I SA/Sz 801/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA - Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] Nr [...], po rozpoznaniu zażalenia S.K., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Postanowienie Dyrektora Izby Celnej doręczono pełnomocnikowi S.K. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 31 sierpnia 2009 r. (dowód w aktach sprawy). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. postanowienie wniósł S.K., listem poleconym nadanym w placówce pocztowej w dniu 2 października 2009 r. (dowód k. 5). W skardze strona zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustalił, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, jeżeli bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Tak jest m.in. w przypadku wniesienia przez stronę skargi po upływie 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 powołanej ustawy. W postanowieniu z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 801/09 Sąd stwierdził, iż warunkiem skutecznego złożenia skargi do sądu jest jej wniesienie w terminie, którego to warunku strona nie dopełniła, gdyż przedmiotowa skarga została wniesiona 2 dni po upływie 30 dniowego terminu zakreślonego w ustawie. Wobec powyższego Sąd uznał, że skoro powyższa skarga nie może skutecznie zainicjować postępowania sądowego, to tym samym z oczywistych przyczyn jest bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., co stanowi podstawę do nieprzyznania skarżącemu prawa pomocy.