokumentów tych wynika jedynie, że miał miejsce fakt korzystania z nadbrzeży portowych należących do Spółki przez jednostkę P. oraz uiszczenia opłat tonażowych w 2011 r. na rzecz P.. Jednakże, zarówno z treści pisma P. z dnia 16 marca 2011 r. oraz z treści przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o postach i przystaniach morskich, jasno wynika, że opłata tonażowa pobierana jest za wejście statku do portu, wyjście statku z portu, przejście statku tranzytem przez obszar portu, zapewnienie odbioru odpadów ze statku w celu przekazania ich do odzysku lub unieszkodliwienia. Opłata ta w żaden sposób nie ma związku z korzystaniem przez statki (w tym jednostkę P. z nabrzeży (w tym należących do Spółki). Z argumentacji Spółki wynika, że Spółka myli pojęcie opłaty tonażowej z pojęciem opłaty przystaniowej, pobieranej przez P. za korzystanie przez statek z nabrzeża lub przystani. Dowodu zaś, że P. pobiera opłaty przystaniowe od armatorów korzystających z nabrzeża lub przystani należących do Spółki, Spółka nie przedstawiła. Zatem, dowody zaproponowane przez Spółkę w skardze nie potwierdziły, że P. pobiera opłaty przystaniowe od armatorów korzystających z nabrzeża lub przystani należących do Spółki. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a dokonane ustalenia faktyczne, znajdujące oparcie w zgromadzonych dowodach, dały też podstawę do poczynienia trafnych rozważań faktycznych i prawnych. Sąd, rozpoznając sprawę i będąc związany dyspozycją przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd - na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.