I SA/Sz 776/12

Dnia 24 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr. [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług po wznowieniu postępowania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. K. reprezentowana przez doradcę podatkowego, pismem z dnia 7 sierpnia 2012 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr.[...] , którą określono stronie podatek akcyzowy w kwocie [..] zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie [..] zł. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając go tym, że wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje znaczące dla strony ujemne skutki finansowe, które pozbawią ją środków przeznaczonych na utrzymanie konieczne. W ocenie skarżącej, powyższe dowodzi, że w pełni uzasadnionym staje się wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na słuszny i szczególnie ważny interes strony oraz aspekt ujemnych skutków publicznych, które powstaną w przypadku odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, biorąc pod uwagę treść art. 61 § 3 P.p.s.a., zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku nie odniesie się do nich w sposób pozwalający na uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczności te nie mogą być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po analizie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji skarżonego organu, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała jedynie, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje dla niej znaczące ujemne skutki finansowe, które pozbawią ją środków przeznaczonych na konieczne utrzymanie. Tymczasem sama konieczność poniesienia finansowego ciężaru wynikającego z decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Warunkiem takiego wstrzymania jest bowiem nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnych. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Strona powinna bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04), a tego skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.