I SA/Sz 791/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: przywrócić skarżącym termin do wniesienia skargi . W dniu 1 października 2009 r. skarżący [...] reprezentowani przez pełnomocnika doradcę podatkowego [...], wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, wydaną w trybie odwoławczym, a utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą małżonkom [...] zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie [...] zł. Równocześnie z wniesioną skargą, pełnomocnik skarżących złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż przekroczenie terminu do wniesienia skargi o jeden dzień, zostało spowodowane nagłym zachorowaniem i nie możliwością bycia w pracy oraz złożenia skargi w terminie. Pełnomocnik wniósł o potraktowanie tego przekroczenia jako zdarzenia losowego na który nie miał wpływu. Pismem z dnia 6 października 2009 r. pełnomocnik przesłał nie dołączone przez nieuwagę, zwolnienie lekarskie potwierdzające niezdolność do pracy od dnia 28 września 2009 r. do dnia 30 września 2009 r. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ustawy). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3). Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Zgodnie z powyższym, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących wskazał, iż przekroczenie terminu o jeden dzień zostało spowodowane nagłym zachorowaniem przypadającym na końcowe dni upływającego terminu do wniesienia skargi tj: 28 września 2009 r. do 30 września 2009 r., co potwierdza złożone do akt zaświadczenie lekarskie. Jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody tj: 1 października 2009 r., jak też w terminie tym wniesiono skargę. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu pełnomocnik skarżących, tym samym uprawdopodobnił, że niedochowanie terminu do złożenia skargi było przez niego niezawinione. Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji postanowienia.