I SA/Sz 82/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej obecnie Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 10 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2011 r. , po wznowieniu postępowania oddala skargę. W dniu 26 czerwca 2014 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] złożyła do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 6 maja 2014 r. nr [...], którą określono Spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. Jako przesłankę wznowienia podała art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm. – dalej zwanej: "O.p."), wskazując, że bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym określenia podatku VAT. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., Dyrektor UKS wznowił postępowanie kontrolne w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia 6 maja 2014 r. Następnie decyzją z dnia 15 grudnia 2014 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia 6 maja 2014 r., przyjmując, że nie zaistniała przesłanka wznowienia objęta wnioskiem. Decyzja odmowna została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 10 marca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sprawie zakończonej decyzją wydaną w trybie zwykłym, na podstawie szeregu czynności procesowych, stwierdzono, iż pod adresem podanym w Krajowym Rejestrze Sądowym ([...]a ul. [...]) w rzeczywistości nie mieściła się siedziba Spółki, zaś miejsca faktycznego prowadzenia przez nią działalności nie udało się ustalić. W takiej sytuacji zachodziły podstawy do zastosowania art. 151a O.p., a w konsekwencji pozostawiania pism procesowych kierowanych do Spółki, w tym decyzji z dnia 6 maja 2014 r., w aktach sprawy ze skutkiem ich doręczenia, które to działania nie stanowiły o niebraniu udziału przez Spółkę w postępowaniu bez własnej winy. Organ nie zgodził się z twierdzeniem Spółki, że nieobecność pod adresem siedziby widniejącym w Krajowym Rejestrze Sądowym była tylko chwilowa. Jak wskazał Dyrektor UKS, podjęto on szereg czynności zmierzających do nawiązania kontaktu ze Spółką a w szczególności: - zawiadomienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia 1 lipca 2013 r. o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego w Spółce, wysłano na adres ul. [...] [...]a. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynikało, że ww. przesyłkę doręczono dnia 9 lipca 2013 r. pełnoletniej osobie, która podjęła się oddania pisma adresatowi; - w dniu 23 lipca 2013 r. pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], udali się do siedziby Spółki, celem doręczenia postanowienia z dnia 1 lipca 2013 r. o wszczęciu w Spółce postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r.; - w wyniku podjętych czynności stwierdzono, że pod adresem [...][...]nie mieściła się siedziba Spółki, a siedziba - Spółdzielni Usług Wielobranżowych prowadząca Stację Kontroli Pojazdów i Myjnię Samochodową oraz stacja paliw [...] - z uwagi na fakt, że na powyższy adres wysłane zostało zawiadomienie o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego z dnia 1 lipca 2013 r., podjęto czynności w przedmiocie ustalenia osoby, która dokonała odbioru zawiadomienia jednakże osoby tej nie udało się jednak ustalić; - w celu ustalenia aktualnej siedziby Spółki, pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] udali się do Sądu Rejonowego [...] Wydział [...], w którym ustalono, że Spółka nie dokonywała żadnych zmian adresu siedziby - ostatni wpis dotyczący siedziby zawiera adres: [...]a, ul. [....]; - w dniu 12 sierpnia 2013 r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wpłynęło, pismo pełnomocnika Spółki podpisane przez [...], z przedłożonego w kserokopii pełnomocnictwa wynikało, że w imieniu Spółki zostało on podpisane przez [...] - Prezesa Zarządu. W wyniku czterokrotnych wezwań kierowanych do [...] (pisma z dnia 19 sierpnia 2013 r., 18 września 2013 r., 14 października 2013 r. oraz 30 października 2013 r.), poinformował on ostatecznie, że nie jest już pełnomocnikiem Spółki, nie dysponuje dokumentacją Spółki, nie jest mu znany inny adres siedziby tego podmiotu ani nigdy w miejscu tym nie był (z prezesem Spółki, obecnie jej udziałowcem, [...], kontaktował się tylko w sądzie lub instytucjach państwowych i adresu jego nie zna); - żadna z instytucji do których organ wystąpił nie udzieliła informacji, które pozwoliłyby ustalić aktualny adres siedziby Spółki, miejsce prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, albo adres osoby mogącej takie informacje posiadać; - w toku postępowania kontrolnego organ kilkakrotnie występował do Sądu Rejonowego [...] w celu upewnienia się czy Spółka dokonywała zmian adresu swojej siedziby. Ostatecznie w dniu 28 marca 2014 r. - przed wydaniem decyzji, pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] ponownie udali się pod wskazany w KRS adres siedziby Spółki. W wyniku oględzin ustalono, że pod wskazanym adresem brak jest oznak prowadzenia działalności czy posiadania w tym miejscu siedziby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora UKS z dnia 10 marca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 15 grudnia 2014 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 6 maja 2014 r. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wadliwe ustalenie stanu faktycznego; - art. 123 § 1 O.p. przez pozbawienie prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów; - art. 151a i art. 211 O.p. przez pozostawienie decyzji z dnia 6 maja 2014 r. w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, mimo że nie zachodziły przewidziane w tym przepisie przesłanki, zamiast jej właściwego doręczenia; - art. 233 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 O.p. przez błędne uznanie, iż nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor UKS wniósł o oddalenie skargi. Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1294/15, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. – dalej zwanej: "p.p.s.a.") uchylił obie decyzje Dyrektora UKS, wydane w trybie wznowienia. W motywach swego rozstrzygnięcia Sąd przyjął, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia wskazana przez Spółkę, gdyż nie doręczono jej postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego w przedmiocie podatku VAT w związku z czym nie wszczęto skutecznie tego postępowania. Sąd podkreślił, że stwierdzenie okoliczności, od których uzależnione było skorzystanie z art. 151a O.p., dopełniającego art. 146 § 1 O.p., muszą zostać utrwalone na potwierdzeniach odbioru doręczanych pism bowiem z potwierdzenia takiego powinno wyraźnie wynikać, że podany adres w ogóle nie istnieje, bądź że wskazany adres (zgodny z rejestrem) jest niewłaściwym adresem. W ocenie Sądu, Dyrektor UKS ustalił, że adres Spółki w KRS był zbieżny z tym, którym sam dysponował, a prób doręczania korespondencji Spółce (także postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego) organ ten w żaden sposób nie udokumentował; zamiast skierować pismo do Spółki, jak to uczynił z zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, przeprowadził czynności w miejscu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej i następnie na ich podstawie stwierdził, że adres Spółki jest nieznany. Zdaniem Sądu, brak wszczęcia postępowania nie mógł zostać konwalidowany innymi czynnościami, jak choćby kontaktowaniem się z pełnomocnikiem Spółki na późniejszym etapie postępowania. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu pierwszej instancji Dyrektor UKS dokonał błędnej oceny przesłanki wznowienia powołanej przez Spółkę zaś ponownie analizując sprawę winien uwzględnić wskazane stanowisko, że brak doręczenia Spółce postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego pozbawił ją, bez jej winy, możliwości udziału w postępowaniu. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora UKS od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1149/16 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni art. 151a O.p. w związku z art. 146 O.p., polegającej na przyjęciu, że art. 151a O.p. stanowił swoiste dopełnienie art. 146 § 1 O.p., jednakże uchybienie to pozostawało bez wpływu na wynik sprawy i jako takie nie skutkowało uchyleniem wyroku z tego powodu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafny i mający istotny wpływ na wynik sprawy był natomiast zarzut skargi kasacyjnej oparty na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ kontroli skarbowej nie udokumentował próby doręczenia Spółce postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego, w sytuacji gdy w aktach sprawy znajdowały się dowody świadczące o podejmowanych próbach doręczenia Spółce tego postanowienia bezpośrednio przez pracownika organu pod adresem widniejącym w KRS ([...]a ul. [...]) w dniu 23 lipca 2013 r. Wskazano również powody, które uniemożliwiły w tej dacie doręczenie postanowienia pod tym adresem, a mianowicie że faktycznie nie było już tam siedziby Spółki. W drugiej adnotacji stwierdzono, że w związku z brakiem informacji o siedzibie Spółki i jej aktualizacji w KRS oraz danych o miejscach prowadzenia przez nią działalności, stosowanie do treści art. 151a O.p. należało uznać, iż postanowienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone w dniu 23 lipca 2013 r., tj. z dniem podjęcia próby doręczenia pod dotychczasowym adresem z KRS. W tej sytuacji ocena wyrażona przez Sąd I instancji w kwestii nie istnienia odpowiedniego potwierdzenia odbioru wskazującego na okoliczności ujęte w art. 151a O.p. była oczywiście bezpodstawna. W konsekwencji – w ocenie NSA - usprawiedliwione okazały się zarzuty skargi kasacyjnej w części dotyczącej wadliwego zapatrywania Sądu I instancji, że nie mogło dojść do wszczęcia postępowania kontrolnego z uwagi na brak udokumentowanych podstaw do zastosowania wobec postanowienia wydanego w tym przedmiocie trybu doręczenia wynikającego z art. 151a O.p., czyli pozostawienia tego postanowienia w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, w sytuacji zbieżności adresów Spółki z KRS z tym posiadanym przez organ. Zdaniem NSA Wadliwie Sąd I instancji uznał, że sama zbieżność adresu Spółki widniejącego w KRS z tym, którym dysponował organ kontroli skarbowej, nie dawała podstaw do przeprowadzenia czynności w miejscu tak wskazanej działalności, a następnie na ich podstawie do uznania, że adres Spółki jest nieznany. Tego rodzaju zapatrywanie Sądu I instancji, nie poparte w zasadzie żadną argumentacją, NSA uznał jako zupełnie oderwane od ustaleń przywołanych przez organ w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd oceni czy decyzja z dnia 6 maja 2014 r. weszła do obrotu prawnego i jest ostateczna. W przypadku uznania, że decyzja ma taki walor, powinien odnieść ten fakt do powołanej przez Spółkę podstawy wznowienia postępowania. W przypadku odmiennej oceny w zakresie skuteczności doręczenia wymienionej decyzji, konieczne będzie stwierdzenie o braku podstaw do uruchomienia trybu nadzwyczajnego z uwagi na to, że w przypadku, gdyby decyzja nie funkcjonowała w obrocie prawnym, nie można byłoby żądać w stosunku do niej wznowienia postępowania ponieważ wznowić postępowanie można tylko wtedy, jeśli sprawa została zakończona decyzją ostateczną. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem sąd obecnie rozpoznający sprawę wiążą zarówno wskazania co do dalszego postępowania jak i wykładnia przepisów, a zwłaszcza przepisu art. 151a O.p. zawarte w wyroku Sądu drugiej instancji z dnia 23 grudnia 2016 r. Zgodnie ze wskazaniami Sądu II instancji rozważania należy rozpocząć od oceny czy decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia 6 maja 2014 r. określająca spółce [...] zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1.01.2011 r. do 31.12.2011 r. weszła do obrotu prawnego i uzyskała walor ostateczności. Ocena na ma kluczowe znaczenie, gdyż jak wynika z treści art. 240 § 1 O.p. tylko decyzja ostateczna może być przedmiotem postępowania o wznowienie postępowania. Jednocześnie wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie strona we wniosku o wznowienie postępowania powołała się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli storna nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wypełnieniem tej przesłanki w ocenie strony miało być nieprawidłowe zastosowanie przez organ art. 151a O.p. i doręczenie decyzji z dnia 6 maja 2014r. poprzez pozostawienie jej w aktach sprawy. Sposób dokonywania doręczeń dla osób prawnych reguluje art. 151 O.p., zgodnie z którym: osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Zatem w przypadku osoby prawnej jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności. Doręczenie takie jednak opiera się na założeniu, że spółka dysponuje lokalem lub miejscem prowadzenia działalności. Natomiast w sytuacji, gdy nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, zastosowanie znajdzie norma wyrażona w przepisie art. 151a O.p., zgodnie z którym jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Jest to regulacja skierowana przeciwko podmiotom uchylającym się od opodatkowania, która tworzy fikcję doręczenia pisma w przypadkach w nim przewidzianych. Przesłanki skuteczności doręczenia w trybie określonym w art. 151a O.p. sprowadzają się do stwierdzenia, że podany przez adresata adres jego siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności. Przepis zawiera zatem dwie alternatywne sytuacje, w których następuje skutek doręczenia pisma. Po pierwsze: podany przez adresata adres jego siedziby nie istnieje i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności. Po drugie: podany przez adresata adres jego siedziby jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności. Poszczególne przesłanki zawarte w dwóch wyżej wymienionych sytuacjach muszą wystąpić łącznie. Stwierdzenie okoliczności, od których uzależnione jest skorzystanie z dobrodziejstwa płynącego z art. 151a O.p., muszą zostać utrwalone, przede wszystkim, na potwierdzeniach odbioru doręczanych pism. To bowiem z potwierdzenia odbioru pisma powinno wyraźnie wynikać, że podany adres w ogóle nie istnieje, bądź też, że wskazany adres (zgodny z rejestrem) jest niewłaściwym adresem (por. P. Pietrasz Komentarz do art. 151a Ordynacji podatkowej LEX). Ażeby zatem organ mógł skorzystać z dyspozycji tego przepisu w przypadku spółki prawa handlowego, w punkcie wyjścia należy ustalić, że adres spółki nie istnieje lub nie jest zgodny z adresem ujawnionym w KRS, a następnie w oparciu o podjęte czynności stwierdzić, że nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że jak wynika z zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym w czasie prowadzenia postępowania adres siedziby spółki [...] nie ulegał zmianie i był następujący: [...]a ul. [...]. Na ten adres zostało wysłane zawiadomienie o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r., zawiadomienie to odebrała osoba pełnoletnia, która podjęła się oddania pisma adresatowi, jednak w toku dalszego postępowania nie udało się ustalić danych tej osoby. Następnie w dniu 23.07.2013 r. pracownicy UKS w [...] udali się do siedziby spółki wskazanej w KRS celem doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego i stwierdzili, że pod adresem [...]a ul. [...] nie mieści się siedziba [...] spółki z o.o. Pod adresem tym natomiast znajdują się: siedziba Spółdzielni Usług Wielobranżowych prowadząca Stację Kontroli Pojazdów oraz Myjnię Samochodową oraz stacja paliw [...]. Następnie ustalono, że właścicielem posesji przy ul. [...] w [...] jest Spółdzielnia Usług Wielobranżowych. Prezes Zarządu tejże Spółdzielni – [...] na żądanie organu przedłożył dokumenty dotyczące łączącej Spółdzielnię ze spółką [...] w latach 2003 do 2010 umowy dzierżawy gruntu pod stację paliw. Jednocześnie w piśmie z dnia 8.08.2013 r. [...] wskazał, że "od momentu rozwiązania umowy dzierżawy w dniu 28.02.2010 z firmą [...] sp. z o.o. nie współpracujemy". Ponadto w odpowiedzi na pisemne wezwania organu Prezes Zarządu Spółdzielni wskazał, że od stycznia do chwili udzielenia odpowiedzi Spółdzielnia była wyłącznym właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]i oraz, że Spółdzielnia nie udzielała zgody dla [...] na podnajem użytkowanych przez nią pomieszczeń pod tym adresem. Powyższe działania organu oraz ich wyniki prowadzą do wniosku o braku zgodności adresu siedziby spółki [...] z adresem widniejącym w KRS. Organ podejmował także działania mające na celu ustalenie miejsca prowadzenia działalności przez spółkę, jednak podmioty prowadzące działalność w miejscu, gdzie wg danych z KRS miałaby znajdować się jej siedziba, takiego miejsca nie potrafiły wskazać. Miejsca takiego nie wskazał także [...], który wniósł do organu pismo w imieniu spółki wraz z kserokopią pełnomocnictwa podpisanego przez Prezesa Zarządu spółki [...] – [...]. [...] nie przedłożył oryginału pełnomocnictwa, wskazał, że zostało mu ono wypowiedziane, a na zapytanie odnośnie adresu spółki, wskazał, że nigdy nie był w siedzibie spółki, nie jest mu znany żaden inny adres poza adresem w [...], z Prezesem Zarządu kontaktował się w sądzie lub siedzibie Lasów Państwowych, gdzie reprezentował spółkę. Także wystąpienia organu do innych podmiotów takich jak: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...], Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA, Krajowy Rejestr Karny, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], Naczelnik Urzędu Pocztowego [...], nie doprowadziły do ustalenia adresów spółki ani też osób pełniących funkcje Prezesa Zarządu. Jednocześnie wskazać należy, że organ kilkukrotnie w toku postępowania kontrolnego występował do Sądu Rejowego [...] celem sprawdzenia, czy spółka nie dokonała zmiany siedziby. Zdaniem sądu zatem uznać należy, że wystąpiły przesłanki z art. 151a O.p. umożliwiające organowi dokonywanie doręczeń spółce [...] zgodnie z tym przepisem poprzez pozostawienie pism w aktach ze skutkiem doręczenia. W konsekwencji zatem uznać należy, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 6 maja 2014 r. określająca [...] Spółce z o.o. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1.01.2011 r. do 31.12.2011 r. została doręczona w sposób prawidłowy. Skoro decyzja ta została doręczona w sposób prawidłowy, to weszła do obrotu prawnego. Od tej decyzji strona w sposób skuteczny nie wniosła odwołania, tym samym stała się ona decyzją ostateczną, mogła być zatem przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jakim jest wznowienie postępowania. Istnienia przesłanki wznowienia postępowania w postaci braku udziału w postępowaniu strony bez jej winy strona upatrywała w wadliwym zastosowaniu przez organ art. 151a O.p. Jak już jednak wskazano powyżej w rozpoznawanej sprawie organ wykazał spełnienie przesłanek przewidzianych w tym przepisie, co umożliwiło mu skorzystanie z przewidzianego w tej regulacji doręczenia. Zdaniem Sądu nie można podzielić stanowiska zawartego w skardze co do tego, że rachunki i faktury wystawiane przez spółkę potwierdzają prawidłowość adresu, bowiem dokumenty jakie wystawia przedsiębiorca prowadząc działalność gospodarczą powinny wskazywać dane rzeczywiste, także w zakresie adresu siedziby tego podmiotu, jeżeli pod adresem wskazywanym w dokumentach spółka działalności nie prowadzi, to z faktu zamieszczenia takiego adresu na dokumencie nie można wyprowadzać wniosku o rzeczywistym adresie spółki. Nie może odnieść także powoływanie się na dokonywanie przez inne organy doręczeń na adres [...]a ul. [...], gdyż na potrzeby postępowania prowadzonego w rozpoznawanej sprawie organy przeprowadziły szczegółowe czynności, które nie doprowadziły do ustalenia adresu skarżącej. Skarżąca zaś powołuje się na fakt doręczeń, a nie na okoliczność istnienia jej adresu. Zdaniem sądu uznać zatem należało, że w rozpoznawanej sprawie strona nie została pozbawiona udziału w sprawie bez własnej winy. Prawidłowe zastosowanie przepisu art. 151a O.p. i pozostawienie pisma kierowanego do strony w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia nie może być uznane za pozbawienie udziału strony w postępowaniu. W konsekwencji zatem uznać należało, że nie wystąpiła podstawa wznowieniowa o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt. 4 O.p. i organ podatkowy zasadnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 6 maja 2014 r. Mając na uwadze powyższe, wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił