I SA/Sz 832/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu wierzycielowi tytułów wykonawczych i odmowy wszczęcia egzekucji oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] r. o Nr [...], wydanym z powołaniem się na przepisy art. 138 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18, art. 29 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z [...] r. o Nr [...] w sprawie zwrotu wierzycielowi - Prezydentowi Miasta Ś. tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] z [...] r. wystawionych na małżonków M. i P. W. oraz odmowy wszczęcia egzekucji z własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego na podstawie ww. tytułów. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył przebieg postępowania wskazując, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś., na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] wystawionych przez Prezydenta Miasta Ś., wszczął w 2006 r. postępowanie egzekucyjne do majątku M. W. zamieszkałej w Ś. przy ul. [...]. Dochodzona należność dotyczyła opłaty miejscowej pobranej przez M. W., jako inkasenta, a niewpłaconej na konto Urzędu Miejskiego i wynikała z decyzji nr [...] z [...] r. Na poczet należności dokonano zajęcia renty M. W. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sz., Inspektorat w M. Pismem z dnia 18 maja 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. poinformował Urząd Miasta w Ś. o stanie postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi, wierzyciel - Prezydent Miasta Ś., pismem z dnia 28 maja 2009 r. wniósł o wszczęcie egzekucji z nieruchomości położonej w Ś. przy ul.[...], stanowiącej współwłasność małżeńską P. i M. W.. Uwzględniając orzecznictwo sądowe, dotyczące egzekucji z majątku wspólnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. pismem z dnia [...] r. wezwał wierzyciela do uzupełnienia wniosku, dotyczącego przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości, m.in. o tytuły wykonawcze wystawione na obojga małżonków. W związku z powyższym, w dniu [...] r., organ egzekucyjny wydał postanowienie nr [...], którym, na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], wskazując, że na podstawie ww. tytułów wykonawczych nie jest możliwe prowadzenie postępowania egzekucyjnego, ze wskazanej przez wierzyciela nieruchomości, wobec nie spełnienia przez niego, wymogów z art. 27c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na postanowienie to wierzyciel wniósł zażalenie, które jest przedmiotem odrębnego postępowania. W dniu 2 lipca 2009 r. Prezydent Miasta Ś. przesłał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. 6 tytułów wykonawczych wystawionych na obojga małżonków, tj.: M. i P. W., wraz z poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopią decyzji podatkowej i zwrotnym potwierdzeniem jej odbioru. W wystawionych tytułach wykonawczych, wierzyciel, w poz. 79, wskazał upomnienie z 8 listopada 2005 r., które poprzedzało wszczęcie egzekucji w 2006 r.i zostało doręczone wyłącznie M. W. Wobec powyższego, organ egzekucyjny, pismem z dnia 4 lipca 2009 r., zwrócił wierzycielowi tytuły wykonawcze i wezwał go do usunięcia braków we wniosku z dnia 28 maja 2009 r. o wszczęcie egzekucji z nieruchomości stanowiącej współwłasność małżeńską P. i M. W., poprzez dołączenie do akt postępowania dowodu doręczenia upomnienia zarówno P.W. jak i M.W. W ocenie wierzyciela, skierowanie upomnienia do P. W. nie jest wymagane, gdyż nie on był stroną decyzji podatkowej stanowiącej podstawę prowadzenia egzekucji, a co za tym idzie nie on jest zobowiązanym, i ponownie przesłał te tytuły do realizacji przez organ egzekucyjny. Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś., w dniu 23 lipca 2009 r., wydał postanowienie o zwrocie wierzycielowi tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] z dnia 2 lipca 2005 r. wystawionych na małżonków M. i P. W. i odmowie wszczęcia egzekucji z własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego na podstawie tych tytułów. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wierzyciel wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. W jego uzasadnieniu podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, iż przesłanie upomnienia małżonkowi zobowiązanego nie jest konieczne, mając na uwadze jego status prawny. Następnie, wierzyciel wskazał na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 696/08) podkreślając, że małżonek osoby zobowiązanej nie ma obowiązku zapłaty zaległości drugiego małżonka, a wierzyciel nie może od niego takiej zapłaty żądać. Jego ewentualna odpowiedzialność aktualizuje się dopiero w postępowaniu egzekucyjnym poprzez stworzenie wierzycielowi możliwości sięgnięcia do majątku wspólnego, należącego także do małżonka dłużnika. W świetle takiej konstrukcji odpowiedzialności małżonka osoby zobowiązanej, zasadnym jest, w ocenie wierzyciela, twierdzenie, iż nie jest on również w literalnym brzmieniu "zobowiązanym" w myśl art. 1 a) pkt. 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem nie ciąży na nim wykonanie żadnego prawnego obowiązku ani pieniężnego ani niepieniężnego. Jego odpowiedzialność bowiem nie pojawia się w sferze aktywnej (spełnienia określonego obowiązku), ale pasywnej (znoszeniu skierowanej do majątku wspólnego egzekucji). Jest on niejako zmuszony zgodnie z art. 29 Ordynacji podatkowej do znoszenia egzekucji z majątku wspólnego. W sytuacji prowadzenia egzekucji z majątku wspólnego małżonków, tytuł wykonawczy należy wystawić na oboje małżonków, co skutkuje prawem obojga do wnoszenia środków zaskarżenia, jednak brak podstaw do realizacji zasady wynikającej z art. 15 ww. ustawy, tj. przesłania upomnienia do współmałżonka osoby zobowiązanej, które to działanie naruszałoby przepis § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podjęte w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. stwierdził, iż nie znajduje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, choć nie wszystkie argumenty w nim przedstawione zasługują na uwzględnienie. W szczególności organ odwoławczy, podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, że dla wszczęcia i prowadzenia egzekucji z nieruchomości, stanowiącej składnik majątku wspólnego małżonków, wymagane jest doręczenie upomnienia obojgu małżonkom. W orzecznictwie za ugruntowany można bowiem przyjąć pogląd, że w ramach badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej w trybie art. 29 ustawy egzekucyjnej mieści się wypełnienie zasady uprzedniego doręczenia upomnienia zapisanej w art. 15 tej ustawy. Istota tej zasady sprowadza się do tego, jak następnie podkreślił organ odwoławczy, że aby zastosować środek egzekucyjny nie wystarczy samo zagrożenie generalne zawarte w ustawie, ale musi go poprzedzić zagrożenie indywidualne, które nosi nazwę upomnienia. Celem tej instytucji jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku i bez prowadzenia egzekucji, jeśli uda się już przez samo zagrożenie nią doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku. Brak przesłania upomnienia stanowi zatem, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, istotne uchybienie procesowe i daje podstawę do zgłoszenia zarzutu (art. 33 pkt 7) a następnie do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 7). W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. odwołał się do przytoczonego przez skarżącego w zażaleniu, wyroku WSA w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 696/08, wskazując, że skoro na mocy art. 29 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność małżonka pojawia się w sferze aktywnej na etapie postępowania egzekucyjnego i obejmuje ona etap doręczenia tytułu wykonawczego, co uprawnia małżonka do składania środków zaskarżenia, to wskazuje wprost na zastosowanie zasady zagrożenia indywidualnego również wobec małżonka. Wyrazem tej zasady będzie po wszczęciu egzekucji prawo do zgłoszenia zarzutu z art. 33 pkt 7 ustawy, który zdaniem organu dotyczy również małżonka zobowiązanego. Skoro małżonek zobowiązanego odpowiada składnikami majątku wspólnego i musi znosić egzekucję z tych składników, to tym samym musi otrzymać upomnienie wyrażające ostrzeżenie o tym, że w związku z nieuregulowaniem należności przez zobowiązanego zachodzą okoliczności do przymusowego wykonania obowiązku w drodze egzekucji ze składników majątku wspólnego. Władcze działanie organów administracji publicznej nie może bowiem, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, wyrażać się w tym, że dla wykonania zobowiązania podatkowego (czy innego o podobnym statusie) musi nastąpić przymusowa sprzedaż składnika majątku wspólnego małżonków, podczas gdy istniały jakiekolwiek inne realne szanse na dobrowolne wykonanie zobowiązania a zostały pominięte. Niezależnie od powyższego Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił stanowiska organu egzekucyjnego, iż ograniczenie się do powołania w poz. 29 tytułów wykonawczych jako "aktu normatywnego" przepisów Ordynacji podatkowej, z pominięciem ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowi naruszenie wymogów z art. 27 § 3 pkt 3 ustawy egzekucyjnej i, co za tym idzie, podstawę do zwrotu tytułów wykonawczych. Jak wskazał organ odwoławczy, dochodzone należności wynikają z decyzji z dnia 2 września 2005 r., która została przywołana w ww. tytułach (poz. 30), jako podstawa prawna należności, i decyzja ta zawiera wyszczególnienie wszystkich przepisów statuujących powstanie dochodzonej należności. Ta jednak okoliczność pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia, wobec naruszenia wymogu z art. 15 ustawy egzekucyjnej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Prezydent Miasta Ś., złożył skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z [...] r. W treści skargi skarżący pokrótce przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wskazał, iż nie może się zgodzić ze stanowiskiem, że skierowanie egzekucji do składników majątku stanowiącego majątek wspólny zobowiązanego i jego małżonka, wymaga uprzedniego wystosowania upomnienia do tego małżonka. Twierdzi, że stanowisko organów egzekucyjnych pozostaje w sprzeczności z art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wobec ustawowej definicji zobowiązanego uregulowanej przepisem art. 1a pkt 20 ustawy egzekucyjnej. Następnie skarżący podkreślił, że Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. uznaje upomnienie za środek ochrony zobowiązanego, gdy tymczasem z przepisu art. 15 ustawy wynika, że upomnienie nie jest środkiem ochrony zobowiązanego lecz wezwaniem do wykonania obowiązku. Wierzyciel nie zgodził się również z argumentacją, że należy umożliwić małżonkowi dobrowolne wykonanie obowiązku ciążącego na drugim współmałżonku, gdyż jak twierdzi zapłata podatku przez inną osobę nie prowadzi do wygaśnięcia obowiązku, wskazując na orzecznictwo sądowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów, Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Podstawę prawną działania organu egzekucyjnego stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku, tj. spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z treścią nałożonego na niego obowiązku, co wynika z art. 1cyt. ustawy. Przed podjęciem egzekucji, gdy postępowanie prowadzone jest na wniosek wierzyciela, organ egzekucyjny jest obowiązany zbadać z urzędu dopuszczalność prowadzenia egzekucji, zgodnie z art. 29 ustawy egzekucyjnej. Badanie to obejmuje w szczególności ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Organ ten nie jest upoważniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, bowiem badanie zasadności istnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym zamieniłoby je w kolejną fazę postępowania orzekającego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia doręczenia upomnienia małżonkowi zobowiązanego, w sytuacji wystawienia tytułu wykonawczego na obydwoje małżonków. Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za podatki, przy czym w odniesieniu do osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność ta, stosownie do art. 29 § 1 wskazanej ustawy, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Z kolei, w myśl art. 1 a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanym jest m.in. osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, co oznacza, że zobowiązanym w rozumieniu wskazanego przepisu jest wyłącznie podatnik. Odpowiedzialność małżonka podatnika, z mocy art. 29 §1 Ordynacji podatkowej, ogranicza się do odpowiedzialności z majątku wspólnego za długi współmałżonka. Podstawą wszczęcia egzekucji jest tytuł wykonawczy sporządzony według ustalonego wzoru (art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Z przepisu art. 27c cyt. ustawy wynika, że jeżeli egzekucja ma być prowadzona z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, to tytuł wykonawczy powinien być wystawiony na oboje małżonków. Organ egzekucyjny, badający z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej w trybie art. 29 § 1 ustawy z 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ma obowiązek ustalenia, czy egzekucja administracyjna jest dopuszczalna a zatem - czy nie zachodzą ujemne przesłanki procesowe w sprawie. Nie wnikając zatem w kwestie zasadności i wymagalności obowiązku, organ winien przesądzić, czy zaistniały podstawy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji w postaci elementów wymienionych w art. 27 § 1 pkt 1-6 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z art. 27 § 3 cyt. ustawy, do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Tytuły wykonawcze wystawione przez wierzyciela - Prezydenta Miasta Ś. obejmują zaległości M. W. z tytułu pobranej, jako inkasent, opłaty miejscowej, która nie została wpłacona na konto Urzędu Miasta Ś. i wynikają z decyzji nr [...]. Oznacza to, że M. W. za wskazane zaległości odpowiada, zgodnie z treścią art. 29 Ordynacji podatkowej, całym swoim majątkiem a ponieważ pozostaje w związku małżeńskim, odpowiedzialność ta obejmuje jej majątek odrębny oraz majątek wspólny (zobowiązanej i jego małżonka). Taka sytuacja uprawnia wierzyciela do tego, aby prowadzić egzekucję z majątku wspólnego małżonków wobec czego wierzyciel, pismem z dnia 28 maja 2009 r., wniósł o wszczęcie egzekucji z nieruchomości położonej w Ś. ul. [...], stanowiącej współwłasność małżeńską P. i M. W. Zdaniem Sądu, mimo, że faktycznie zobowiązanie dotyczy tylko jednego z małżonków, prowadzi to do faktycznego "współzobowiązania" drugiego małżonka, mimo tego, że małżonek ten nie był zobowiązanym w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wprawdzie wierzyciel nie może w takiej sytuacji żądać zapłaty zobowiązania przez drugiego małżonka, to jednak na etapie postępowania egzekucyjnego, wierzyciel sięga także do jego majątku, który jest wspólnym majątkiem dorobkowym małżonków. Za taką interpretacją opowiedział się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 696/08 (opubl. LEX nr 524187) a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 13 lipca 2009 r. o sygn. akt I SA/Op 221/09 (opub. orzeczeniansagov.pl). Podjęcie decyzji o wszczęciu egzekucji administracyjnej musi być poprzedzone spełnieniem określonych czynności o charakterze procesowym, wymienionych w przepisach ustawy z 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Po pierwsze, zgodnie z brzmieniem art. 15 § 1 cyt. ustawy, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, uprzednio przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może zostać wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Natomiast, przepis art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego może być między innymi brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym jest mowa w art. 15 cyt. ustawy. Okoliczność ta stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego - art. 59 § 1 pkt 7 ww. ustawy. Wskazać należy, że wymagane upomnienie czyli wezwanie do zapłaty, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy egzekucyjnej, przypomina jedynie o obowiązku wpłacenia wymienionych w nim należności, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie stanowi ono zatem rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Ono jedynie przypomina, że określony obowiązek już istnieje i że należy go zrealizować. Z tego względu, jako błędne należy ocenić skarżącego, że upomnienie to żądanie zapłaty. W tej sytuacji prawidłowo organ administracji uznał, że dla wszczęcia i prowadzenia egzekucji z nieruchomości, stanowiącej składnik majątku wspólnego małżonków, w sytuacji wystawienia tytułów wykonawczych na oboje małżonków, wymagane jest również doręczenie upomnienia obojgu małżonkom. Sąd podziela stanowisko organu, iż nie do przyjęcia jest aby małżonek zobowiązanego, którego odpowiedzialność rozpoczyna się w związku z przymusowym dochodzeniem należności, był objęty mniejszą ochroną prawną aniżeli sam zobowiązany. Skoro małżonek zobowiązanego odpowiada składnikami majątku wspólnego i musi znosić egzekucję z tych składników, to tym samym musi otrzymać upomnienie wyrażające ostrzeżenie o tym, że w związku z nieuregulowaniem należności przez zobowiązanego, zachodzą okoliczności do przymusowego wykonania obowiązku w drodze egzekucji ze składników majątku wspólnego. Brak przesłania upomnienia stanowi bowiem istotne uchybienie procesowe i daje podstawę do zgłoszenia zarzutu (art. 33 pkt 7 ustawy egzekucyjnej), a następnie do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 §1 pkt 7 cyt. ustawy). Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydane ono zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).