I SA/Sz 766/11

Dnia 13 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "S" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2006r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji "S" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., reprezentowana przez adwokata, pismem z dnia 26 lipca 2011 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...], Nr nr [...]. Decyzją tą Dyrektor Izby Celnej uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] oraz określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2006r. w kwocie [...] oraz określił Spółce odsetki od wpłat dziennych za miesiąc marzec 2006 r w wysokości [...]. Spółka wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Motywując zasadność wniosku o wstrzymanie Spółka wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowanie w jej majątku trudnych do odwrócenia skutków. Informuje bowiem, że wobec skarżącego toczy się 6 identycznych spraw gdzie łączna wartość zaległości podatkowej wynosi przeszło [...] zł co w sytuacji finansowej skarżącej spółki stanowi bardzo doniosły wydatek którego "konieczność natychmiastowego uiszczenia może podciąć podstawy bytu spółki". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po analizie wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie neguje faktu, że sytuacja skarżącego może być skomplikowana, uznaje jednak, że sama konieczność poniesienia ciężaru finansowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych na jednorazowe uregulowanie tych należności, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca nie sprecyzowała, na czym ma polegać groźba powstania nieodwracalnych skutków w przypadku wpłaty zobowiązania. Skarżąca nie podała danych na temat stanu swojego posiadania. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.