I SA/Sz 785/16

Dnia 22 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2016 r. zażalenia I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 785/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego do grudnia 2013 r. p o s t a n a w i a: 1. uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 785/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił I. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że dokonując oceny wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a", sąd nie stwierdził, aby wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie sądu, skarżąca spółka nie wykazała okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, będącego skutkiem wykonania powyższej decyzji, w tym realnych kosztów, jakie musiałby ponieść. W szczególności, spółka nie udokumentowała swojej aktualnej sytuacji finansowej. W złożonym zażaleniu, skarżąca spółka w pierwszej kolejności wniosła o uwzględnienie zażalenia na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. jako oczywiście uzasadnionego i w konsekwencji zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem jej zdaniem uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia okoliczności. Skarżąca spółka podniosła, że we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wyjaśniła, iż wykonanie decyzji w znacznym sposób utrudniłoby jej prowadzenie działalności gospodarczej oraz doprowadziłoby do utraty płynności finansowej, co w konsekwencji skutkowałby wstrzymaniem wypłat kontrahentom oraz pracownikom spółki, co spowodowałoby także konieczność rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami oraz poniesienie wydatków związanych z kosztami sądowymi oraz egzekucyjnymi w przypadku wystąpienia kontrahentów spółki na drogę postępowania sądowego oraz egzekucyjnego. W ocenie spółki, nie powinien budzić wątpliwości fakt, że wyegzekwowanie od niewielkiego podmiotu gospodarczego - jakim jest skarżąca - kwoty w tak istotnej wysokości, jak określona zaskarżoną decyzją, w świetle zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, spełnia przesłanki niebezpieczeństwa "wyrządzenia znacznej szkody" lub "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Do zażalenia skarżąca spółka załączyła dokumenty, przedstawiające aktualną kondycję finansową spółki, tj.: ← rachunek zysków i strat spółki za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 lipca 2016 r. (wariant porównawczy), z którego wynika, że na 31 lipca 2016 r. spółka poniosła stratę netto w wysokości [...] zł; ← bilans spółki sporządzony na 31 lipca 2016 r., z którego wynika, że w porównaniu do 1 stycznia 2016 r. wartość aktywów i pasywów spółki spadła z [...] do [...] zł; ← wydruk raportu informacji gospodarczych z Krajowego Rejestru Długów na temat spółki, zgodnie z którym spółka nie uregulowała zobowiązań na kwotę [...] zł (zobowiązania bezsporne); ← szczegółową listę płac w spółce w sierpniu 2016 r., z którego wynika, że spółka zatrudnia 9 pracowników, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Podnieść należy, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, sąd dysponował jedynie oświadczeniami skarżącej spółki, niepopartymi wymaganą dokumentacją. Tym samym, należy uznać, że strona wnosząc zażalenie uzupełniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dokumentami potwierdzającymi jej aktualną sytuację finansową. Należy także podkreślić – wbrew argumentacji podniesionej w zażaleniu - że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a spoczywa na wnioskodawcy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest wystarczające samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku nie jest zobowiązany do wezwania strony do uzupełnienia braków wniosku. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy przedstawione przez wnioskodawcę. Uzasadnienie wniosku nie może ograniczać się zatem do niepopartych dowodami twierdzeń wnioskodawcy. Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy pogląd jest powszechnie aprobowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz literaturze przedmiotu (por. m.in. postanowienia NSA z 16 września 2016 r. sygn. akt I OZ 945/16 oraz II FSK 2457/16, z 15 września 2016 r. sygn. akt II FSK 2332/16, z 5 września 2016 r. sygn. akt I FZ 270/16 oraz M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 378 i nast.). Jednocześnie, mając na uwadze powyższe rozważania dotyczące uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę istnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd ponownie rozpoznając wniosek spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uwzględnił przedstawioną we wniosku sytuację finansową spółki uzupełnioną dokumentacją przedstawioną przy zażaleniu. Po dokonaniu oceny dokumentacji przedstawionej przez skarżącą, sąd za uzasadnione uznał wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem mając na uwadze kwotę zobowiązania wynikającą z zaskarżonej decyzji w wysokości [...] zł, a jednocześnie wykazaną przez spółkę na 31 lipca 2016 r. stratę w wysokości [...] zł, a także spadek wartości aktywów i pasywów spółki w stosunku do poprzedniego półrocza oraz jej zaległości w spłacie zobowiązań, należało przyjąć, że bezpośrednim skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa skarżącej. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej oraz utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji, nawet konieczność zupełnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej oraz zwolnienia zatrudnionych pracowników. Wobec tego, że skarżąca spółka uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji może spowodować poważne, a zarazem trudne do odwrócenia skutki dla prowadzonego przedsiębiorstwa, co potwierdziły dokumenty złożone wraz z zażaleniem z dnia7 września 2016 r., należało - na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a - orzec jak w sentencji postanowienia.