I SA/Sz 825/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - Aleksandra Jawoszek po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 16 maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych Skarżący L. K., po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] zł od skargi wniesionej na wyżej powołane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku, załączonych dokumentów oraz akt sprawy wynika, co następuje. Skarżący obecnie prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, otrzymuje zasiłek tytułu bezrobocia z ośrodka opieki społecznej przyznany na okres od dnia 1 lipca 2014 r. do 31 października 2014 r. w kwocie [...] zł. Z akt sprawy wynika, że strona okresowo korzysta także z innych form pomocy społecznej w postaci świadczeń pieniężnych na zakup żywności oraz że ponosi jedynie uzasadnione wydatki związane z opłatami za media, zakupem leków i dojazdami do lekarzy. W oświadczeniu o stanie majątkowym strona podała, że nie posiada żadnego majątku w postaci nieruchomości, wartościowych rzeczy ruchomych, oszczędności. Z akt sprawy wynika, że skarżący mieszka w mieszkaniu stanowiącym własność jego żony. Do wniosku strona dołączyła kopię decyzji OPS w [...] z dnia 8 lipca 2014 r. przyznającej zasiłek okresowy z powodu bezrobocia. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej zwana "P.p.s.a." – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Zwolnienie od kosztów sądowych, stanowiące prawo pomocy w zakresie częściowym, o które ubiega się w rozpoznawanej sprawie skarżący, jest wyjątkiem od powyższej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej, o ile wykaże ona brak możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza rozpoznającego wniosek należy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Rozpoznając wniosek skarżącej należało mieć na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Zauważyć także należy, że instytucja prawa pomocy wiąże się ściśle z realizacją jednego z podstawowych standardów państwa prawnego, jakim jest prawo do sądu. Prawo pomocy zapewnia bowiem osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że opisane wyżej okoliczności, a w szczególności bezrobocie skarżącego, brak majątku, który mógłby służyć pozyskaniu środków na sfinansowanie kosztów sądowych, bardzo niski miesięczny dochód wyłącznie z zasiłku okresowego z tytułu bezrobocia, korzystanie z pomocy społecznej, pozwalają uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.