I SA/Sz 765/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA – Kazimiera Sobocińska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. M K wniósł skargę na decyzję Nr [....] z dnia [...] . wydaną przez organ I instancji – tj. Dyrektora [....] w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej. W odpowiedzi na skargę Prezes [...] wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ustawa p.p.s.a.- Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w punktach 1-5), wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub także wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). W świetle powyższych regulacji skarga przysługuje tylko na to rozstrzygnięcie organu administracji, które jest wynikiem rozpatrzenia zwyczajnego środka odwoławczego przez organ II instancji. W przedmiotowej sprawie, skarżący odwołał się od decyzji Dyrektora [...] do Prezesa [...] który stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania (postanowieniem z dnia [...] r. Nr[...] ), a ponadto złożył skargę na decyzję organu I instancji. Skarga mogła zatem być złożona na postanowienie Prezesa [...] z dnia [...] r. w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, o czym skarżący został prawidłowo pouczony w jego treści. Wobec powyższego, skargę wniesioną na decyzję organu I instancji jako niedopuszczalną należało odrzucić.