I SA/Sz 833/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 31 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 oddala skargę. W dniu 19 maja 2014 r. do Biura Powiatowego Agencji Rolnej i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w C. wpłynął nadany w dniu 15 maja 2014 r. wniosek G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., dalej "spółka", o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania rok 2014. W części VIII wniosku, dotyczącej oświadczenia o sposobie wykorzystania działek rolnych zadeklarowano do pomocy z tytułu ONW - powierzchnię [...] ha. W dniach między 2 kwietnia a 15 maja 2014 r. w gospodarstwie spółki w K. i S. Inspekcja Weterynaryjna Powiatowego Inspektoratu Weterynarii, zwanej dalej "PIW" w C. przeprowadziła kontrolę w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze IRZ. Przedmiotem czynności kontrolnych PIW była weryfikacja dokumentacji dotyczącej bydła przebywającego w siedzibie stada spółki, w tym ksiąg rejestracji stada bydła, paszportów czy terminowości zgłoszeń zdarzeń mających miejsce w siedzibie jak i również w zakresie zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt. Sporządzone z kontroli raporty zostały Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w C. W trakcie kontroli PIW przedstawiciel spółki brał czynny udział w prowadzonym postępowaniu kontrolnym, uczestnicząc w kontroli poszczególnych siedzib stada. Spółka nie wnosiła zastrzeżeń, ani wyjaśnień do ustaleń zawartych w tych raportach, nie złożyła żadnych wniosków dowodowych. Także po dokonaniu odbioru protokołów, nie skorzystała z przysługującego jej prawa do zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń w terminie 14 dni od daty ich doręczenia. PIW stwierdziła naruszenie przepisów prawa w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt, zdrowia publicznego, zdrowia roślin i zdrowia zwierząt oraz dobrostanu zwierząt. Producentowi w związku z tym przypisano odpowiednie liczby punktów w zakresie zasięgu, dotkliwości i trwałości ustalonych uchybień, w łącznej liczbie 64 punktów. Spółka w postępowaniu przed Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w C. nie kwestionowała złożonego ustaleń PIW. W dniu 7 maja 2015 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...], w której przyznał spółce płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w kwocie [...] zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej działki rolnej B. Pomniejszenie płatności było wynikiem nieprawidłowości ustalonych w trakcie kontroli PIW. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Dyrektor [...] Oddziału ARiMR wydał w dniu [...] decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. Spółka złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. WSA w Szczecinie wydal w dniu 17 lutego 2016 r. wyrok o sygn. akt I SA/Sz 1241/15, w którym uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...]. Zdaniem Sądu, organ naruszył przepisy postępowania związane z należytym uzasadnieniem wydanej decyzji i wyjaśnieniem kwestii wycofania przez spółkę przedmiotowego wniosku o płatności co do części działek. Organ odwoławczy wydał w dniu [...] decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny oraz przepisy prawne, które miały zastosowanie w sprawie. Organ oparł się także na ustaleniach przeprowadzonej przez PIW, które nie były kwestionowane przez spółkę. Z uwagi na przypisanie przez PIW 64 punktów za stwierdzone naruszenia, przyznaną pomoc z tytułu ONW pomniejszono o 25%, zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz.U. z 2010 r. Nr 67, poz. 434 ze zm.), dalej "rozporządzenie z dnia 1 kwietnia 2010 r.". Organ podkreślił, że spółka nie wniosła zastrzeżeń do kontroli PIW we właściwym czasie, zaś organ administracji zobowiązany był uwzględnić stwierdzone uchybienia w toku postępowania o przyznanie płatności. Odnośnie kwestii wycofania części działek z płatności, organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza działek rolnych ustalona została w oparciu o analizę danych dotyczących działek ewidencyjnych, na których położone są działki rolne, zawartych w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS), o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30 z 31.1.2009, str. 16), dalej "rozporządzenie Rady nr 73/2009", zgodnie z którym system ten ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, korzystając przy tym z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Organ wyjaśnił zasadność pomniejszenia powierzchni uprawnionej do przyznania płatności czyli do powierzchni ewidencyjno-gospodarczej PEG) i wskazał, że wartość powierzchni oznaczonej PEG stanowi powierzchnię użytkowaną rolniczo obejmującą łączną powierzchnię użytków rolnych takich jak grunty orne, pastwiska, łąki, sady i uprawy wieloletnie, uprawnionych do uzyskania płatności przy zachowaniu norm w rozumieniu art. 2 pkt 34 rozporządzenia nr Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1237/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316 z 2.12.2009, str. 65), dalej "rozporządzenie Komisji nr 1122/2009". Organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie wyłączono te obszary gruntu, które niekwalifikowany się do płatności, tj. teren zakrzewiony. Spółka, składając wniosek o przyznanie płatności oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności i zobowiązała się do przestrzegania na obszarze całego gospodarstwa zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej oraz - decydując się na korzystanie z mechanizmów wsparcia funkcjonujących w ramach Wspólnej Polityki Rolnej - podpisała zawarte w formularzu wniosku zobowiązanie do niezwłocznego powiadomienia organu "o każdym fakcie mogącym mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności objętej wnioskiem, jak również o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności gdy dotyczy wykorzystywania gruntów rolnych czy wielkości powierzchni upraw". Z powyższego wynikało, iż to obowiązkiem osoby występującej o przyznanie konkretnego rodzaju płatności jest podanie w sposób prawidłowy - zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy i w stosownym czasie - wszystkich informacji dotyczących podstaw przyznania płatności. Strona zobowiązana jest dołożyć należytej staranności, aby zadeklarowane powierzchnie działek rolnych były zgodne ze stanem rzeczywistym. Strona także ma obowiązek poinformowania organu o każdym fakcie mogącym mieć wpływ na nienależne bądź nadmierne przyznanie płatności. Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie podczas wizualizacji działek ewidencyjnych na których położone są działki rolne D, C, G, H, L, L, M, N, P, R oraz U, wykonano pomiar powierzchni kwalifikującej się do objęcia systemem pomocy przy zachowaniu norm w rozumieniu art. 2 pkt 34 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, czyli wszystkich znajdujących się na działkach użytków rolnych typu grunty orne, pastwiska, łąki, sady czy wieloletnie uprawy, z wykluczeniem tej części gruntów, na której znajdowały się elementy trwale wykluczone z prawa ubiegania się o płatności typu zakrzaczenia, zadrzewienia czy nieużytki. W wyniku tego działania uzyskano wartość powierzchni odpowiadającej ustalonej przez organ I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów spółki odnośnie odmienne przyjętej powierzchni ewidencyjno-gospodarczej niż w poprzednim roku, organ odwoławczy wskazał, że różnica powierzchni obszaru kwalifikowanego na działkach wnioskowanych przez stronę względem poprzednich lat wnika z faktu, że w postępowaniu prowadzonym organy ARiMR weryfikacji powierzchni kwalifikującej się do płatności dokonały na podstawie obowiązujących w roku 2014 ortofotomapy wykonanej w dniu 12 lipca 2014 r. Organ odwoławczy dokonał weryfikacji materiału graficznego dołączonego do wniosku o przyznanie płatności z dnia 15 maja 2014 r. (data stempla pocztowego) oraz dostępną w systemie ZSZiK ortofotomapą cyfrową i stwierdza, że wyłączenia, które dokonano na ortofotomapie na podstawie której ustalono maksymalną powierzchnię kwalifikowaną do płatności nie odpowiadają wyrysowi działek rolnych na materiale graficznym. Organ stwierdził, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, postępowanie odwoławcze doprowadziło do rozstrzygnięcia tożsamego z zapisami decyzji organ I instancji. W ocenie organu, nie można uznać, iż okoliczności stwierdzone w kontroli administracyjnej powierzchni PEG (w zakresie ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności położonej na działkach ewid. [...] praz [...]), jak i w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji w zakresie pozostałych gruntów deklarowanych do płatności, budzą jakiekolwiek wątpliwości. Zdaniem organu, strona nie podołała ciężarowi dowodu i nie przedstawiła żadnego dowodu na potwierdzenie okoliczności uzasadniających odmienną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Odnosząc się do kwestii umorzenia płatności w ramach działki rolnej B, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 40 poz. 329 ze zm.), dalej "rozporządzenie z dnia 11 marca 2009 r. o płatnościach ONW", nie zawierają przepisów regulujących możliwość, formę i następstwa wycofania wniosku. Organ odwoławczy powołał się na art. 25 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, zgodnie z którym wniosek o przyznanie pomocy można w każdej chwili wycofać w całości lub w części na piśmie. Przepis art. 25 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 określa konsekwencje wycofania wniosku stanowiąc, że wycofanie zgodnie z ust. 1 sprawi, że wnioskodawca znajdzie się w sytuacji sprzed złożenia wniosku o przyznanie pomocy lub części przedmiotowego wniosku. Natomiast w ust. 2 tego przepisu prawodawca unijny uregulował sytuacje, w której cofnięcie wniosku jest niedozwolone. Zachodzą one wówczas, gdy właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub też powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeżeli ta kontrola ujawni nieprawidłowości. Mając na uwadze, że w dacie złożenia przez spółkę wycofania części wniosku, tj. 21 kwietnia 2015 r. spółka nie została powiadomiona o nieprawidłowościach na działce rolnej B oraz nie została poinformowana o kontroli na miejscu, organ I instancji prawidłowo postąpił umarzając postępowanie w części dotyczącej działce rolnej B na mocy art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa). Organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia przyznanej spółce płatności. Spółka złożyła skargę na powyższą decyzję do WSA w Szczecinie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie, w tym art. 6 Kpa, art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa, art. 107 § 3 Kpa, w zw. z art. 11 Kpa, polegające na nieuwzględnieniu przez organ I instancji słusznych interesów strony na skutek braku wszechstronnego rozpoznania wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego, skutkujące między innymi dowolnym uznaniem przez organ, iż skoro w toku czynności kontrolnych, przeprowadzonych przez Inspekcję Weterynaryjną w gospodarstwie spółki w K. i S. w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze identyfikacji i rejestracji zwierząt, zdrowia publicznego, zdrowia roślin i zdrowia zwierząt oraz dobrostanu zwierząt stwierdzono naruszenie norm w zakresie obowiązku zapewnienia identyfikalności zwierząt hodowlanych, żywności, pasz lub substancji przeznaczonych do dodania do pasz, to powyższe winno oznaczać redukcję płatności bezpośredniej o 25%, co w ostatecznym rozrachunku oznacza w szczególności przez niewykazanie przez organ I instancji należytej dbałości w dokładnym ustaleniu stanu faktycznego, brak sprawdzenia wykonania przez spółkę zastrzeżeń pokontrolnych podanych przez Inspekcję Weterynaryjną, nałożenie na spółkę ponownej dolegliwości (de facto oznaczające powtórne ukaranie) przez organ I instancji za wcześniej stwierdzone i usunięte niewielkie uchybienia w zakresie identyfikacji zwierząt; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 8 Kpa w zw. z art. 11 Kpa polegające na zawarciu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wybiórczej oceny co do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, brak pełnego odzwierciedlenia oceny zgromadzonego materiału dowodowego w uzasadnieniu wydanej decyzji wobec niedokonania tej oceny w sposób wyczerpujący, co w konsekwencji narusza zasadę pogłębiania obywateli do organów władzy publicznej; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 23, 24 i 54 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30.11.2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina; - rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19.01.2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30.11.2009 r.; - rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27.01.2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz przepisów Kpa. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna o charakterze wiążącym dotyczy właściwego zastosowania konkretnego przepisu oraz pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W ocenie Sądu, organ nie naruszył art. 153 p.p.s.a. i wypełnił wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 17 lutego 2016 r. Organ odwoławczy wyjaśnił z podaniem właściwych przepisów kwestię powierzchni przyjętej przez organ i uprawnionej do płatności. Organ wskazał podstawy do umorzenia postępowania wobec wycofania przez spółkę wniosku o płatność w zakresie działki rolnej B. Sąd w pełni zaakceptował ustalenia organu. Spór w sprawie dotyczy pomniejszenia płatności w związku z ustaleniami kontroli PIW. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz zwracania płatności ONW objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 regulowało rozporządzenie z dnia 11 marca 2009 r. o płatnościach ONW wydane na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U Nr 64, poz. 427 ze zm.). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kpa, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 21 ust. 2 ww. ustawy, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kpa nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ww. ustawy). Z powyższego wynika, że art. 21 ust. 2 ww. ustawy zastąpił art. 7, art. 9, art. 10 i art. 77 Kpa. Na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art.8 Kpa), wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy (art. 11 Kpa). Stosownie do art. 20 ust.1 ww. ustawy, pomoc w ramach działań, o których mowa, m.in. w art. 5 ust. 1 pkt 12, tj. wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) jest przyznawana w drodze decyzji administracyjnej. Właściwym w sprawach dotyczących przyznawania pomocy w drodze decyzji administracyjnej jest kierownik biura powiatowego Agencji (art. 20 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy). W decyzji w sprawie przyznania pomocy w ramach działań, o których mowa, m.in. w art. 5 ust. 1 pkt 12: 1) określa się również zmniejszenia tej pomocy i wykluczenia z tej pomocy, jeżeli te zmniejszenia i wykluczenia wynikają z przepisów Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz 2) ustala się kwotę podlegającą odliczeniu na podstawie przepisów Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, jeżeli zachodzą przesłanki ustalenia tej kwoty określone w tych przepisach (art. 20 ust. 3 ww. ustawy). W świetle § 2 ust. 5 rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. o płatnościach ONW, płatność z tytułu ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit.a rozporządzenia Rady nr 73/2009, jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art, 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.). Ubiegając się wsparcie w ramach płatności bezpośrednie oraz płatności w ramach niektórych działań PROW 2007-2013 rolnicy są zobowiązany do spełniania wymogów podstawowych w zakresie zarządzania określonych w załączniku nr II do rozporządzenia Rady nr 73/2009 oraz utrzymywania wszystkich gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Państwa członkowskie określają na poziomie krajowym minimalne normy w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie ram ustanowionych w załączniku nr III rozporządzenia Rady nr 73/2009. Zgodnie z art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347.608), rozporządzenie Rady nr 73/2009 utraciło moc. Rozporządzenie to stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o pomoc odnoszących się do lat składania wniosków rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2015 r. W niniejszej sprawie oznacza to stosowanie przepisów dotychczasowych. Kontrole na miejscu mające na celu weryfikację norm i wymogów wzajemnej zgodności, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39 poz. 211 ze zm.) przeprowadza się u rolników ubiegających się o płatności w ramach wsparcia bezpośredniego oraz płatności w ramach działań PROW 2007-2013 takich jak gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) oraz programu rolnośrodowiskowego. Zgodnie z art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1551 ze zm.), do płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, wsparcia specjalnego, płatności do upraw roślin energetycznych oraz pomocy do plantacji trwałych w rozumieniu ustawy z 2007 r. o płatnościach bezpośrednich, wymienionej w art. 61 ustawy z 20-15 r. o płatnościach bezpośrednich, a także do postępowań w sprawach dotyczących tych płatności, wsparcia lub pomocy: 1) wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, 2) zakończonych ostateczną decyzją wydaną na podstawie dotychczasowych przepisów, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec powyższego w niniejszej sprawie należy stosować przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.), dalej "ustawa z 2007 r. o płatnościach bezpośrednich". Zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy z 2007 r. o płatnościach bezpośrednich, powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę rolnika, jako organ kontroli, o którym mowa w art. 48 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, jest właściwy do przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu przestrzegania wymogów wskazanych w rozporządzeniu Rady nr 73/2009 w załączniku II, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 13. Kontrola ta była prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2007 r. o płatnościach bezpośrednich, agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu, określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, natomiast po myśli cytowanej ustawy właściwym do przeprowadzenia kontroli na miejscu w zakresie przestrzegania wymogów w zakresie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz identyfikacji i rejestracji zwierząt jest powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę rolnika. Dla siedziby spółki właściwy do przeprowadzenia kontroli był Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. Zgodnie z art. 31d ust. 1 ustawy z 2007 r. o płatnościach bezpośrednich, oceny wagi stwierdzonej niezgodności, o której mowa w art. 54 ust. 1 lit.c rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, dokonuje się w raporcie z czynności kontrolnych, przypisując tej niezgodności odpowiednią liczbę punktów, a w przypadku stwierdzenia celowej niezgodności, o której mowa w art. 72 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, oceny wagi tej niezgodności dokonuje się w tym raporcie odrębnie, przypisując jej odpowiednią liczbę punktów. Liczba punktów przypisana stwierdzonym niezgodnościom w raporcie z czynności kontrolnych jest uwzględniana przy dokonywaniu zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa w art. 70 ust. 6-8, art. 71 ust. 1 i 3-6 oraz w art. 72 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 (art. 31d ust. 2). Ocena wagi stwierdzonej niezgodności, o której mowa w art. 54 ust. 1 lit.c rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, dokonana w raporcie z czynności kontrolnych, jest uwzględniana w postępowaniach w sprawach dotyczących pomocy finansowej w ramach działań objętych programem rozwoju obszarów wiejskich, określonych w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, w których warunkiem przyznania tej pomocy jest spełnianie wymogów lub norm przez rolnika będącego wnioskodawcą lub beneficjentem tej pomocy (art. 31d ust. 3). Wskazać należy, że na podstawie pkt 41 wstępu rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U.UE.L.20134.181.48), ze względu na przejrzystość i pewność prawa uchylono rozporządzenie Komisji nr 1122/2009 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011. Na mocy na art. 44 ww. rozporządzenia stosuje się ww. rozporządzenie do wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatności dotyczących lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2015 r. Oznacza to, że do wniosków o przyznanie pomocy lub płatności za lata wcześniejsze stosuje się nadal przepisy rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011. Zgodnie z art. 37c ustawy z 2007 r. o płatnościach bezpośrednich, Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) liczbę punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności w ramach oceny wagi, o której mowa w art. 54 ust. 1 lit.c rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia, 2) przypadki, które uznaje się za drobną niezgodność, oraz liczbę punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej drobnej niezgodności w ramach oceny wagi, o której mowa w art. 54 ust. 1 lit.c rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, 3) wyrażoną w procentach wielkość zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego w zależności od liczby punktów przypisanych stwierdzonym niezgodnościom - biorąc pod uwagę przeprowadzenie oceny zgodnie z zasadami określonymi w art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 73/2009, art. 47, art. 70 ust. 6-8, art. 71 ust. 1 i 3-6 oraz w art. 72 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, jak również wielkość gospodarstwa rolnego, jego położenie geograficzne, liczbę zwierząt znajdujących się w gospodarstwie rolnym oraz liczbę zwierząt nieoznakowanych zgodnie z wymogami. Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia Rady nr 73/2009 oraz definicje wskazane w tym przepisie, w tym pojęcie "niezgodność" z pkt 36 - oznacza wszelką niezgodność z wymogami oraz normami (pkt 34 i 35 dotyczy definicji normy i wymogu), zaś pojęcie "nieprawidłowości" z pkt 10 -oznacza każdy przypadek nieprzestrzegania stosownych zasad przydzielania przedmiotowej pomocy. Zdaniem Sądu, najistotniejsze w niniejszej sprawie były ustalenia kontroli PIW. Jak wynikało z akt, spółka była zawiadomiona o kontroli, jej przedstawiciel brał udział w czynnościach kontrolnych i nie wniósł żadnych uwag. Po doręczeniu spółce protokołów kontroli nie wniosła ona żadnych zastrzeżeń. Uchybienia stwierdzone przez PIW w toku kontroli w stadach bydła w K. i S. zostały szczegółowo opisane, nadano im kody nieprawidłowości, zaś ocenę wagi ustalono na podstawie załącznika nr 3 i 3a rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej płatności do pomidorów lub w ramach wsparcia bezpośredniego tabela II pkt 3, pkt 4.1, pkt 4.2, pkt 5, pkt 6 oraz pkt 7 załącznika 3a tabela III pkt 18 (w przypadku nieprawidłowości ZDR 11.18.1). Dla wskazanych powyżej naruszeń dokonano oceny wagi stwierdzonych niezgodności, przypisując w zakresie zasięgu, dotkliwości i trwałości (definicje tych pojęć zawarto w art. 47 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009) stwierdzonego naruszenia odpowiednią ilość punktów. Na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2010 r., w przypadku stwierdzenia więcej niż jednego naruszenia w ramach jednej niezgodności, niezgodności tej przypisuje się liczbę punktów przypisaną naruszeniu, któremu przypisano najwyższą liczbę punktów, a w przypadku równej liczby punktów - liczbę punktów przypisaną jednemu z tych naruszeń. Jeżeli w przypadku, o którym mowa powyżej, co najmniej jedno z naruszeń zostało uznane za celowe, niezgodności przypisuje się taką liczbę punktów, jaką przypisano naruszeniu celowemu z najwyższą liczbą punktów, a w przypadku równej liczby punktów - liczbę punktów przypisaną jednemu z tych naruszeń (ust. 2). Wskazać należy, że PIW w niniejszej sprawie ustalił drobne niezgodności - w przypadku nieprawidłowości BW2, BW3, BW5 oraz ZDR11.18 oraz celowe niezgodności dla naruszeń oznaczonych kodem BW4 i BW6. Zgodnie z treścią § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2010 r., skoro łączna ilość punktów przypisana stwierdzonym celowym niezgodnościom wyniosła 13 to taką ilość punktów należy uwzględnić przy wyliczeniu zmniejszeń płatności. W załączniku nr 6 do rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego poprzez który ustalono procentową wielkości zmniejszeń płatności określony w stosunku do liczby punktów przypisanych stwierdzonej nieprawidłowości określono, że konkretnie dla ilości uzyskanych 13 punktów przewiduje się procentowe zmniejszenie 25%. Skoro ww. nieprawidłowość uznano za celową niezgodność to zgodnie z art. 72 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, na podstawie oceny przedłożonej przez właściwy organ kontroli w protokole z czynności kontrolnych, organ I instancji wydał decyzję, w której pomniejszył przyznaną płatność z tytułu ONW o 25%. Podkreślić należy, że "celowość" zależy w szczególności od umyślnej, świadomej intencji rolnika, który narusza obowiązujące przepisy. W niniejszej sprawie o celowej niezgodności świadczył brak przedstawienia dokumentacji pochodzenia, identyfikacji lub przeznaczenia kontrolowanych zwierząt co utrudniło przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej oraz brak terminowego zgłaszanie zdarzeń: urodzenia, śmierci czy przewozu bydła. Nieprawidłowość w tym zakresie oznacza brak właściwej kontroli PIW w zakresie np. rozprzestrzenia się chorób (zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt). Podkreślić należy, że spółka w istocie nie zaprzecza, że opisane przez PIW miały miejsce. Spółka wskazała, że kontrola PIW miała miejsce przed złożeniem przez nią wniosku o płatności za rok 2014 oraz iż naprawiła wszystkie uchybienia. Spółka podniosła, że nie zgadza się z wpływem tych niezgodności na wysokość należnej płatności. W ocenie spółki, stwierdzone uchybienia były drobnymi niezgodnościami. Zdaniem Sądu, ocena charakteru stwierdzonej niezgodności pozostaje w kompetencji PIW, a nie organu administracyjnego przyznającego daną płatność. Na powyższe wskazują uregulowania przywołane przez organ odwoławczy, w tym art. 31a ust. 1 ustawy z 2007 r. o płatnościach bezpośrednich. W żadnym z przepisów określających zadania i czynności organu administracyjnego przyznającego daną płatność, ustawodawca nie przewidział możliwości weryfikacji ustaleń kontroli PIW przez organy ARiMR. Podkreślić należy, że strona ma możliwość weryfikacji ustaleń kontroli PIW w osobnym postępowaniu. W niniejszej sprawie spółka z takiej możliwości nie skorzystała. Jak wyżej wskazano ustalenia kontroli PIW w danym roku mają wpływ na przyznanie płatności za ten rok. W ocenie Sądu, okoliczność usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości przez wykonanie przez spółkę działań naprawczych nie miała na przyznanie płatności przez organ administracyjny w określonej wysokości, gdyż przepisy nie przewidują możliwości uwzględnienia tego typu okoliczności przez organ (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 499/14). Ustalenie niezgodności przez PIW oraz przyznanie im określonej liczby punktów wiąże organ administracyjny, skutkując pomniejszeniem płatności stosownie do wskazanych przepisów. Jak wyżej wskazano wystąpienie w sprawie celowej niezgodności miało bezpośredni wpływ na przyznanie płatności. Zdaniem Sądu, w toku sprawy organ nie naruszyły przepisów prawa procesowego i materialnego. Organy dokonały właściwych ustaleń, zebrały materiał dowodowy i wywiodły z niego logiczne wnioski. Zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne, wyjaśniając zastosowane w sprawie przepisy. Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wskazać należy, że art. 23 i 24 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 dotyczą złożenia wniosku o płatność po terminie, przepisy te nie miały znaczenia w niniejszej sprawie. Regulacja wynikająca z art. 54 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 dotyczyła sprawozdania z kontroli na miejscu dokonywanej przez organ kontroli (czyli w niniejszej sprawie PIW) w zakresie treści tego sprawozdania (protokołu) oraz informowania rolnika o stwierdzonych nieprawidłowościach i konieczności podjęcia działań naprawczych. Protokoły kontroli PIW zawarte w aktach zawierają dane zgodne z art. 54 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Skarżący w sposób ogólny zarzucił naruszenie przepisów rozporządzenia Rady nr 73/2009 i rozporządzenia Komisji nr 65/2011 bez wskazania konkretnych przepisów, to utrudniło Sądowi ustosunkowanie się do tych zarzutów. Analiza uzasadnienia skargi wskazywała, że skarżącej chodziło o art. 23 i 24 rozporządzenia Rady nr 73/2009. Zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 73/2009, w przypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego (zwanego dalej "danym rokiem kalendarzowym"), i gdy taka niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc w danym roku kalendarzowym, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które zostały lub mają zostać przyznane temu rolnikowi po zastosowaniu do niego art. 7, 10 i 11, zmniejsza się lub wyklucza zgodnie z zasadami szczegółowymi określonymi w art. 24. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, działaniu (zaniechaniu) skarżącego przypisano niezgodność w danym roku, które skutkowało pomniejszeniem płatności (pomniejszenie płatności było większe niż kwota 100 euro). Z art. 24 rozporządzenia Rady nr 73/2009 wynikają szczegółowe zasady dotyczące zmniejszeń lub wykluczeń w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności w postaci procentowych zmniejszeń. Wskazać należy, że rozporządzenie to skierowane jest do państwa członkowskiego, które przenosi te uregulowania na własny grunt. Kwestia ta została uregulowana w Polsce w rozporządzeniu z dnia 1 kwietnia 2010 r. Podkreślić należy, że w art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 73/2009 wskazano, że w należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu zmniejszenia, gdy z uwagi na swój rozmiar, zasięg i trwałość, przypadek niezgodności może być uważany za drobny. Jednakże przypadki niezgodności stanowiące bezpośrednie ryzyko dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt nie są jednak uznawane za drobne. Za drobna niezgodność można uznać zaniedbanie powstałe zazwyczaj w wyniku nieumyślnego działania rolnika, które nie skutkuje zagrożeniem dla środowiska, zdrowia ludzi czy zwierząt. W przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności rolnik powinien podjąć natychmiastowe działania zmierzającego do jej usunięcia, nie później jednak niż w terminie określonym w raporcie z czynności kontrolnych. Po wykonaniu działań naprawczych rolnik jest zobowiązany złożyć do kierownika biura powiatowego ARiMR oświadczenie o zrealizowaniu tych działań, na formularzu udostępnionym przez ARiMR. W przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności i podjęcia przez rolnika działań naprawczych nie stosuje się kary administracyjnej z tytułu nieprzestrzegania wzajemnej zgodności. Natomiast, jeśli beneficjent nie usunie niezgodności w określonym terminie, stosuje się wstecznie zmniejszenie płatności. W niniejszej sprawie skarżąca dopuściła się uchybień, które uznano za celowe nieprawidłowości właśnie w zakresie bezpośrednie ryzyko dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, które nie mogły być uznane za drobne niezgodności na podstawie art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 73/2009. Okoliczność, że PIW nałożył na spółkę karę administracyjną z tytułu stwierdzonych uchybień nie miała wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Nie sposób mówić o podwójnym ukaraniu spółki. Jak wyżej podano, zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. o płatnościach ONW, płatność z tytułu ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit.a rozporządzenia Rady nr 73/2009, jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W przypadku nieprzestrzegania określonych wymogów i norm wnioskowana przez rolnika płatność ulega pomniejszeniu. Zaznaczyć należy także, że stosownie do art. 24 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 73/2009, w przypadku umyślnej (celowej) niezgodności wielkość procentowa zmniejszenia wynosi co do zasady nie mniej niż 20 %, a nawet może prowadzić do całkowitego wykluczenia z jednego lub kilku systemów pomocy i obowiązywać przez jeden rok kalendarzowy lub przez większą ilość lat. W niniejszej sprawie organ uznał, że dopuszczenie się przez skarżącą niezgodności celowej skutkowało 25% obniżeniem wnioskowanej płatności, powyższe nie naruszyło ww. przepisu. Jak wyżej wskazano, organ wyjaśnił kwestię przypisania spółce niezgodności celowej. Odnośnie naruszenia wskazanych przepisów Kpa, Sąd wyjaśnił ich stosunek do art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 już w wyroku z dnia 17 lutego 2016 r. Jak wskazano wyżej, zdaniem Sądu, przepisy procesowe nie zostały przez organ naruszone. Wywodzenie przez spółkę innych wniosków z zebranego materiału dowodowego niż organ nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania przez organ. Niezasadny był także zarzut (zawarty w uzasadnieniu skargi) dotyczący braku szczegółowego wyliczenia przyznanej płatności. Zaskarżona decyzja zawiera takie wyliczenie z powołaniem się na stosowne przepisy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.