I SA/Sz 829/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T M na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 sierpnia 2011 r. skarżący T M wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...]nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej umorzenie, wskazując, iż działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) uwzględnił skargę wnioskodawcy i w dniu 28 września 2011 r. wydał interpretację indywidualną zmieniającą zaskarżoną interpretację i uznającą stanowisko skarżącego za prawidłowe. Do pisma organ dołączył interpretację indywidualną z dnia [...] nr [...], uznającą stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 października 2011 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] zł od wniesionej skargi wraz z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7-dniowym spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 października 2011 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 28 października 2011 r., który to dzień nie przypadał na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący do dnia dzisiejszego nie uiścił wpisu od skargi. Pismem z dnia 24 października 2011 r. skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zasadą w postępowaniu sądowym jest, stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 października 2011 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał zatem z dniem 28 października 2010 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący do dnia dzisiejszego nie uiścił wpisu od skargi, co musiało skutkować odrzuceniem skargi. Odnosząc się do kwestii uwzględnienia skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz wniosku organu o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość a także wniosku skarżącego o cofnięcie skargi należy wskazać, iż w myśl postanowień przepisu art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę oraz w przypadku, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z kolei zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona interpretacja indywidualna po wniesieniu skargi została wyeliminowana z obrotu prawnego. Stało się tak w następstwie zastosowania przez Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów procedury przewidzianej w przepisie art. 54 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Organ wydał w dniu [...]r. w trybie tzw. autokontroli interpretację indywidualną nr [...], zmieniającą zaskarżoną do Sądu interpretację indywidualną. Spowodowało to wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotu zaskarżenia. W doktrynie podkreśla się, iż wdrożenie trybu autokontroli i uchylenie w jego następstwie zaskarżonej decyzji jest jedną z przyczyn umorzenia postępowania przed sądem, o jakich mowa w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (vide T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 495). Podkreślić jednak trzeba, iż umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1 - 3 p.p.s.a. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu). Skarga dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lipca 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 882/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie wniosek o cofnięcie skargi nie może być rozpatrywany do czasu uiszczenia wpisu od skargi jak również, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga polega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyne. W konsekwencji należy przyjąć, iż cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zwiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007, oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009, s. 374). W przypadku zatem, gdy skarga zawiera braki sąd skargę odrzuca (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 roku, SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207). Skoro w rozpoznawanej sprawie skarga nie została należycie opłacona, to nieskuteczne jej wniesienie oznaczało, że procesowe postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można było umorzyć postępowania, które nie zostało wszczęte jak również nie można było rozpatrzyć wniosku o cofnięcie skargi, od której nie została uiszczona należna opłata. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.