I SA/Sz 829/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skarg P. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego - z dnia 25 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, - z dnia 26 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, - z dnia 26 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej uchyla zaskarżone postanowienia. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nr [...], dalej "Kolegium", wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 2 i art. 153 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60, ze zm.), dalej "o.p.", stwierdziło niedopuszczalność odwołania P. Spółka Akcyjna z siedzibą w B., dalej "spółka", od decyzji z dnia [...] znak: [...] wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy G. w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007. W ocenie Kolegium, odwołanie było niedopuszczalne, gdyż nie doszło do doręczenia decyzji z dnia [...], bowiem pracownik organu podatkowego, który udał się w dniu 19 grudnia 2012 r. do biura D. we W. nie zastał tam adresata pisma pełnomocnika spółki - doradcy podatkowego, M.G. Osoba, którą zastał w biurze postawiła pieczęć na druku delegacji oraz podpisała się na nim, jednak nie odebrała decyzji. Następnie postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kolegium umorzyło postępowanie z wniosku spółki z dnia 24 stycznia 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007. W ocenie Kolegium, powołując się na powyżej opisane postanowienie z dnia 25 lutego 2013 r. wskazało, że skoro w sprawie nie doszło do doręczenia decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, to rozpoznawanie wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od niedoręczonej decyzji było bezprzedmiotowe. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kolegium, uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia 19 grudnia 2012 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji tego organu z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 dla spółki. W ocenie Kolegium, wskazując na fakt niedoręczenia decyzji określającej wysokość podatku, podniosło, że nie było możliwe nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skargi na powyższe postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł P. w S., zaskarżył wymienione orzeczenia w całości, zarzucając im wydanie z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 153 w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 o.p. oraz art. 239b) w zw. z art. 212 o.p. przez błędne przyjęcie, iż w sprawie nie doszło do doręczenia decyzji dotyczącej wymiaru podatku pełnomocnikowi podatnika i w konsekwencji bezprzedmiotowe jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy do skutecznego doręczenia decyzji podatkowej doszło w trybie art. 153 o.p. przed nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności bowiem pracownik D. Sp. z o.o. Biuro we W. upoważniony do odbioru korespondencji w biurze będącym miejscem pracy pełnomocnika podatnika odmówił odbioru decyzji podatkowej adresowanej dla pełnomocnika, co nakazuje uznać decyzję za doręczoną, a odwołanie od niej za dopuszczalne. Złożenie przez podatnika odwołania po upływie terminu określonego w art. 223 § 1 o.p. wraz z wnioskiem o jego przywrócenie przesądza o potrzebie merytorycznego rozpoznania tego wniosku. Ponadto decyzja jako doręczona powinna być uznana za wiążącą organ od chwili wydania, a zatem uprawniającą do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Postanowieniom w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz uchylenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, Prokurator ponadto zarzucił naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 219 o.p. przez naruszenie obowiązku wyjaśnienia w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia podstawy faktycznej i prawnej przyjęcia, iż decyzja podatkowa nie została stronie doręczona zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej. Wskazując na powyższe, Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień w całości. Uczestnik postępowania - spółka w piśmie z dnia 27 listopada 2013 r. wniosła o oddalenie skarg. WSA w Szczecinie wydał w dniu 11 grudnia 2013 r. wyrok o sygn. akt I SA/Sz 748/13, w którym oddalił skargi Prokuratora. Sąd uznał zaskarżone postanowienia za prawidłowe. Prokurator wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA w dniu 7 czerwca 2016 r. wyrok o sygn. akt II FSK 1027/14, w którym uchylił ww. wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie. NSA stwierdził, że zgodnie z art. 153 § 1 o.p. (w stanie prawnym obowiązującym w grudniu 2012 r.) jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu w sposób określony w art. 144, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. Nie ulega wątpliwości, że pismo "przesłane" w sposób określony w art. 144 o.p., to także pismo doręczane za pokwitowaniem przez pracowników organu. Z art. 148 § 2 pkt 2 o.p. wynika, że pisma mogą być również doręczane w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Z przepisu tego wynika, że osoba upoważniona przez pracodawcę do odbioru korespondencji umocowana jest jedynie do dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na odbiorze korespondencji. Ustawodawca nie przyznał tym osobom na podobieństwo pełnoletniego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, uprawnienia do podjęcia samodzielnej decyzji, czy podejmują się oddanie pisma, czy też odmawiają przyjęcia korespondencji. Należy wobec tego rozważyć w pierwszej kolejności kogo można uznać za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji przez pracodawcę. W judykaturze przyjmuje się, że osobą taką jest pracownik dysponujący pieczęcią danego podmiotu, czynny w lokalu przeznaczonym do obsługi interesantów, a przede wszystkim mogący co do zasady potwierdzać odbiór korespondencji, czy to od doręczyciela pocztowego, czy też od innej osoby doręczającej pismo. NSA uznał, że ustanowiono w tym przepisie swego rodzaju domniemanie upoważnienia pracownika dysponującego pieczęcią do odbioru korespondencji. Jeżeli bowiem dana osoba jest obecna w miejscu, o którym stanowi przepis art. 148 § 2 pkt 2 o.p., a także jest zatrudniona w tymże miejscu, co z kolei potwierdza jej dostęp do firmowych pieczęci, to wniosek dla osoby dokonującej doręczenia co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tymże miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń. Według, NSA tak było w niniejszej sprawie. NSA podzielił pogląd wyrażony we własnym wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r., w sprawie I FSK 554/14 (publ. LEX nr 1772842) przyjmując, że w sytuacji, gdy w siedzibie kancelarii pełnomocnika skarżącego, obecny pracownik odmawia przyjęcia korespondencji kierowanej od organu podatkowego, działania takie należy traktować jako odmowę przyjęcia przez adresata tego pisma. Zdaniem NSA, w realiach tej sprawy należało przyjąć, że decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona w dniu 19 grudnia 2012 r., w trybie art. 153 § 2 o.p. i z tym też dniem weszła ona do obrotu prawnego w zgodzie z art. 211 i art. 212 o.p. WSA w Szczecinie, rozpoznając sprawę ponownie był na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a", Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd uznał, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 dla spółki została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi spółki zgodnie z art. 153 § 1 o.p. w dniu 19 grudnia 2012 r. Doszło bowiem do odmowy przyjęcia ww. decyzji przez pracownika upoważnionego do odbioru korespondencji w siedzibie pełnomocnika spółki. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy naruszył art. 153 § 1 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienia Kolegium. Kolegium zobowiązane będzie do rozpoznania wniosku spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 18 grudnia 2012 r. oraz zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji o nałożeniu rygoru natychmiastowej wykonalności w stosunku do tej decyzji.