I SA/Sz 787/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 30 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi " P." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na informację Inne z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ponownej oceny wniosku o dofinasowanie projektu w ramach polityki spójności p o s t a n a w i a: pozostawić skargę bez rozpatrzenia Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 25 września 2019 r. " P." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. ( zw. dalej: "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na informację Inne z dnia 16 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ponownej oceny wniosku o dofinasowanie projektu w ramach polityki spójności. Zarządzeniem z dnia 17 października 2019 r., skarżąca została wezwana do uwierzytelnienia kopii dokumentacji załączonej do skargi lub nadesłania uwierzytelnionych kopii dokumentów (w dołączonej do skargi dokumentacji nie zostały uwierzytelnione wszystkie dokumenty) oraz do uzupełnienia brakującej dokumentacji poprzez nadesłanie oryginału lub uwierzytelnionej kopii ( brakujących załączników wniosku o przyznanie pomocy) w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Odpowiadając na powyższe wezwanie, skarżąca pismem z dnia 22 października 2019 r. oświadczyła, że oprócz dokumentów jakie przedłożyła wraz ze skargą nie posiada oryginałów innych dokumentów. Jednocześnie skarżąca przesłała płytkę CD ze skanami wszystkich złożonych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stosownie do treści art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zw. dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich ustaw szczególnych zalicza się ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431, dalej: "u.p.s."), którą stosuje się w niniejszej sprawie w związku z art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności ( Dz.U. z 2019 r., nr 1167 zw. dalej: u.r.l.). Zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.s., skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego i podlega wpisowi stałemu. Z przepisu tego wynika zatem, że to na stronie spoczywa obowiązek opracowania skargi, skompletowania dokumentacji i wniesienia jej bezpośrednio do sądu. Przepis art. 61 ust. 3 u.p.s. enumeratywnie wylicza składniki wchodzące w skład kompletnej dokumentacji, jaką skarżąca jest zobowiązana dostarczyć wraz ze skargą. Kompletna dokumentacja obejmuje: 1) wniosek o dofinansowanie projektu, 2) informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 45 ust. 4, 3) wniesiony protest, 4) informację, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 - wraz z ewentualnymi załącznikami. Stosownie do art. 61 ust. 6 pkt 2 u.p.s., w przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji, skargę pozostawia się bez rozpatrzenia. Oznacza to, że aby skarga została rozpoznana przez sąd administracyjny powinna być kompletna czyli musi zawierać ww. dokumentację, która zastępuje akta administracyjne. Dokumenty złożone przez skarżącą do Sądu powinny być w swej treści tymi samymi dokumentami, które w ramach konkursu zostały sporządzone przez organ i przesłane do strony (informacja o wynikach oceny projektu i informacja o wynikach rozpatrzenia protestu) oraz tymi, które zostały sporządzone przez stronę i dostarczone organowi (wniosek o dofinansowanie i protest). Oceny legalności zaskarżonego pisma można bowiem dokonać tylko wówczas, gdy nie ma wątpliwości, że kontroli poddany zostaje dokument odpowiadający jego oryginałowi, a wydając rozstrzygnięcie sąd opiera się na innych, niezbędnych do tego dokumentach, które także odpowiadają ich oryginałom. Z tego względu art. 61 ust. 4 u.p.s. wskazuje wprost, iż kompletna dokumentacja jest wnoszona przez wnioskodawcę w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii. Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, nie zawiera jednak przepisów regulujących sposób uwierzytelniania kopii dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust. 3 tej ustawy. Zastosowanie mają więc tutaj przepisy ogólne, regulujące sposób uwierzytelniania kopii dokumentów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, tj. art. 48 § 3 oraz art. 48 § 3 a p.p.s.a., którego stosowania w sprawach ze skarg na rozstrzygnięcia właściwych instytucji nie wyłączył art. 64 u.p.s. Zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Stosowanie zaś do treści art. 48 § 3 a p.p.s.a., jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenie jego zgodności z oryginałem, o którym mowa w § 3, dokonuje się z wykorzystaniem kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w formatach danych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Powyższe przepisy wyraźnie wskazują, kto oraz w jaki sposób można dokonać uwierzytelnienia kopii/odpisu oraz, że uwierzytelnienie to poświadczenie zgodności kopii/odpisu z oryginałem. Generalnie przyjmuje się, że odpisem jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści oryginalnego dokumentu, poświadczone za zgodność z oryginałem dokumentu. Poświadczenie zgodności odpisu dokumentu z oryginałem oznacza, że osoba poświadczająca potwierdza, iż treść odpisu odzwierciedla treść oryginału. Osoba taka przed złożeniem poświadczenia miała zatem możliwość obejrzenia oryginału i porównania go z odpisem. Pełnomocnik wymieniony w art. 48 § 3 p.p.s.a., składając na odpisie dokumentu adnotację, że jest on zgodny z oryginałem, wraz z innymi danymi wymaganymi przez ustawę, de facto zaświadcza, że zapoznał się z oryginalnym dokumentem, a następnie skopiował go w celu wykorzystania w danym postępowaniu. Powyższe oznacza, że dokument oryginalny musi istnieć, a co więcej – powinien być w zasięgu danego pełnomocnika (M. Grego "Uwierzytelnianie dokumentów przez pełnomocników", ATDP 2010/2, s. 96-100). W piśmiennictwie zwraca się też uwagę, że celem czynności polegającej na poświadczeniu zgodności z oryginałem odpisu, wyciągu lub kopii każdego dokumentu, jest stwierdzenie, że dokumenty te są ze sobą zgodne pod względem treściowym oraz zamieszczenie odpowiedniej klauzuli legalizacyjnej (por. J. Biernat "Poświadczenie przez notariusza zgodności z oryginałem odpisu, wyciągu lub kopii dokumentu sporządzonego w języku obcym" Rejent 2002/10/28). Nie wszystkie dokumenty, które składają się na kompletną dokumentację w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.s. będą miały charakter oryginałów. W konsekwencji logiczny jest wniosek, że w przypadku braku posiadania przez wnioskodawcę oryginałów dokumentów składających się na kompletną dokumentację w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.s., podmioty wymienione w art. 48 § 3 p.p.s.a. nie będą miały możliwości poświadczenia za zgodność z oryginałem odpisów tych dokumentów. Dokonanie czynności poświadczenia przez notariusza czy też pełnomocnika strony występującego w tej sprawie, będącego adwokatem lub radcą prawnym, jest bowiem możliwe wyłącznie, gdy podmioty te miały rzeczywistą możliwość zapoznania się z oryginałem dokumentu. Z powyższych wywodów wynika więc, że odpowiednie stosowanie art. 48 § 3 p.p.s.a. przez jego bezpośrednie zastosowanie wręcz uniemożliwiałoby wnioskodawcy dopełnienie obowiązku określonego w art. 61 ust. 4 u.p.s. W ten sposób naruszone zostałoby prawo do sądu zagwarantowane w art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, a także w art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Odesłanie do odpowiedniego stosowania określonych przepisów prawa może polegać na ich zastosowaniu wprost, zastosowaniu z odpowiednimi modyfikacjami lub na odmowie ich stosowania ze względu na określone różnice, wynikające np. z konieczności uwzględnienia innych rozwiązań sprzecznych lub bezprzedmiotowych (J.?Nowacki "Odpowiednie stosowanie przepisów prawa" PiP 1964, z. 3, s. 370-376; L. Morawski "Zasady wykładni prawa", Toruń 2010, s. 244). Sąd podziela pogląd wyrażony przez NSA w postanowieniu z dnia 26 lipca 2018 r. sygn. akt I GSK 2468/18, że użytego w art. 61 ust. 4 u.p.s. zwrotu "uwierzytelniona kopia" nie można na gruncie tej ustawy utożsamiać wyłącznie z czynnością poświadczenia zgodności z okazanym oryginałem odpisu lub kopii dokumentu przez podmioty, o których mowa w art. 48 § 3 p.p.s.a. Uwierzytelnieniem jest umieszczenie na odpisie lub kserokopii dokumentu oświadczenia zaopatrzonego podpisem zawierającego stwierdzenie jego zgodności z oryginałem (por. wyrok NSA z dnia 9.08.2006 r., sygn. akt I OSK 1112/05, lex 275435). Niewątpliwie podmiotem uprawnionym do uwierzytelnienia dokumentów urzędowych jest organ, który dokumenty te wytworzył. Uwierzytelnić pismo może także strona, która jest jego autorem lub jej pełnomocnik (por. post. NSA z dnia 29.12.2011 r., sygn. akt I OSK 2351/11, lex 1149364). W niniejszej sprawie, skarżąca mimo wezwania Sądu do uwierzytelnienia kopii dokumentacji załączonej do skargi oraz do uzupełnienia brakującej dokumentacji poprzez nadesłanie oryginału lub uwierzytelnionej kopii ( brakujących załączników wniosku o przyznanie pomocy), zobowiązania Sądu nie wykonała prawidłowo. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca przesłała płytkę CD ze skanami złożonych dokumentów. W ocenie Sądu, dokumentacja sprawy nie spełnia wymogów z art. 48 § 3 oraz art. 48 § 3 a p.p.s.a. Przedłożona ze skargą kserokopia wniosku o przyznanie pomocy wraz z załącznikami nie została w żaden sposób uwierzytelniona podobnie jak i nadesłane skany złożonych dokumentów. Tym samym należało uznać, że braki skargi w zakresie prawidłowego uwierzytelnienia dokumentacji nie zostały uzupełnione. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 2 u.p.s. w zw. z art. 22 ust. 8 u.r.l., orzekł jak w sentencji postanowienia.