I SA/Sz 818/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 31 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 08 czerwca 2017 r. nr [...], a ponadto: postanowienie P. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia 12 września 2016 r. znak [...] oraz postanowienie P. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia 15 grudnia 2015 r. znak [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej A. Ś. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] ([...]) do nr [...] ([...]) z dnia [...] r. wystawionych przez [...] S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej. Postanowienie została wydane w następującym stanie faktycznym: Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec A. Ś. (zw. dalej: "zobowiązaną" bądź "skarżącą") na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] ([...]) do nr [...] ([...]) z dnia [...] r. wystawionych przez [...] [...] S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (wierzyciela), obejmujących należności z opłat abonamentowych za okres od stycznia 2009 r. do lutego 2014 r. Odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanej w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r., zobowiązana reprezentowana przez pełnomocnika złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jako podstawy zarzutów wskazano: 1) niewłaściwość trybu i organu do prowadzenia postępowania w związku z faktem, że procedura związana ze ściąganiem opłat jest inicjowana tylko na podstawie wezwania, które nie ma formy decyzji administracyjnej, 2) bezprzedmiotowość sprawy albowiem [...] ani KRRIT nie wydała decyzji administracyjnej ani nie udowodniła roszczenia w trybie administracyjnym bądź cywilnoprawnym (art. 6 k.p.c.) i nie wniosła pozwu o zapłatę, 3) przedawnienie roszczenia, gdyż ww. zaległości powstały w okresie obowiązywania art. 1 ust. 1 pkt 4 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. Prawo telekomunikacyjne, do których ma zastosowanie przedawnienie po 3 latach przewidziane w art. 118 k.c., wskazał również że braki formalne upomnienia (faksymilia zamiast podpisu) powodują, że nie został przerwany bieg przedawnienia roszczenia, 4) niedopełnienie przez Pocztę [...] obowiązku wynikającego z Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia [...] r. skutkujące nieistnieniem egzekwowanego obowiązku wynikającego z tytułów wykonawczych - zgodnie z treścią przytoczonego § 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia [...] r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. nr 187, poz. 1342), [...] nie doręczyła zobowiązanej "zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego". Nie posiada również dowodu jego nadania i odbioru, 5) iż ustawa abonamentowa nie przewiduje możliwości wydania decyzji określającej wysokość tych opłat, nie ma więc - w obecnym stanie prawnym normatywnego rozwiązania pozwalającego na stwierdzenie niewywiązywania się podmiotu zobowiązanego (gospodarstwa domowego) z obowiązku uiszczenia abonamentu. Brakuje więc możliwości wydania decyzji, z której wynikałaby zaległość w konkretnej wysokości, mogąca być dochodzoną w trybie egzekucji administracyjnej. Niemożność wydania takiej decyzji oraz wskazania organów właściwych do stwierdzania zaległości powoduje, że w rzeczywistości egzekucja administracyjna nie może być prowadzona, a wszczęcie jej jest bezprawne i rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą, 6) brak posługiwania się przez Pocztę [...] dokumentami urzędowymi, a jedynie kserokopiami z faksymiliami/kserokopiami podpisów oraz poświadczenie dokumentów za zgodność z oryginałem przez nieuprawnionych pracowników [...], co stanowi naruszenie art. 76 a § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zw. dalej: " k.p.a."), 7) że [...] przedstawia we wszystkich sprawach kserokopię załącznika "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego, numeru identyfikacyjnego", który to nie jest dokumentem urzędowym, bo nie zawiera oryginału podpisu, a do tego analiza dokumentu wskazuje, że podpis osoby oznaczonej jako I. F. to kserokopia podpisu ewentualnie faksymilia i jest identyczna na wszystkich dokumentach, 8) fakt, że [...] nie jest władna w ogóle do wystawiania tytułów wykonawczych bez uprzedniej decyzji czy postanowienia/właściwego organu administracji, a zatem jej działanie jest rażącym złamaniem /przepisów k.p.a. oraz przepisów ustawy o egzekucji w administracji, 9) że wszystkie tytuły wykonawcze nie są podpisane przez właściwy organ [...], a nie spełnia wymogów formalnych adnotacja na tytułach "Z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej - Asystent", 10) że nie nastąpiła też przerwa biegu przedawnienia hipotetycznego zobowiązania w związku z wadami formalnymi dokumentów [...] przy założeniu hipotetycznym, że zobowiązanie w ogóle istnieje. W związku z powyższym strona wniosła wnoszę zarzuty dotyczące naruszenia następujących przepisów postępowania administracyjnego: - art. 6-9 k.p.a., art. 10 § 1 i 3 k.p.a., art. 14 § 1 k.p.a., art. 67 § 1 k.p.a., art. 68 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 109 § 1 k.p.a., - art. 76a § 2 i 3 k.p.a. przez poświadczanie dokumentów za zgodność przez pracowników [...] do tego nieuprawnionych, - paragrafu 5.1 i 5.2. - przez niedołączenie i nieokazanie przez [...] dowodu nadania i dowodu odbioru przez wnioskodawcę dokumentu "zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego". Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia [...] r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (dz. u. z dnia [...] r.) [...] była zobligowana do doręczenia przedmiotowego zawiadomienia. - art. 3 § 1 ustawy z dnia [...] r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) albowiem w przedmiotowej sprawie postępowanie toczy się bez wydania odpowiedniego orzeczenia właściwego organu. W związku z powyższym strona wniosła o: 1) umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedopuszczalność egzekucji skarbowej w sprawach abonamentu oraz nieusunięte wady formalne postępowania administracyjnego (m.in. brak oryginałów dokumentów, podpisu właściwego organu pod tytułami wykonawczymi) i w konsekwencji rozciągają się na etap egzekucji administracyjnej. Nadto w ostateczności wniosła o wystąpienie do wierzyciela o uzupełnienie braków formalnych postępowania w zawitym terminie pod rygorem umorzenia w całości postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo na zasadzie art. 73 k.p.a. wniosła o wydanie przez [...] [...] z akt sprawy uwierzytelnionych notarialnie odpisów dokumentów na adres mandanta (lub w sposób wymieniony w art. 76a § 2 i 3 k.p.a.), na podstawie których wysunięto wobec wnioskodawcy roszczenia. Nadto w treści uzasadnienia zarzutów wskazała na: - naruszenie naczelnych zasad Konstytucji RP tj. zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, wywiedzionej z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP - niedopuszczalność egzekucji skarbowej w świetle przepisów prawa, - naruszenie przepisów konstytucyjnych w związku z brakiem rozwiązań ustawowych. Organ egzekucyjny, w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., wystąpił do wierzyciela z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie podniesionych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A. Oddział w B., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Następnie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Oddział w K. postanowieniem nr [...] BY/AG/Z z dnia [...] r., uchylił w całości ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na brak pełnego stanowiska wierzyciela w stosunku do wszystkich zgłoszonych zarzutów mających wpływ na wynik sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wierzyciel postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] r. nr: [...] [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A. Oddział w K., utrzymał w mocy ww. postanowienie. Wobec powyższego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. uznając ostateczne stanowisko wierzyciela za wiążące, postanowieniem z dnia [...] r. nr 3212- [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione pismem z dnia [...] r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zobowiązana wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S., postanowieniem nr [...], ([...] [...]) uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że organ I instancji nie odniósł się do podnoszonego zarzutu przedawnienia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz [...] skargę oddalił – wyrok ten jest nieprawomocny. Wcześniej jednak, po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., uwzględnił wskazania organu II instancji i ponownie uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył pełnomocnik zobowiązanej, domagając się jego uchylenia. Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S., zwrócił się do wierzyciela z prośbą o uzupełnienie materiału dowodowego. W odpowiedzi na powyższe pismo, wierzyciel przesłał wyjaśnienia dotyczące sposobu zaliczenia zobowiązanej do abonentów RTV. Do pisma załączył duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...] r., potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej z upomnieniem numer UP [...] oraz upoważnienie B. L. do wystawiania w imieniu wierzyciela - tytułów wykonawczych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. nr [...] Uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie, nakreślił ramy prawne sprawy. Wskazał, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Art. 33 § 1 u.p.e.a. wymienia przesłanki mogące stanowić podstawę zarzutów egzekucyjnych. Sam tryb rozpatrzenia zarzutów uregulowany został w art. 34 u.p.e.a. Elementem tej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o zgłoszeniu zarzutów przez zobowiązanego. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w ich zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1- 5, i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że zasadnicza dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie kwestia dotycząca nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) została przesądzona przez wierzyciela w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...], a następnie postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] Wierzyciel podkreślił, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych w razie rejestracji odbiornika, na jego posiadaczu ciąży z mocy samego prawa. Potwierdził to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt. K 24/08. Trybunał Konstytucyjny uznał również, że ustalenie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia, gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić za jeden lub kilka miesięcy, czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Zatem na podstawie art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych wierzyciel - [...] S.A. jest uprawniona do żądania realizacji obowiązku opłaty abonamentowej przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W celu wyegzekwowania zaległych opłat nie trzeba wydawać decyzji ani postanowienia. W przypadku braku zapłaty należności wierzyciel wystawia tytuły wykonawcze i przekazuje do właściwego urzędu skarbowego w celu wyegzekwowania. W niniejszej sprawie, wierzyciel stwierdził, że rejestracja odbiornika tv została zgłoszona przez zobowiązaną oraz, że wydana została książeczka radiofoniczna nr [...] Kolejne książeczki RTV nosiły numery: [...] i [...] Następnie rozporządzeniem Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych [...] S.A. została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia o tym użytkowników. Zmiana ta nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanych odbiorników RTV. Wierzyciel podkreślił, iż przesyłka w sprawie nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta [...] została wysłana w dniu [...] r. Tym samym wraz z przesłaniem [...] S.A. wykonała obowiązek poinformowania o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, pismo kierowane w formie zawiadomienia miało charakter informacyjny. Odnosząc się do twierdzeń zobowiązanej jakoby nie otrzymała zawiadomienia, a także faktu nieprzedstawienia przez wierzyciela dowodu nadania ani dowodu odbioru przesyłki z zawiadomieniem o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, organ odwoławczy podkreślił, iż na operatora nie został nałożony obowiązek doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru za pokwitowaniem. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt I SA/GI 518/14, dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. [...] zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia zastąpiła imienną książeczkę opłat - indywidualnym numerem identyfikacyjnym. W myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie ww. rozporządzenia [...] była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr [...] do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc także przesłanie przez [...] [...] zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 44/17). Odnosząc się zarzutu przedawnienia, organ odwoławczy powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 lipca 2012 r., sygn. akt. I SA/G1 210/12, w którym stwierdzono, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego (abonamentu RTV) stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), a to oznacza, że ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 tej ustawy, a więc że opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności. Jak wskazał organ odwoławczy, niewątpliwie w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego zobowiązanie nie było przedawnione. Zgodnie natomiast z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. W niniejszej sprawie, przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w dniu [...] r. na skutek zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej. Tym samym, obowiązek obejmujący opłaty abonamentowe płatne za okres od stycznia 2009 do lutego 2014 r. nie uległ przedawnieniu. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., organ odwoławczy stwierdził, że tytuły wykonawcze od nr [...] ([...]) do nr [...] ([...]) z dnia [...] r. zostały wystawione przez wierzyciela – prawidłowo. Wierzyciel wskazał wymagane dane dotyczące zarówno podstawy prawnej obowiązku, rodzaju i kwoty należności jak również dnia od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, a także rodzaj i stawkę odsetek. Przedmiotowy tytuł wykonawczy również zawiera datę wystawienia tj. [...] r. oraz imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe upoważnionego pracownika tj. B. L. zajmująca stanowisko asystenta działającej z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A. Z upoważnienia przesłanego przez wierzyciela pismem stanowiącym uzupełnienie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w dacie wystawienia tytułów wykonawczych - B. L. była upoważniona do wystawiania tytułów wykonawczych w imieniu wierzyciela. Odnosząc się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. organ odwoławczy zauważył, iż został on sformułowany dopiero na etapie postępowania zażaleniowego i na tym etapie nie może być przedmiotem rozpoznania merytorycznego. Na marginesie organ odwoławczy wskazał, iż [...] S.A. na podstawie obowiązującego wówczas przepisu dążąc do wyegzekwowania zaległego abonamentu nie miała obowiązku wysyłania upomnienia, na co wskazano w treści tytułów wykonawczych o numerach [...] ([...]) do nr [...] ([...]) z dnia [...] r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, A. Ś. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu II instancji, a także postanowień wierzyciela [...] jako oczywiście wadliwych i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi niższej instancji z wytycznymi w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, że: - organy skarbowe I i II instancji nie rozpoznały istoty sprawy albowiem koronnym zarzutem była kwestia, że wierzyciel nie udowodnił by skarżąca była kiedykolwiek abonentem (ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na wierzycielu, skoro skarżąca podniosła tenże zarzut, że nie jest abonentem), - postępowanie administracyjne i egzekucyjne jest obarczone wadami formalnymi, które winny skutkować umorzeniem egzekucji przez organ I instancji z urzędu, z uwagi na nieważność postępowania i to na etapie wstępnego badania poprawności tytułów wykonawczych; niezależnie czy zobowiązana wniosła w terminie zarzuty czy też nie, a w szczególności: 1) podniesiono zarzut formalny, że w związku z ujawnionym nowym dowodem w postaci załącznika do postanowienia [...], tytuły wykonawcze podpisywała osoba w ogóle do tego nieupoważniona. Upoważnienie z dnia [...] r. opiewa na dane K. S. i tym tylko dokumentem posługiwał się organ [...]. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej zachodzą przesłanki uchylenia postanowienia. W przypadku zajęcia bezpodstawnie wyegzekwowanych roszczeń lub zabezpieczonych zobowiązań, skarżąca wniosła w trybie natychmiastowym o ich zwrot w związku z rażącymi błędami organu skarbowego jak i wierzyciela, który przesłał wadliwie tyt. wykonawcze. Zdaniem skarżącej, skoro organ [...] potwierdza znaczną ilość domniemanych zawiadomień to zasadne jest wykazanie rozdysponowania środków ze środków publicznych oraz dowodów wysłania zawiadomień, czym powinien się organ [...] okazać . Skarżąca wniosła o: 2) przesłanie upoważnienia I. F. do składania podpisów pod zawiadomieniami. 3) wykazanie dokumentem urzędowym czy informatycznym świadczącym, że zawiadomienie zostało wygenerowane w 2008 roku, a nie ex post. 3a) wyjaśnienie czy system informatyczny używany przez organ [...] [...] umożliwia wygenerowanie zawiadomienia post factum, a więc w latach późniejszych hipotetycznego zawiadomienia. 4) wskazanie czy podpisy pod tytułami wykonawczymi organu [...] są generowane elektronicznie. Czy osoba podpisana jako asystent jest upoważniona do podpisywania tytułów wykonawczych. Jeśli tak, to skarżąca wniosła o przesłanie upoważnienia . 5) udzielenie informacji publicznej czy wprowadzenie sygnału cyfrowej naziemnej telewizji umożliwia odbiór tylko przez sam odbiornik starszego typu. Skarżąca w tym miejscu podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego albowiem zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych, opłaty te pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych przy domniemaniu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym "natychmiastowy odbiór programu" używa tego odbiornika. Nawet, gdyby tylko hipotetycznie przyjąć, że skarżąca była abonentem i miałaby jakikolwiek odbiornik zarejestrowany w tamtym okresie to urządzenie nie umożliwia "natychmiastowego odbioru programu". Nie została więc spełniona przesłanka konieczna do naliczana opłat, skoro wszelkie zarejestrowane odbiorniki tv utraciły możliwość natychmiastowego odbioru programu w związku z wprowadzenie sygnału naziemnego cyfrowego. Skarżąca powołując następnie treść przepisów k.p.a. wskazała, że w realiach niniejszej sprawy organ w istotnym dla sprawy zakresie, oparł się na dowodach, których w aktach administracyjnych tej sprawy nie ma. Obowiązkiem wierzyciela było bowiem wykazanie, że dany odbiornik RTV został zarejestrowany, co stanowi podstawę do żądania uiszczenia przez jego posiadacza opłaty. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie jest kwestionowany przez skarżącą. W tym stanie rzeczy, skoro wskazany, kluczowy dla rozstrzygnięcia fakt w postaci dokonania przez skarżącą rejestracji odbiornika RTV, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, zaskarżone postanowienie nie może się ostać. Organ administracyjny dopuścił się w tej mierze naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że [...] w toku postępowania nie posługuje się w ogóle dokumentami urzędowymi, a jedynie kserokopiami z faksymiliami, a właściwie kserokopiami podpisów. Dokumenty za zgodność z oryginałem poświadczają pracownicy [...] tj. osoby, które nie mają do tego ustawowych kompetencji. W związku z powyższym, skarżąca wniosła zarzuty dotyczące naruszenia następujących przepisów postępowania administracyjnego: 1. art. 6-9 k.p.a., art. 10 § 1 i 3 k.p.a., art. 14 § 1 k.p.a., art. 67 § 1 k.p.a., art. 68 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 109 § 1 k.p.a. 2. paragrafu 5.1 i 5.2. rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przez niedołączenie i nieokazanie przez [...] [...] dowodu nadania i dowodu odbioru przez wnioskodawcę dokumentu "zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. 3. art. 3 § 1 u.p.e.a. albowiem w przedmiotowej sprawie postępowanie toczy się bez wydania odpowiedniego orzeczenia właściwego organu. W ocenie skarżącej, [...] nie dopełniła obowiązku wynikającego z Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. Zgodnie z nim, wszystkie dowody zarejestrowania odbiorników RTV straciły ważność w listopadzie 2008 r. i operator publiczny do tego momentu miał obowiązek nadać posiadaczom odbiorników nowe numery identyfikacyjne i powiadomić ich o tym, czego nie uczynił i nie udowodnił tego w toku niniejszego postępowania. W związku z powyższym, zobowiązanie nie istnieje w świetle przepisów prawa, a więc nie może być prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne. 4. art. 76a § 2 i 3 k.p.a. przez poświadczanie dokumentów za zgodność przez pracowników [...] nieuprawnionych do tego. Skarżąca wskazała, że ustawa abonamentowa nie przewiduje możliwości wydania decyzji określającej wysokość opłat abonamentowych, nie ma więc - w obecnym stanie prawnym normatywnego rozwiązania pozwalającego na stwierdzenie nie wywiązywania się podmiotu zobowiązanego (gospodarstwa domowego) z obowiązku uiszczenia abonamentu. Brakuje więc możliwości wydania decyzji, z której wynikałaby zaległość w konkretnej wysokości, mogąca być dochodzoną w trybie egzekucji administracyjnej. Niemożność wydania takiej decyzji oraz wskazania organów właściwych do stwierdzania zaległości powoduje, że w rzeczywistości egzekucja administracyjna nie może być prowadzona, a wszczęcie jej jest bezprawne i rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą. Nadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy grafologicznej na okoliczność posługiwania się jedną i tą samą kserokopią podpisu "I. F." dot. nadania nr identyfikacyjnego we wszystkich postępowaniach w skali całego kraju. Pobieżna bowiem analiza dokumentu wskazuje, że podpis osoby oznaczonej jako I. F. to kserokopia podpisu ewentualnie faksymila i jest identyczna na wszystkich dokumentach co wskazuje, że podpis jest nanoszony komputerowo albo kserowany. Skarżąca wskazała, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego tj. organ egzekucyjny, badając przy wszczęciu postępowania egzekucyjnego dopuszczalność egzekucji administracyjnej, bada z urzędu walory tytułu wykonawczego. Stwierdziwszy zaś braki formalne tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny winien zwrócić tytuł wierzycielowi do uzupełnienia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 1999 r. I SA/Wi 716/97). Skarżąca podniosła, że wszystkie tytuły wykonawcze nie są podpisane przez właściwy organ [...], nie spełnia bowiem wymogów formalnych adnotacja na tytułach "Z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej – Asystent". W ocenie skarżącej, ta wada formalna winna skutkować odesłaniem wszystkich tytułów wykonawczych i wydaniem postanowienia o umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości. Zdaniem skarżącej, nie nastąpiła też przerwa biegu przedawnienia hipotetycznego zobowiązania w związku z wadami formalnymi dokumentów [...] przy założeniu hipotetycznym, że zobowiązanie w ogóle istnieje. W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła szeroką argumentację do podniesionych w skardze zarzutów. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zasady i tryb kontroli sądowej działalności administracji publicznej reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - zwana dalej "p.p.s.a.", która w art. 3 § 2 pkt 3 kontrolą tą objęła orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zgodnie z jej regulacjami, wyeliminowanie przez sąd administracyjny aktu prawnego wydanego przez organ administracji może nastąpić po stwierdzeniu, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) bądź w wyniku istnienia wady skutkującej stwierdzeniem nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznawanie skarg na akty organów nie ma charakteru merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie, pełni funkcje kasacyjne, badając w granicach danej sprawy zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz dokonując tego na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), co stanowi wskazane wyżej kryterium sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. Rozpoznając skargę w wyżej opisanym zakresie Sąd uznał, iż poddane kontroli postanowienie narusza przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.). Na wstępie należy zaznaczyć, że w podobnym stanie faktycznym i prawnym wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wydał wyroki w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1607/16 w dniu 21 kwietnia 2017 r. oraz w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 385/17 w dniu 28 września 2017 r. Ponieważ Sąd orzekający w całości podziela argumentację w nich zawartą, w dalszej części posłuży się nią dla uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Jak już wskazano, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie ma zastosowania). To oznacza, że sąd ma prawo i obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, jeśli dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Określony w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza granice sprawy rozpoznawanej przez sąd – w których sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i powołaną w skardze podstawą prawną. Sąd zauważa nadto, iż pomimo aktualnego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., który wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Zarysowany tu zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający sądowi również kontrolę legalności postanowień wierzyciela (w tej sprawie [...] S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej) daje się wyprowadzić z art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi bezpośredni związek, czy wręcz zależność polegająca na tym, że wypowiedź wierzyciela stanowi nie tylko podstawę rozstrzygnięć organu egzekucyjnego i organu nadzoru, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugich. Zatem uwzględniając art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, ale i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz postanowień wierzyciela, które stanowiły podstawę i niezbędny element postanowienia bezpośrednio objętego skargą. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r. sygn. akt II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 216/10, Lex nr 992340; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 466/08, Lex nr 549018), co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1140/13; wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 1274/14 (Lex nr 1643312); wyroku WSA w Gliwicach z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1321/16 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - dalej CBOSA). W tej sprawie uchylenie oprócz postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i Naczelnika Urzędu Skarbowego, także postanowień wierzyciela było konieczne do końcowego załatwienia sprawy, właśnie z uwagi na art. 34 § 1 u.p.e.a. wyrażający związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. W razie uchylenia tylko zaskarżonego postanowienia, względnie tyko postanowienia organu nadzoru i postanowienia organu egzekucyjnego, ten ostatni byłby pozbawiony instrumentów prawnych do weryfikacji błędnego rozstrzygnięcia wierzyciela. Mając na uwadze zarysowany zakres kompetencji kontrolnych Sądu, można przejść do analizy instytucji zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz odnieść poczynione uwagi do realiów tej sprawy. Przedmiotowy środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest środkiem sformalizowanym. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być tylko i wyłącznie: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. To oznacza, że zastrzeżenia mogące stanowić podstawę wnoszenia zarzutów zostały wyliczone enumeratywnie w zamkniętym katalogu przesłanek, przedstawionym w art. 33 § 1 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a., a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1285/12; z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 290/13; z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2594/13). Należy też dostrzec, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zobowiązany nie może w dowolnym czasie (tj. po upływie ustawowego terminu 7 dni do wniesienia zarzutów) wnosić nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne lub faktyczne, bowiem to wierzyciel i organy egzekucyjne obu instancji muszą znać te zarzuty i je rozpoznać (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 216/10, Lex nr 673537; wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1897/11, Lex nr 1124195; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 603/11, Lex nr 1595265). Uznanie za dopuszczalne zmiany podstawy prawnej zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego po terminie do jego złożenia nie tylko powodowałoby obejście przepisów dotyczących terminu na dokonanie czynności procesowej, ale także przerzucałoby konieczność rozpoznawania tego zarzutu po raz pierwszy albo przez organ odwoławczy, albo przez sąd administracyjny (wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2267/10, Lex nr 1244198). Trzeba zatem zauważyć, iż w związku z tym, że zarzuty stanowiące środek ochrony zobowiązanego są rozpatrywane przez organ egzekucyjny, a po wyczerpaniu toku instancji służy na nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, to w skardze tej strona może podnosić zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia wydanego przez organ egzekucyjny na skutek wniesionych zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, ale zawsze związany jest granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. W przypadku zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez zobowiązanego zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd nie może objąć kontrolą sprawy innej, niż ta która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/10, Lex nr 1410622). Wreszcie Sąd wskazuje, na okoliczność, która ma szczególne znacznie na gruncie rozpatrywanej sprawy, że to na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, czyli na zobowiązanym, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. opiera zarzut (tak: NSA w wyrokach: z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1441/10, Lex nr 1424264; z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt II FSK 407/10, CBOSA; z dnia 14 września 2007 r. sygn. akt I OSK 522/07, Lex nr 374393). Sformalizowanie środka ochrony w postaci zarzutów na postępowanie egzekucyjne sprowadza się i do tego, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2267/10, Lex nr 1244198; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1610/16, CBOSA). Na gruncie tej sprawy należy zauważyć, że pełnomocnik zobowiązanej w piśmie zawierającym zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w ogóle nie wskazał podstawy prawnej w postaci jakiegokolwiek z punktów art. 33 § 1 u.p.e.a. O ile w odniesieniu do niektórych podniesionych w tym piśmie zastrzeżeń, można zidentyfikować – bez ryzyka błędnego odczytania intencji autora pisma – na której z podstaw spośród wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. opiera swoje żądanie (np. przedawnienie roszczenia, niewłaściwość organu do prowadzenia postępowania) o tyle w odniesieniu do większości, nie można tego powiedzieć. W obszernym piśmie pełnomocnik zobowiązanej przytoczył bardzo szeroki zestaw zastrzeżeń wobec prawidłowości prowadzonej egzekucji administracyjnej, zamieszczając w nim uwagi, np. co do bezprzedmiotowości sprawy, nie posługiwanie się przez wierzyciela dokumentami urzędowymi, naruszenie szeregu regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, czy naruszenie Konstytucji RP. Wierzyciel, pomimo tego, rozpoznał zarzuty pełnomocnika zobowiązanej, w oderwaniu od konkretnych podstaw wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a., starając się odnieść do poszczególnych zastrzeżeń, tak jak to czyni np. organ odwoławczy rozpoznający odwołanie. Stanowiło to błąd, ponieważ wobec takiej treści wniesionych zarzutów i braku ich kwalifikacji przez stronę, tj. ich przyporządkowania do konkretnych podstaw zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 – 10 u.p.e.a., powinna zostać dokładnie ustalona treść żądania strony zobowiązanej i tym samym zakres rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Dokonanie tejże kwalifikacji ma znaczenie dla prawidłowego załatwienia sprawy. Jak wskazano wyżej wyznacza ona granice rozpoznawanej sprawy, najpierw przez organy administracji publicznej, a w dalszej kolejności przez sąd. Jeżeli bowiem zobowiązany wskaże jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Kwalifikacja zarzutu nabiera jeszcze innego, szczególnego, znaczenia, tj. z uwagi na treść art. 34 § 1 u.p.e.a. Tylko bowiem zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Ponadto, w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zatem brak kwalifikacji zarzutów przez zobowiązaną uniemożliwia wręcz ocenę, czy do ich rozpoznania wymagana jest wypowiedź wierzyciela, a jeśli tak, to czy jest na wiążąca dla organu egzekucyjnego. Przy czym, organ nie może samodzielnie dokonać przyporządkowania wskazanych w piśmie naruszeń prawa do podstaw wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Naraża się w ten sposób na ryzyko wadliwego odczytania intencji strony. Jeśli argumentacja strony pozwala na różne interpretacje, tj. w sposób oczywisty nie można użytych przez zobowiązanego argumentów, przyporządkować do jednej z postaw zarzutów, to organ powinien wezwać zobowiązanego do wskazania na której z okoliczności spośród wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. opiera swój zarzut (zarzuty), a nawet precyzyjniej, na której podstawie przewidzianej w danej jednostce redakcyjnej tego przepisu, jeśli (tak jak np. pkt 1) jest ich tam zawartych więcej niż jeden (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 864/16, Lex nr 2189582). Stosowne regulacje procesowe dotyczące wyjaśniania wątpliwości określone są precyzyjnie w art. 64 § 2 k.p.a. lub w art. 50 § 1 k.p.a. Regulacje te na mocy art. 18 u.p.e.a. powinny być stosowane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że organ egzekucyjny (wobec konieczności wskazania przez zobowiązanego konkretnej podstawy zarzutu) nie może zastępować strony w formułowaniu zarzutu, lub modyfikować jej zarzut. W ocenie Sądu, treść pisma pełnomocnika skarżącej z dnia [...] r. w znacznej mierze nie jest jednoznaczna i może budzić uzasadnione wątpliwości, co do właściwej intencji autora tego dokumentu. Analiza prawna tego pisma procesowego wskazuje, iż możliwa jest kwalifikacja wywodów skarżącej przez pryzmat różnych zarzutów opisanych w poszczególnych punktach 33 § 1 u.p.e.a., a w niektórych przypadkach istnieją poważne wątpliwości, czy w ogóle taka kwalifikacja jest możliwa. Nie wzywając pełnomocnika zobowiązanej do wyjaśnienia tych wątpliwości naruszono art. 64 § 2 k.p.a w związku z art. 18 u.p.e.a. w sposób, który może mieć istotne znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Niezależnie od tego uchybienia, Sąd wskazuje, że przeprowadzone przez organy postępowanie również dotknięte jest wadami, przy czym, poniższe uwagi nabiorą pełnej aktualności dopiero po uzupełnieniu przez skarżącą podania stanowiącego zarzuty, poprzez ich przyporządkowanie do podstaw wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. Skarżąca wielokrotnie podnosi bowiem że dokumenty którymi posługuje się wierzyciel nie są oryginalne, jak również, że podpisy na dokumentach to tzw. faksymile. Zważywszy więc na okoliczność, że tytuł wykonawczy powinien zawierać m.in. podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela (art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), zaś nie stanowi podpisu tzw. faksymile, czyli mechaniczne odbicie podpisu za pomocą kliszy czy pieczątki, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 459/10, Lex nr 643406) - to rzetelne ustosunkowanie się do tego zarzutu wymaga analizy oryginałów tytułów wykonawczych. Tymczasem w aktach przedłożonych Sądowi znajdują się tylko kopie tytułów wykonawczych, co rozpoznanie tego zarzutu uniemożliwia. Wskazane braki postępowania dowodowego naruszają regulacje art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Mają one istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy, a zatem w przypadku uzupełnienia braków formalnych podania stanowiącego zarzuty i przystąpienia do merytorycznego rozpoznania sprawy zasadności zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne – postępowanie ponowne nie powinno być nimi obarczone. Konkludując, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. należy wezwać pełnomocnika zobowiązanej do uzupełnienia podania stanowiącego zarzuty poprzez ich oparcie na konkretnych podstawach wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. W razie uzupełnienia braków, jeśli dokonana przez stronę zobowiązaną kwalifikacja będzie tego wymagać, akta sprawy należy uzupełnić o stosowne, wyżej przez Sąd wskazane dokumenty, które pozwolą na rzetelne rozpoznanie zarzutów. Jednocześnie z uwagi na wyżej wskazane przyczyny uchylenia przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę [...]zł złożył się uiszczony wpis.