I SA/Sz 814/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Ewa Wojtysiak po rozpatrzeniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z kapitałów pieniężnych za 2009 rok w wysokości [...] zł p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. J., reprezentowany przez doradcę podatkowego, w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. złożył skargę na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z kapitałów pieniężnych w kwocie [...] zł. Następnie w piśmie z dnia 20 sierpnia 2013 r. złożył do Sądu wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca przedstawiła zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji i oświadczyła, że kwota [...] zł przekracza możliwości finansowe skarżącego. Podano dalej we wniosku, że A. J. posiada jedynie dom, w którym mieszka oraz grunt rolny, z którego pożytki stanowią jedyne źródło utrzymania skarżącego. Na podstawie tak podanych okoliczności, pełnomocnik skarżącego wywiodła, że w chwili obecnej A. J. nie posiada środków finansowych na zapłatę powyższego zobowiązania. Dodała też, że złożenie ww. wniosku ma na celu uchronienie interesu skarżącego przed sytuacją, w której podstawowe interesy majątkowe zostaną poważnie zagrożone wskutek przymusowego wyegzekwowania określonej w decyzji kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 337/12). Wskazać należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym poprzez wstrzymanie wykonania aktu jest zatem wyjątkiem od zasady wykonalności decyzji ostatecznej i następuje wyłącznie na wniosek strony skarżącej, która winna wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez nią aktu wywoła skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3. Z kolei na Sądzie spoczywa obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny okoliczności zarówno wskazanych we wniosku, jak i w nim niepodniesionych, ale możliwych do ustalenia na podstawie akt sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 497/12, dostępne w CBOiS; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 192964). Rozpoznając wniosek strony skarżącej, Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oświadczenia strony skarżącej są ogólnikowe i nie zostały poparte jakimikolwiek dokumentami. Skarżący nie wykazał aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej, a jak wynika z akt sprawy, nabył on w dniu 20.10.2009 r. zabudowaną nieruchomość rolną położoną w Ś. o powierzchni [...] ha i wniósł ją w dniu 20.10.2009 r. aportem do D. Spółki z o.o.). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.