I SA/Sz 791/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA: Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odrzucił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Odrzucenie skargi nastąpiło z powodu nieuzupełnienia jednego z braków formalnych skargi w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Opis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, równocześnie wskazując wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę [...] zł W uzasadnieniu wniosku wskazano, że nieuzupełnienie braku formalnego skargi nastąpiło, z przyczyn związanych z nieznajomością prawa przez Stronę. [...] zwróciła się z prośbą o wysłanie skargi za pośrednictwem swojego stałego pełnomocnika, w osobie doradcy podatkowego [...]. Pełnomocnik dopełnił czynności podpisując skargę, jednakowoż, nie otrzymał informacji o drugim braku formalnym. W związku z powyższym, faktem, jest że Strona jak i jej pełnomocnik nie dopełnili wszystkich wymogów formalnych skargi do Sądu Administracyjnego. Jednakże w związku z tym, iż wartość przedmiotu zaskarżenia, można było zdaniem Skarżącej wyinterpretować z treści decyzji, a Strona zaskarżyła przedmiotową decyzję w całości, w ocenie Skarżącej, żądane kwoty mogły być stwierdzone z urzędu. I na ich podstawie wyliczony wpis sądowy. W ocenie Strony, poprzez wzgląd na to, że zaistniały stan faktyczny, na podstawie którego Dyrektor Izby Skarbowej oparł swoją decyzję, był dwukrotnie przedmiotem zawiadomienia prokuratury w związku z możliwością popełnienia przestępstwa przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, niedopatrzenie Strony w zakresie braku uzupełnienia skargi, przy zachowaniu jej pozostałych niezbędnych elementów, nie powinno rzutować na zbadanie przez Sąd Administracyjny zasadności wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnotować, że wniosek Skarżącej został wniesiony w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Skarżąca wskazała również wartość przedmiotu zaskarżenia czyli dokonała czynności, której nie dokonała w przewidzianym terminie. Daje to Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu i stanowiących ważny powód zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. O braku winy można mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Brak uprawdopodobnienia przez stronę przyczyny uniemożliwiającej dokonanie czynności w terminie powoduje brak podstaw do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności (zob. postanowienie NSA z dnia 3 marca 2005 roku, w sprawie o sygn. akt II OZ 42/05). Oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu, Sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy oraz bierze pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem stosowana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Z akt sprawy wynika, że wezwaniem Sądu z dnia [...] r. zobowiązano Skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez podpisanie skargi oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu, pełnomocnik Strony - doradca podatkowy [...] przesłała w załączeniu podpisaną skargę oraz pełnomocnictwo. Brak formalny w postaci podania wartości przedmiotu sporu nie został uzupełniony. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżąca wskazała, że nieuzupełnienie braku formalnego skargi w postaci wskazania wartości przedmiotu sporu, nastąpiło z przyczyn związanych z nieznajomością prawa przez Skarżącą i niedopatrzeniem Strony. Natomiast z treści odpowiedzi pełnomocnika Skarżącej na wezwanie Sądu z dnia [...] r. wprost wynika, że pełnomocnik wykonał zobowiązanie Sądu z dnia [...] r. w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi w którym wyjaśnia, że uzupełnia braki formalne skargi z dnia [...] r. poprzez jej podpisanie. Dodatkowo pełnomocnik wskazał adres do korespondencji. Dopiero zaś w piśmie z dnia [...]. pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci podania wartości przedmiotu sporu. Powyższa okoliczność faktyczna wskazuje jednoznacznie, że pełnomocnik Skarżącej wykonał częściowo zobowiązanie Sądu z dnia [...] r., a mianowicie co do uzupełnienia skargi poprzez jej podpisanie, zaniechał zaś uzupełnienia drugiego braku formalnego ( wskazania wartości przedmiotu sporu) co świadczy, że przyczyna wskazana przez pełnomocnika co do nieznajomości prawa przez Skarżącą i niedopatrzenia Strony, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Profesjonalny pełnomocnik jest zobowiązany do szczególnej staranności w prowadzeniu sprawy w imieniu swojego mocodawcy. W ocenie Sądu, to pełnomocnik Skarżącej nie wykazał należytej staranności w terminowym wykonaniu zobowiązania Sądu. Uwzględniając profesjonalny charakter czynności zastępstwa procesowego, profesjonalny pełnomocnik powinien był dołożyć należytej staranności w wykonywaniu zobowiązania Sądu. Zdaniem Sądu, okoliczność ta wyklucza w niniejszej sprawie wyłączenie winy w uchybieniu terminu. Tym samym brak jest podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że z treści zaskarżonej decyzji uchylającej w części decyzję organu I instancji można było wyinterpretować wartość przedmiotu zaskarżenia. Dodatkowo wskazać należy, że podana przez Skarżącą wartość przedmiotu sporu różni się znacząco od wartości wskazanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę ( [...] zł). Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, a tym samym wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. W tej sytuacji, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, orzekł jak w postanowieniu.