I SA/Sz 821/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 07.05.2014 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej "ARiMR") , uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej także "organ I instancji) z dnia 10.01.2014 r. którą odmówiono przyznania producentowi (zwanemu także "Wnioskodawcą, "Producentem", "Stroną" lub "Skarżącym") płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wydanej w dniu 10 stycznia 2014 roku przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grup upraw podstawowych. Ww. decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 w związku z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) – zwanej dalej "K.p.a.", art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164) – dalej zwaną "ustawą o płatnościach bezpośrednich", art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. L 316 z 2.12.2009, str. 65) – zwanym dalej "Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009". W uzasadnieniu zaskrzonej decyzji wskazano, że w dniu 14 maja 2012 roku do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek [...] o przyznanie płatności na 2012 rok, w którym do przyznania płatności zgłoszone zostały działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha, które są położone: - na działkach ewidencyjnych [...] zlokalizowanych w województwie oraz - na działkach ewidencyjnych zlokalizowanych w województwie oraz - na działkach ewidencyjnych zlokalizowanych w województwie Podczas kontroli administracyjnej wniosku stwierdzono, że o przyznanie płatności do działek nr: ubiega się również inny producent rolny, tj. Agencja Nieruchomości Rolnych OT (tzw. konflikt kontroli krzyżowej), w związku z czym w dniu 04.10.2012 r. wezwano obie strony konfliktu kontroli krzyżowej do złożenia wyjaśnień w zakresie użytkowania spornych działek. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, reprezentant Agencji Nieruchomości Rolnych złożył korektę do wniosku potwierdzającą użytkowanie spornych gruntów, natomiast w dniu 30.10.2012 r. Pełnomocnik Wnioskodawcy przedłożył następujące dokumenty: * pismo z Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 07.03.2012 r. w sprawie wycofania egzekucji, * pismo z Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 24.04.2012 r. w sprawie cofnięcia decyzji o rozwiązaniu umowy dzierżawy, * protokół wydania nieruchomości z dnia 16.05.2012 r., * zaproszenie Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 11.06.2012 r. do złożenia oferty na wykonanie usług agrotechnicznych, - ofertę złożona przez Wnioskodawcę do Agencji Nieruchomości Rolnych na usługi agrotechniczne. Został również sporządzony protokół z przesłuchania Pełnomocnika Wnioskodawcy, W dniu 31.10.2012 r. Pełnomocnik Wnioskodawcy przedłożył w Biurze Powiatowym Karty wynagrodzeń pracowników, pracujących w gospodarstwie Wnioskodawcy oraz wniósł o przesłuchanie świadków na okoliczność użytkowania spornych gruntów. Dalej wskazano, że w wykonaniu wezwania organu stron konfliktu kontroli krzyżowej, tj. Wnioskodawcy oraz Agencji Nieruchomości Rolnych (dalej "ANR") do złożenia wyjaśnień w zakresie użytkowania działek nr [...], pełnomocnik ANR potwierdził użytkowanie spornych gruntów. Natomiast Wnioskodawca złożył wyjaśnienia, że pomimo przejęcia komorniczego, do połowy lipca prowadzone były na tych działkach zabiegi agrotechniczne. Wnioskodawca dostarczył również wezwanie do zapłaty czynszu dzierżawnego wystawione przez ANR za korzystanie z gruntów. W dniu 29.11.2012 r. Kierownik Biura Powiatowego wezwano w celu przesłuchania w charakterze świadków zgłoszonych przez Wnioskodawcę, tj. [...], o czym zawiadomiono obie strony konfliktu kontroli krzyżowej. W dniu 03.12.2012 r. Wnioskodawca zgłosił kolejnego świadka, [...], którego również wezwano w celu przesłuchania w charakterze świadka. W dniu 03.12.2012 r. do Biura Powiatowego dostarczono szereg dokumentów od ANR w celu wykazania użytkowania spornych gruntów przez ANR. Następnie wskazano, że w dniu 12.12.2012 r. w siedzibie Biura Powiatowego odbyło się przesłuchanie świadków powołanych przez Wnioskodawcę, , natomiast w dniu 04.01.2013 r. przesłuchano [...]. W dniu 04.01.2013 r. organ I instancji wystosował do Wnioskodawcy zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego, które zostało doręczone w dniu 07.01.2013 r. Pełnomocnik Wnioskodawcy w dniu 15.01.2013 r. zapoznał się z aktami sprawy i nie wniósł uwag. Decyzją z dnia 23.01.2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 rok przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz nałożył sankcję w wysokości [...]zł i odmówił przyznania uzupełniającej płatności podstawowej (UPO) oraz nałożył sankcję w wysokości [...]zł. Odbiór decyzji pokwitowano w dniu 25.02.2013 r. Od decyzji tej w dniu 11.03.2013 r. Strona złożyła odwołanie. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 20.05.2013 r. uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zobowiązując organ I instancji do wyjaśnienia wątpliwości, które działki rolne stwierdzone w czasie kontroli administracyjnej można uznać jako grunty użytkowane rolniczo przez Wnioskodawcę . W dniu 26.08.2013 r. wezwano Wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień co do użytkowania działki [...], o które wnioskowało dwóch producentów rolnych, w odpowiedzi na które Wnioskodawca złożył pismo wyjaśniające oraz dwa załączniki dotyczące działek nr [...]. W dniu 20.09.2013 r. Wnioskodawca złożył dodatkowo zawiadomienie o płatności oraz wezwanie do zapłaty wystawione przez ANR. Po złożeniu powyższych dokumentów oraz braku czytelnego określenia, jakich działek ewidencyjnych dotyczą wystawione nakazy płatnicze, organ I instancji zwrócił się do ANR o niezbędne wyjaśnienia. Z ostatecznych wyjaśnień ANR wynikało, że działki obciążone czynszem dzierżawnym po 16.05.2012 r. nie dotyczyły działek, które weszły w konflikt kontroli krzyżowej. W dniu 05.12.2013 r. organ I instancji wystosował do Wnioskodawcy zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego, na które w dniu 13.12.2013 r. Wnioskodawca złożył pismo, w którym zwrócił się z prośbą o możliwość złożenia nowych dowodów w terminie 7 dni, których do dnia wydania decyzji nie przedłożył. Decyzją z dnia 10.01.2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił Stronie w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 rok przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz nałożył sankcję w wysokości [...] i odmówił przyznania uzupełniającej płatności podstawowej (UPO) oraz nałożył sankcję w wysokości [...] zł. Odbiór decyzji pokwitowano w dniu 13.01.2014 r. Od ww. decyzji w dniu 27.01.2014 r. Strona złożyła odwołanie zarzucając jej naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, naruszenie przepisu art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz naruszenie przepisu art. 77 § 1 K.p.a. Decyzją z dnia 07.05.2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zarzutów odwołania uchylił ww. decyzję organu I instancji z dnia 10.01.2014 r. oraz odmówił Wnioskodawcy przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grup upraw podstawowych. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że nie dopatrzył się w postępowaniu organu I instancji błędów lub naruszeń prawa, które skutkować powinny rewizją wydanej w sprawie decyzji, która w ocenie organu odwoławczego wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miała ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na podstawie którego organ wydający decyzję uznał, że fakt posiadania przez odwołującego Producenta ([...]) gruntów rolnych położonych na działkach ewidencyjnych w dniu 31.05.2012 r. nie został przez Stronę należycie udowodniony w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, a organ w sytuacji takiej obowiązany był odmówić przyznania płatności do gruntów, dla których posiadanie w sposób nie budzący wątpliwości nie zostało potwierdzone w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Następnie wskazano, że mając na uwadze treść art. 7 ustawy o płatnościach bezpośrednich, w którym ustawodawca określił m. in., że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, a ponadto wszystkie grunty rolne, winny być utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Organ odwoławczy wskazał, że ARiMR przyznając płatności bezpośrednie nie rozstrzyga o "prawie do gruntu", ale bada, czy wnioskodawca faktycznie posiada wnioskowane grunty rolne oraz, czy spełniają one warunek określony w art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, wskazujący na ich utrzymywanie w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Dalej wskazano, że ustawodawca określając szczegółowe warunki przyznawania płatności wskazuje na posiadanie jako ustawowo określoną przesłankę warunkującą skuteczne rozpoznanie wniosku. Wobec braku odniesienia się przez ustawodawcę na gruncie ustawy do pojęcia "posiadania", odwołać się należy, zdaniem organu odwoławczego, do wykładni systemowej zewnętrznej. Na tej podstawie za punkt wyjścia odnieść należy przepis art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do art. 336 Kodeksu cywilnego (dalej "K.c."), zgodnie z którym posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Użyty w art. 336 k.c. zwrot "faktycznie włada" oznacza, iż aby zaistniało posiadanie musi nastąpić rzeczywisty, realny związek konkretnego podmiotu z rzeczą i nie wystarcza tylko istnienie prawnych możności osiągnięcia władania. Dla bytu posiadania będącego jedynie określonym stanem faktycznym nie ma znaczenia podłoże w postaci istnienia prawa podmiotowego. O bycie posiadania świadczy zaś przede wszystkim faktyczne władztwo nad rzeczą przejawiające się np. używaniem rzeczy (por. System Prawa Cywilnego. Prawo własności i inne prawa rzeczowe, pod red. J. Ignatowicza, Warszawa 1977, s. 827-830). Dla posiadania bowiem istotne jest istnienie dwóch elementów: faktycznego władztwa nad rzeczą i zamiaru jej posiadania. Dalej organ odwoławczy podniósł, że w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że o posiadaniu i jego postaci decyduje wyłącznie sposób władania rzeczą. Posiadaniem samoistnym jest władanie rzeczą w sposób odpowiadający korzystaniu z niej przez właściciela, czyli inaczej mówiąc władanie we własnym imieniu i dla siebie, zaś posiadaniem zależnym - władanie w sposób odpowiadający korzystaniu z rzeczy w ramach innego prawa niż własność, czyli władanie podporządkowane posiadaniu samoistnemu innej osoby, na co przywołano postanowienie SN z 9.05.2003 r., V CK 13/03; postanowienie SN z 13.01.2004 r., V CK 131/03. Z kolei w doktrynie podkreśla się, że "posiadanie" w rozumieniu przepisów K.c., może stanowić element prawa podmiotowego, będąc przejawem prawa przysługującego właścicielowi (posiadanie zgodne z prawem), ale może także wskazywać na stan faktycznego władztwa nad rzeczą i to w sytuacji, gdy prawo wykonywane faktycznie przez posiadacza służy innemu podmiotowi (posiadanie bezprawne) (tak np.: K. Pietrzykowski, Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2005, s. 799). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: wyrok z dnia 17.01.2008 r., II GSK 227/07), wskazane wyżej rozróżnienie rodzajów posiadania ma istotne znaczenie z tego względu, że konstrukcja instytucji płatności obszarowych wynika ze wspólnej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznie użytkownikami gruntów rolnych. Dla uzyskania płatności nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów K.c., ale ponadto należy je rolniczo użytkować. Ustawowa przesłanka "faktycznego posiadania", kwalifikująca do uzyskania płatności, nie może być rozumiana jako przesłanka ustalenia samego tytułu prawnego wnioskodawcy, z którego wynika posiadanie zgłoszonych gruntów rolnych. Wymóg ten nie został bowiem sformułowany w żadnym przepisie prawa. Nadto, organ wskazał, że znaczenie art. 7 ustawy o płatnościach bezpośrednich nie może być pojmowane również w oderwaniu od celu wprowadzenia instytucji płatności bezpośrednich do porządku prawnego. Wskazano przy tym, że konstrukcja instytucji płatności obszarowych dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznie użytkownikami gruntów rolnych. Tak więc, dla uzyskania płatności bezpośrednich nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów K.c., ale nadto należy je rolniczo użytkować. W tym stanie rzeczy oczywisty wydaje się fakt, że przesłanka "faktycznego posiadania", kwalifikująca do uzyskania płatności, nie może być postrzegana przez pryzmat ustalenia tytułu prawnego podmiotu wnioskującego o płatność, gdyż taki wymóg nie został sformułowany w żadnym przepisie prawa. Oznacza to także, że niedysponowanie przez drugą stronę sporu stosownym tytułem prawnym do faktycznie posiadanej nieruchomości nie może skutkować automatycznym wyłączeniem tegoż rolnika z systemu pomocy. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji rozpatrzył wszystkie dowody w ich wzajemnej łączności, nie zaś każdy dowód z osobna. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające w sprawie, nie uchybił żadnemu z przepisów K.p.a., co mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie oraz podjął wszelkie niezbędne czynności procesowe, zmierzające do udokumentowania stanu posiadania gruntów spornych działek, do których o przyznanie płatności wnioskowała również Agencja Nieruchomości Rolnych OT Jednostka Gospodarcza Zasobu. Dodatkowo organ wskazał, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną tylko wtedy, gdy strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W niniejszej sprawie, Strona miała zagwarantowany czynny udział na każdym etapie postępowania, i możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co potwierdzają licznie zgromadzone w teczce aktowej sprawy dokumenty. Materiały te nie pozwalają jednak na niepodważalne stwierdzenie, że posiadaczem spornych gruntów była odwołująca Strona, co w efekcie oznacza, że brak jest podstaw - w świetle art. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - do przyznania jednolitej płatności obszarowej do spornych działek ewidencyjnych. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich "strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne". W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo postąpił odmawiając odwołującej Stronie przyznania jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej do spornych gruntów, gdyż ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, wyjaśnień udzielonych przez Strony i zeznań świadków, zawartych w protokołach z przesłuchań, niepodważalnie stwierdzić nie można, że Strona była faktycznym posiadaczem gruntów rolnych ww. działek ewidencyjnych na dzień 31 maja 2012 roku i utrzymywała je zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym złożyła wniosek o przyznanie płatności rozpatrywany w niniejszej sprawie, tj. rok 2012. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie niepodważalnym jest fakt, że z dniem 16.05.2012 r. na skutek przejęcia przez Komornika Sądowego spornych działek Wnioskodawca przestał być posiadaczem działek wchodzących w konflikt kontroli krzyżowej. Od momentu przejęcia działek ANR rozpoczęła faktyczne ich użytkowanie, tj. dokonała przeglądu przejętych działek, zleciła opracowanie planów nawożenia i ochrony upraw, ogłosiła przetarg na wykonanie usług agrotechnicznych, podpisała z Wnioskodawcą umowę na wykonanie tych usług oraz nadzorowała prace na przejętych gruntach. W sprawie bezspornym również jest fakt, że Wnioskodawca naruszył posiadanie, ponownie użytkując działki. Mając powyższe na uwadze ANR odstąpiła od wnioskowania o przyznanie płatności do powyższych działek, dlatego też Kierownik Biura Powiatowego w sposób prawidłowy uwzględnił te działki do płatności w ramach wniosku Strony odwołującej. Organ II Instancji wskazał także, że wbrew twierdzeniu Strony odwołującej, iż organ I Instancji nie wziął pod uwagę zeznań [...] co do prac agrotechnicznych dokonanych na spornych gruntach, Kierownik Biura Powiatowego wziął pod uwagę cały materiał zgromadzony w sprawie. [...] zeznał, że wykonywał orkę, nie wykonywał natomiast prac przy sianiu, nawożeniu i opryskach. Ostatnie zabiegi dokonał pod koniec maja pod zasiew gryki, nie był wstanie określić, na jakich działkach dokonywał prace agrotechniczne, stwierdził również, że po egzekucji komorniczej nie wykonywał żadnych prac polowych. Organ I Instancji dopuścił powyższe zeznania i po przeanalizowaniu ich stwierdził, że prace były związane z uprawą i siewem gryki na działkach, których nie dotyczył konflikt kontroli krzyżowej. Sumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wziął pod uwagę również zeznania ww. świadka. Jak dalej wskazał organ odwoławczy, w dalszej części odwołania odwołująca Strona stwierdziła, że istotnym w niniejszej sprawie jest to, iż przyznana została jemu płatność ONW, gdzie w uzasadnieniu decyzji wskazano, że płatność przysługuje rolnikowi do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części będących w jego posiadaniu, wynoszącej nie więcej niż 300 ha. Organ odwoławczy również w tym przypadku stwierdził, że organ I instancji prawidłowo postąpił przyznając Wnioskodawcy płatności ONW do 300 ha, ponieważ podczas postępowania administracyjnego ustalono, że Strona odwołująca była w posiadaniu działek o powierzchni [...] ha (na tą powierzchnię wchodzą działki nie wchodzące w konflikt kontroli krzyżowej (działki, co do których zostało naruszone posiadanie), zatem zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 40. Poz. 329 ze zm.) – zwanego dalej "rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r.", płatność została przyznana do powierzchni działek rolnych będących w posiadaniu wynoszącej nie więcej niż [...] ha. Organ odwoławczy - ustosunkowując się do twierdzeń zawartych w odwołaniu, że Strona odwołująca na podstawie pism z dnia [...] r. oraz [...] r. miała prawo użytkowania spornych gruntów do dnia 30.09.2012 r. - po przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w sprawie stwierdził, że mając na uwadze treść ww. pism, Agencja Nieruchomości Rolnych ustaliła, iż działki o nr, które [...] bezumownie użytkował, zostaną wydane ANR w dniu 30.09.2012 r. Natomiast działki o numerach 1 i część działki [...] miały zostać przez wydane w trybie natychmiastowym. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że co do działek, które Wnioskodawca mógł użytkować do dnia 30.09.2012 r., zgodnie z pismem ANR i zostały one zadeklarowane do płatności, w złożonym w dniu 14.05.2012 r. wniosku, należy zastosować art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., który stanowi, że zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Organ odwoławczy przy tym wskazał, iż zastosował ww. artykuł wobec w stosunku do działek o nr [...] w obrębie [...], działek o nr [...], ponieważ na dzień składania wniosku wobec nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne i organ przyjął, że na moment składnia wniosku Wnioskodawca działał w dobrej wierze deklarując ww. grunty do płatności mając na uwadze fakt możliwości użytkowania ich do dnia 30.09.2012 r. Natomiast po dniu 16.05.2012 r. [...] został pozbawiony prawa do użytkowania spornych gruntów i nie był ich faktycznym użytkownikiem. Zatem, organ II Instancji zgadzając się z ustaleniami organu I instancji co do faktu, że Wnioskodawcy nie przysługują płatności do spornych działek, odstąpił jedynie od nałożenia na Wnioskodawcę sankcji z tytułu przedeklarowania powierzchni. Z kolei co do działek o nr 1[...], organ odwoławczy stwierdził, że na moment składnia wniosku w dniu 14.05.2012 r. Wnioskodawca ([...]) nie był w ich posiadaniu, ponieważ w piśmie z dnia 07.03.2012 r. (czyli przed dniem złożenia wniosku o płatności) ANR zażądała natychmiastowego ich wydania. Odnosząc się do naruszenia przepisu art. 7 K.p.a. organ odwoławczy wskazał, że w prowadzonych przez ARiMR postępowaniach o przyznanie płatności bezpośrednich, wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 29.10.2009 r. (I SA/Sz 614/09) stwierdził, że zasada określona w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 K.p.a. Zgodnie z uzasadnieniem przytoczonego wyroku, organy ARiMR zostały zobowiązane do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w miejsce wynikającego z ustawy - Kodeks Postępowania Administracyjnego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Zmiana zasad i reguł postępowania wskazuje, że "zadania organu prowadzącego postępowanie w zakresie obowiązku zgromadzenia, zebrania materiału dowodowego zostały ograniczone w stosunku do ogólnych reguł" (sygn. akt I SA/Sz 614/09). Sumując, zdaniem organu odwoławczego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR z siedzibą również nie naruszył powyższego przepisu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie o przyznaniu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów K.p.a. i przepisów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej. Nadto, Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka, będącego pełnomocnikiem Skarżącego w postepowaniu administracyjnym prowadzonym w I i II instancji przez ARiMR, który – jak wskazał Skarżący - był bezpośrednim świadkiem czynności wykonywanych przez skarżącego na użytkowanych gruntach rolnych, zgłoszonych do wniosku o jednolitą płatność obszarowa (ONW). Dalej Skarżący w skrócie przedstawił przebieg postępowania, po czym wskazał, że w jego przekonaniu zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy K.p.a., przepisy Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej w sprawie przyznawania rolnikom dopłat unijnych oraz zarządzeń Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dotyczącymi bezumownego korzystania z Nieruchomości Zasobu własności Rolnej Skarbu Państwa. Następnie skarżący podniósł, że nie rozumie, czego dotyczy ta decyzja i o co chodzi organowi II instancji. Czy organ ten uchyla w całości decyzję organu I instancji z dnia 10.01.2014 r. i czym uzasadnia ? Z treści tej decyzji wynika również, że organ II instancji jednocześnie odmawia przyznania jednolitej płatności obszarowej. Zdaniem skarżącego, wyrażenie takiego stanowiska jest sprzeczne samo w sobie, a ponadto uniemożliwia stronie należyte ustosunkowanie się do tej decyzji. Nadto, Skarżący podniósł, że zgodnie z przepisami unijnymi Agencja Nieruchomości Rolnych (ANR) nie jest uprawniona do ubiegania się o dopłaty unijne, na co przywołał art.4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EUROTOM) Nr 2988/95, art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011. Zdaniem Skarżącego, przedmiotowe dopłaty i wsparcie należą się rolnikom, takich jak Skarżący, a nie dla urzędów i agencji państwowych. Według Skarżącego, to on udowodnił w postępowaniu administracyjnym, że faktycznie spełnił wszystkie warunki użytkowania gruntów rolnych do uzyskania płatności unijnych, zaś ANR sztucznie stworzyła sobie "warunki" do uzyskania płatności za 2012 r. Agencja – zdaniem Skarżącego - nie wykonywała żadnych prac polowych: nie orała, nie siała, nie nawoziła, nie prowadziła wymaganej ochrony roślin i nie ponosiła żadnych nakładów i kosztów na produkcję. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 26.11.2014 r. zgłosił się do udziału w sprawie pełnomocnik Skarżącego, wskazując jednocześnie, że w zakresie merytorycznym wnosi i wywodzi jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na jej wynik, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) –b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie z art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 07.05.2014 r. nie narusza przepisów prawa w stopniu wymagającym jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi, że niezrozumiała jest dla Skarżącego zaskarżona decyzja, wyjaśnić należy, że decyzją z dnia 07.05.2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił decyzję organu I instancji z dnia 10.01.2014 r. oraz odmówił Skarżącemu wnioskowanych płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za rok 2012 r. (JPO i UPO), odstępując przy tym od nałożenia na Skarżącego sankcji z tytułu przedeklarowania powierzchni w stosunku do działek o nr [...], wobec uznania, że na dzień składania wniosku (14.05.2012 r.) nie było wszczęte wobec Wnioskodawcy (Skarżącemu) postępowanie egzekucyjne i w związku z tym Wnioskodawca działał w dobrej wierze w dacie deklarowania ww. gruntów do płatności, miał bowiem w dacie złożenia wniosku możliwość ich użytkowania do dnia 30.09.2012 r. Jak bowiem wskazał organ, w wyniku analizy pism ANR z dnia 07.03.2012 r. oraz z dnia 24.04.2012 r. ustalono, że Skarżący miał prawo użytkowania spornych gruntów do dnia 30.09.2012 r., tj. działki o nr [...] (które [...] bezumownie użytkował, zostaną wydane na rzecz ANR w dniu 30.09.2012 r.) Natomiast działki o numerach [...]miały zostać przez wydane w trybie natychmiastowym. Okoliczności te potwierdzają załączone do akt sprawy pisma ANR z dnia 07.03.2012 r. oraz z dnia 24.04.2012 r. Nadto, jak wskazał organ, w niniejszej sprawie niepodważalnym jest fakt, że z dniem 16.05.2012 r. na skutek przejęcia przez Komornika Sądowego spornych działek Wnioskodawca przestał być posiadaczem działek wchodzących w konflikt kontroli krzyżowej. Od momentu przejęcia działek, ANR rozpoczęła faktyczne ich użytkowanie, tj. dokonała przeglądu przejętych działek, zleciła opracowanie planów nawożenia i ochrony upraw, ogłosiła przetarg na wykonanie usług agrotechnicznych, podpisała z Wnioskodawcą umowę na wykonanie tych usług oraz nadzorowała prace na przejętych gruntach. W sprawie bezspornym również jest fakt, że Wnioskodawca naruszył posiadanie, ponownie użytkując działki nr [...]. Okoliczności tych Skarżący nie kwestionuje w skardze, zaś potwierdza je załączony do akt protokół przejęcia w dniu [...] r. spornych działek przez Komornika Sądowego i wydania ich na rzecz ANR. Organ przy tym wskazał, że dopuścił zeznania świadka [...], jednakże analizując ich treść stwierdził, że prace były związane z uprawą i siewem gryki na działkach, których nie dotyczył konflikt kontroli krzyżowej. Tej okoliczności również Skarżący nie kwestionuje w skardze. Analizując cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo postąpił odmawiając odwołującej Stronie przyznania jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej do spornych gruntów, gdyż ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, wyjaśnień udzielonych przez Strony i zeznań świadków, zawartych w protokołach z przesłuchań, niepodważalnie stwierdzić nie można, że Strona była faktycznym posiadaczem gruntów rolnych ww. działek ewidencyjnych na dzień 31 maja 2012 roku i utrzymywała je zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym złożyła wniosek o przyznanie płatności rozpatrywany w niniejszej sprawie, tj. rok 2012. Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącego, że zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy K.p.a. i przepisy Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej oraz, że zgodnie z przepisami unijnymi Agencja Nieruchomości Rolnych (ANR) nie jest uprawniona do ubiegania się o dopłaty unijne, na co przywołano art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EUROTOM) Nr 2988/95, art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011, bowiem - jak wskazał Skarżący - przedmiotowe dopłaty i wsparcie należą się rolnikom, takich jak Skarżący, a nie urzędom i agencjom państwowym. Według Skarżącego, to on udowodnił w postępowaniu administracyjnym, że faktycznie spełnił wszystkie warunki użytkowania gruntów rolnych do uzyskania płatności unijnych, zaś ANR sztucznie stworzyła sobie "warunki" do uzyskania płatności za 2012 r. Agencja – zdaniem Skarżącego - nie wykonywała żadnych prac polowych: nie orała, nie siała, nie nawoziła, nie prowadziła wymaganej ochrony roślin i nie ponosiła żadnych nakładów i kosztów na produkcję Istota zarzutów skargi sprowadza się zatem do ustalenia, czy Skarżący występując z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego do gruntów rolnych wykazał, że był w posiadaniu zadeklarowanych gruntów rolnych o powierzchni nie mniejszej niż 1 hektar na dzień 31 maja 2012 r oraz, czy spełnił ustawowe warunki przyznania płatności bezpośrednich (JPO i UPO) na rok 2012. W szczególności ustalenia wymaga, czy wpływ na prawo do przyznania płatności miała dokonana w dniu 16.05.2012 r. zmiana stanu faktycznego sprawy polegająca na protokolarnym wydaniu przez Komornika Sądowego na rzecz ANR zadeklarowanych gruntów rolnych, które były w dacie złożenia wniosku o przyznanie płatności był posiadaczem wskazanych we wniosku gruntów, ale nie był posiadaczem w dacie wydania decyzji, spełnił warunki uzyskania płatności. Zdaniem organu, Skarżący był użytkownikiem, a zatem i posiadaczem zadeklarowanych w dniu 14.05.2012 r. gruntów rolnych. Zachodzi zatem podstawa do uznania, że bezspornym jest, iż do daty wydania na rzecz ANR działek, tj. do dnia 15.05.2012 r. co do zasady Skarżący spełniał przesłanki uprawniające do uzyskania płatności. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Odnosząc się przy tym do zarzutu, że ANR nie była uprawniona do płatności unijnych, wskazać należy, że przepis art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r. poz. 86) definiuje termin "producenta rolnego" jako osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego, rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, (tj. "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą) lub posiadaczem zwierzęcia. Oznacza to, że decyzje administracyjne dotyczące przyznania bądź odmowy przyznania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane po uprzednim ustaleniu, czy producent rolny jest czy nie jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku, a więc, czy spełnia warunki niezbędne do uznania bycia "producentem rolnym" w rozumieniu ww. przepisu art. 3 pkt 3. A zatem, Agencja Nieruchomości Rolnych jako osoba prawna, stosownie do art. 3 ust.1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. 2012.1187 ze zm.), jeżeli spełniała warunki ustawowe konieczne do uzyskania płatności (co nie jest przedmiotem niniejszej sprawy), mogła być beneficjentem płatności bezpośrednich. Tym samym za niezasadny należało uznać zarzut co do rażącego naruszenia przepisów K.p.a. i przepisów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej oraz przepisów unijnych, gdyż Agencja Nieruchomości Rolnych (ANR) nie jest uprawniona do ubiegania się o dopłaty unijne, na co przywołano art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EUROTOM) Nr 2988/95, art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Wskazać przy tym należy, że strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wyjaśniła, na czym polega owo naruszenie i jaki miało ono wpływ na wynik w niniejszej sprawie. Tym samym trudno ustosunkować się do tak niejasno sformułowanego zarzutu. Ustawodawca wskazując w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich na "posiadanie" jako ustawową przesłankę warunkującą rozpoznanie wniosku, odnosi to pojęcie do "posiadania" w rozumieniu przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014, poz. 121 ze zm.). Jednakże, trafnie organ wskazał, że znaczenie art. 7 ustawy o płatnościach bezpośrednich nie może być pojmowane również w oderwaniu od celu wprowadzenia instytucji płatności bezpośrednich do porządku prawnego. Konstrukcja instytucji płatności obszarowych dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznie użytkownikami gruntów rolnych. Tak więc, dla uzyskania płatności bezpośrednich nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów K.c., ale nadto należy je rolniczo użytkować. Tym samym przesłanka "faktycznego posiadania", kwalifikująca do uzyskania płatności, nie może być postrzegana przez pryzmat ustalenia tytułu prawnego podmiotu wnioskującego o płatność, gdyż taki wymóg nie został sformułowany w żadnym przepisie prawa. Oznacza to także, że niedysponowanie przez drugą stronę sporu stosownym tytułem prawnym do faktycznie posiadanej nieruchomości nie może skutkować automatycznym wyłączeniem tegoż rolnika z systemu pomocy. Podkreślenia jednak wymaga, że w myśl cytowanego wyżej art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich wynika, że warunkiem otrzymania przez producenta rolnego płatności obszarowej jest spełnienie kumulatywnie trzech przesłanek, w tym wykazanie faktu posiadania zadeklarowanych gruntów rolnych o powierzchni nie mniejszej niż 1 hektar na dzień 31 maja 2012 r. oraz przestrzeganie wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Oznacza to, że wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić aktualny stan posiadania gruntów rolnych na dzień złożenia wniosku. Zdaniem Sądu, w świetle dowodów zgromadzonych w rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych, tj. w dniu 14.05.2012 r. Skarżący był posiadaczem wszystkich gruntów objętych treścią tego wniosku. Jednakże zmiana stanu faktycznego zaistniała po dacie złożenia wniosku, która łączy się co do zasady z zakończeniem wykonywania na gruntach rolnych czynności przez producenta rolnego nie stanowi przeszkody do przyznania płatności. Sąd nie dostrzegł jednak naruszenia prawa w tym względzie ze strony organów. Bez wątpienia wnioskujący o płatności ma obowiązek udokumentować fakt władania gruntem rolnym, który to stan posiadania ustalany jest na dzień 31 maja roku, za który ma być przyznana płatność. Jednakże, aby spełnić warunek otrzymania płatności, producent musi utrzymywać grunty rolne zgodnie z wymogami przez cały rok kalendarzowy (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy). W ocenie Sądu, Skarżący nie dostrzegł, że to on jako ubiegający się o przyznanie płatności powinien wykazać, że posiadał zadeklarowane grunty na dzień 31.05.2012 r. oraz, że użytkował je rolniczo w całym 2012 roku, czego w rozpoznawanej sprawie nie uczynił w sposób bezsporny. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, ANR, w związku z samowolnym zajęciem przez Skarżącego nieruchomości rolnych ANR, wszczęła w stosunku do Skarżącego postępowanie egzekucyjne, które prowadził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym . Z protokołu wydania nieruchomości z dnia 16.05.2012 r. wprost wynika, że w dniu 16.05.2012 r. sporne nieruchomości zostały odebrane Skarżącemu na rzecz ANR. Okoliczności tych Skarżący nie kwestionuje. Przy czym z pisma ANR z dnia 07.03.2012 r. wynika, że Skarżący do dnia 30.09.2012 r. mógł użytkować rolniczo działki o nr [...]. Natomiast zobowiązany był wydać ANR w trybie natychmiastowym działki o nr [...]i część działki [...]i te działki - jak wynika z treści protokołu wydania – Komornik wydał na rzecz ANR, która je przejęła, co świadczy, że Skarżący nie wykazał spełnienia jednego warunków koniecznych do przyznania płatności bezpośrednich, a mianowicie, faktu posiadania zadeklarowanych gruntów rolnych o powierzchni na dzień 31 maja 2012 r., co uzasadnia, że organ prawidłowo odmówił Skarżącemu płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, jak bowiem wyżej wskazano, tylko łączne spełnienie przez rolnika ww. przesłanek stanowi podstawę przyznania płatności. Nadto, zauważyć należy, że źródłem informacji dotyczących zadeklarowanych działek rolnych jest wniosek Skarżącego o przyznanie płatności. Z treści art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich wynika, że postępowanie wyjaśniające w sprawach o przyznanie płatności jest szczególnym, uproszczonym postępowaniem administracyjnym, w którym organ administracji, w zakresie odnoszącym się do ustaleń stanu faktycznego sprawy, proceduje na podstawie materiału dowodowego wskazanego we wniosku, a także na podstawie dowodów i innych dokumentów wskazanych i dołączonych przez wnioskodawcę. Sytuacja procesowa strony w postępowaniu o przyznanie płatności w zakresie dowodzenia została w sposób istotny zmodyfikowana, w stosunku do reguł przyjętych w K.p.a., według których obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie. Dlatego też deklarowane dane powinny być rzetelne i aktualne. Badanie zgodności wniosku o płatność i deklarowanych danych ze stanem rzeczywistym wymaga od organu ustalenia stanu rzeczywistego, co powinno nastąpić przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych, co zdaniem Sądu organ wykorzystał w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, w którym po dniu złożenia wniosku, tj. po 14.05.2012 r. nastąpiła zmiana stanu faktycznego polegająca na zmianie posiadacza zadeklarowanych działek na dzień 31.05.2012 r., gdyż z dniem 16.05.2012 r. Skarżący przestał być posiadaczem i użytkownikiem zadeklarowanych gruntów, co uzasadnia prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Okoliczność ta została należycie udokumentowana dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy, a w szczególności pismami ANR z dnia 07.03.2012 r. i 24.04.2012 r. oraz protokołem wydania nieruchomości z dnia 16.05.2012 r. Odnosząc się natomiast do wniosku dowodowego w drodze przesłuchania w charakterze świadka [...], który to wniosek pełnomocnik Skarżącego doprecyzował na rozprawie w dniu 28.01.2015 r. przez wnioskowanie o jego przeprowadzenie przez sąd, należało wniosek ten oddalić na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., w myśl którego sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oznacza to, że o ile zaistnieje konieczność przeprowadzenia dowodów w trybie tego przepisu, to sąd administracyjny jest uprawniony je przeprowadzić ale tylko z dokumentów. Sumując, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przepisów warunkujących przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego (JPO i UPO) zachodzi podstawa do uznania, że Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, rozstrzygając o odmowie przyznania Skarżącemu płatności bezpośrednich wydał decyzją zgodną z obowiązującym prawem. Należy w tym miejscu podkreślić, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa musi gwarantować, że sposób dokonywania jakichkolwiek płatności odbywa się przy spełnieniu odpowiednich wymogów wspólnotowych oraz zgodnie z obowiązującym prawem krajowym i unijnym. W związku z powyższym ARiMR, jako agencja płatnicza, nie tylko przyznaje płatności do gruntów rolnych, ale także w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wnioskach złożonych przez producentów rolnych ma obowiązek stosować odpowiednie sankcje, których jednak w rozpoznawanej sprawie odstąpiła, stosując art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r ., co wyczerpująco wyjaśniła w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, zostało wydane w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy, który obejmuje dowody istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się nadto naruszenia przez organy art. 107 § 3 K.p.a., który stanowi, że każda decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz uzasadnienie prawne czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji powyższym obowiązkom dochowały. Organ rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy formułując logiczne na jego podstawie wnioski. Zdaniem Sądu, Skarżący nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że na dzień 31.05.2012 r. był posiadaczem zadeklarowanych działek objętych wnioskiem z dnia 14.05.2012 r. oraz, że utrzymywał je zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym złożył wniosek o przyznanie płatności, a tym samym nie wykazał bezspornie, że spełnił wszystkie warunki niezbędne do przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2012, stosownie do art. 7 ust.1 ustawy o płatnościach bezpośrednich. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.