I SA/Sz 819/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia[...] . znak: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – T. K., reprezentowany przez pełnomocnika adw. D. N., wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia[...] . znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. znak:[...] , określającą podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie [...] zł, wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, iż "wykonanie decyzji narazi skarżącego na znaczną szkodę w postaci takiej, że będzie on pozbawiony środków do swobodnej egzystencji, ze względu na fakt, że nie posiada on aktualnie żadnych środków ani źródeł dochodów, które pozwoliłyby jemu na pokrycie zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że kwestia zasadności zobowiązania jest sporna i spowodowała złożenie przez skarżącego skargi do tutejszego Sądu. Nadto, wykonanie tego orzeczenia może spowodować po stronie skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, ze względu na to, że egzekucja świadczeń spowoduje pozbawienie skarżącego, co wskazano wyżej środków do życia, zaś nawet w przypadku ewentualnego uznania skargi T.K. za zasadną i wystąpienia przez niego o zwrot nienależnie pobranego świadczenia niemożliwym będzie odwrócenie skutków jakie wystąpią teraz w skutek skutecznego podjęcia postępowania egzekucyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W ocenie Sądu w złożonym wniosku pełnomocnik w żaden sposób nie uprawdopodobnił, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie. Warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest nieodwracalność skutków tego wykonania lub względnie realna groźba wystąpienia poważnej szkody majątkowej, o czym trudno mówić w niniejszej sprawie skoro, jak wskazał pełnomocnik w uzasadnieniu wniosku, "zobowiązany nie posiada żadnych środków ani źródeł dochodu, które pozwoliłyby jemu na pokrycie zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji". Pełnomocnik nie wyjaśnił zatem na czym miałoby polegać owe uszczuplenie majątku skarżącego, jak również nie wykazał realnego zagrożenia dla sytuacji finansowej skarżącego w postaci przymusowej egzekucji określonej decyzją należności. Pełnomocnik jedynie w sposób ogólnikowy wskazał, że wykonanie orzeczenia spowoduje pozbawienie skarżącego środków do życia, co nie jest równoznaczne ze wskazaniem rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy - posiadanym przez niego majątkiem, możliwościami płatniczymi, które to informacje pozwalają na ocenę czy na skutek wykonania decyzji może dojść do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zaś nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałoby się to do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku. Wobec powyższego przewidywania pełnomocnika, co do ewentualnych skutków finansowych związanych z obowiązkiem uiszczenia należności, nie poparte żadnymi dowodami ani też argumentami, nie stanowią przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spośród wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, orzeczono jak w sentencji.