I SA/Sz 834/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. . Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w dniu 29 grudnia 2014 r. nastąpiło doręczenie poprzez dwukrotne awizowanie 12 i 22 grudnia 2014 r. J. M. ww. decyzji z dnia [...] r. W dniu 28 stycznia 2015r., J. M. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie na ww. decyzję. Podaniem z dnia 28 stycznia 2015r. Strona wystąpiła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] r. SKO w S. odmówiło przywrócenia terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdzając uchybienie terminowi do wniesienia odwołania wskazało, iż postanowienie takie kończy postępowanie zażaleniowe bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zaskarżone postanowienie staje się ostateczne i nie podlega wzruszeniu w zwykłym toku postępowania. Podstawą wydania postanowienia jest stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione po ustawowym terminie. Jak wskazało Kolegium, w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej wskazano, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. W zaskarżonej decyzji strona została o tym pouczona. Doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 29 grudnia 2014r. poprzez dwukrotne awizowanie przesyłki 14 i 22 grudnia 2014r. Kolegium nie uznało przy tym za przekonywujące powoływanego przez Wnioskodawcę argumentu, nie pozostawienia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej w skrzynce. Jedynym argumentem przemawiającym za tą okolicznością miała być bowiem wiedza powszechna co do takiej praktyki poczty. Kolegium podniosło następnie, że termin 14 dni przewidziany do wniesienia zażalenia liczony jest od następnego dnia po doręczeniu, to jest od 30 grudnia 2014r., i upłynął w dniu 12 stycznia 2015r. Strona złożyła odwołanie poprzez nadanie go w placówce pocztowej w dniu 28 stycznia 2015r. Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium stwierdziło, że wniesienie odwołania nastąpiło po ustawowym terminie przewidzianym do jego wniesienia. Wniosek strony przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie został uwzględniony. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, J. M. pismem z dnia 29 czerwca 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu z dnia 27.05.2015r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych oraz pobieżną analizę zgromadzonego materiału dowodowego, a tym samym niedokładne i niezupełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co prowadziło do błędnych ustaleń skutkujących przyjęciem, iż skarżący uchybił terminowi do wywiedzenia odwołania od decyzji z dnia 10 grudnia 2014 r., bowiem złożył je w dniu 28.01.2015 r., a więc po terminie, podczas gdy niezłożenie odwołania w terminie nastąpiło z powodów niezawinionych i niezależnych od Skarżącego i składając odwołanie 28.01.2015 r. skarżący zmieścił się z dopełnieniem owej czynności w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 180 w zw. z art. 187 i 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów: z zeznań świadka H. M. oraz przesłuchania skarżącego na okoliczność przyczyn uchybienia terminowi do złożenia odwołania na decyzję z dnia [...] r., 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 162 § 1 i 1, art. 163 § 2 w zw. z art. 235 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie przejawiające się w odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, podczas gdy w sprawie ziściły się przesłanki do przywrócenia terminu. 4) naruszenie art. 150 O.p. poprzez błędne uznanie, iż doszło w tym trybie do doręczenia J. M. decyzji z dnia [...]r. W uzasadnieniu skargi, Skarżący ponownie wskazał, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...]r. nastąpiło z przyczyn niezawinionych i niezależnych od niego. Skarżący powziął wiedzę o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. oraz postanowienia z dnia [...] r. dopiero 21.01.2015 r. (środa), po rozmowie telefonicznej z pracownikiem Wydziału Ekonomicznego Urzędu Miasta w S. p. E.B. Skarżący niezwłocznie udał się do Urzędu Miasta w S.i poprosił o sporządzenie kserokopii ww. dokumentów (vide: adnotacje i dokument dot. płatności za kopię decyzji - w aktach sprawy). To właśnie 21.01.2015 r. ustała przyczyna uchybienia terminu, a nie - jak błędnie przyjął organ odwoławczy - 31.12.2014 r. Skarżący podniósł, iż nie otrzymał pierwszych awiz, które informowały o możliwości odbioru korespondencji w placówce pocztowej. Powtórne awiza zostały wrzucone do skrzynki skarżącego odpowiednio: co do decyzji - 22.12.2014 r., co do postanowienia - 24.12.2014 r. Odwołujący się udał się na pocztę odebrać korespondencję 02.01.2015 r., ale okazało się, że już jej tam nie było. Skarżący wskazał, iż nie był w stanie odebrać korespondencji z awiz wcześniej niż 02.01.2015r., ponieważ: a) w okresie przedświątecznym obowiązki służbowe nie pozwoliły mu na wyjście z pracy wcześniej niż po godzinie 18:00, a tym samym na udanie się do placówki pocztowej w godzinach jej urzędowania (do tego w innym mieście), niezasadne jest w związku z tym twierdzenie organu, jakoby nie była to sytuacja niezależna od wnioskodawcy; b) zachorował w czasie świąt Bożego Narodzenia i aż do Nowego Roku nie wychodził z domu (dokumentacja medyczna - w aktach sprawy), a protest lekarzy uniemożliwił mu otrzymanie stosownej dokumentacji z tego okresu. Obie ww okoliczności SKO uznało za uprawdopodobnione. Skarżący podniósł, że nie mógł złożyć odwołania w terminie, w jakim SKO i Prezydent Miasta S.twierdzą, iż mógł to uczynić ponieważ w ogóle nie wiedział, że jakikolwiek termin rozpoczął bieg. Zdaniem Skarżącego, fakt pokrywania się jego godzin pracy z godzinami pracy urzędu pocztowego, nie jest sytuacją "niezależną od wnioskodawcy, która uniemożliwiła mu złożenie odwołania w terminie". Uważa, że to jest jedna z kluczowych okoliczności w sprawie. Ktoś, kto pracuje w takich samych godzinach co urząd pocztowy, przy czym faktycznie świadczy prace w innej miejscowości niż miejscowość zamieszkania (między S. a G.jest około [...] km) i w okresie świąteczno-noworocznym ma nawał obowiązków związanych z pełnionymi funkcjami, nie ma fizycznej możliwości odebrania korespondencji zawierającej decyzję i wnieść jeszcze do tego odwołanie. W ocenie Skarżącego, skoro nie wiedział, co było w korespondencji (miał tylko awizo z którego nie wynika przecież przedmiot korespondencji, ani jej nadawca), to nie mógł tym bardziej wiedzieć, iż może wnieść zażalenie i jaki ma na to czas. Z uwagi na sprawy zawodowe, Skarżący nie miał również obiektywnej możliwości osobistego zapoznania się z aktami sprawy w Urzędzie Miejskim w S. Także wyciąganie z faktu odebrania przez Skarżącego postanowienia z [...]r. (wyznaczającego termin na wypowiedzenie się w sprawie), negatywnych skutków dla nieodebrania innej korespondencji jest kuriozalne. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż skoro w dniu 02.01.2015r. udał się na pocztę celem odbioru korespondencji, to musiał mieć świadomość, że została wydana wobec niego decyzja, a wraz z nią postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak wskazał, uwadze organu uszło bowiem, iż faktem powszechnie znanym jest, że w dacie awizacji nie ma się żadnej wiedzy co do tego, czego dotyczy przesyłka i kto jest jej nadawcą, gdyż na a wizie nie umieszcza się takich informacji. Nadto, w tym samym czasie toczyło się kilka postępowań dotyczących podatków od nieruchomości, których stroną było P. P.i H. "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w której Skarżący jest prokurentem. Tym bardziej nie można od Skarżącego oczekiwać, by mógł przewidzieć zawartość awizowanej dla niego korespondencji. Nadto, Skarżący wskazał, iż wbrew jego wnioskom, organ odwoławczy nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka H.M. oraz z przesłuchania skarżącego, a tym samym nie pozwolił Skarżącemu osobiście wypowiedzieć się co do przyczyn uchybienia terminu do wniesienia środków zaskarżenia. Zdaniem Skarżącego, w realiach niniejszej sprawy ziściły się przesłanki przywrócenia terminu określone w art. 162 O.p. Przyczyna uchybienia terminowi ustała 21.01.2015 r., bowiem w tej dacie Skarżący powziął wiedzę o wydanej przeciw niemu decyzji i postanowieniu. Niezachowanie terminu do zaskarżenia powyższych rozstrzygnięć w żadnym razie nie wynikało z niedbalstwa Skarżącego, ale z przyczyn obiektywnych, od niego niezależnych. Siedmiodniowy termin na wniesienie pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu upływał 28.01.2015 r., a zatem został zachowany. Jednocześnie spełniony został przez Skarżącego wymóg załączenia do przedmiotowego pisma odwołania oraz zażalenia. Na marginesie zauważył, iż SKO w S. kompletnie nie odniosło się do jego twierdzeń w przedmiocie powodów uchybienia terminowi. Lakonicznie jedynie wskazało, iż z ich praktyki nie wynika, aby listonosze nie zostawiali pierwszych awiz. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddane zostało postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, które jako ostateczne, kończące postępowanie, podlega bezpośrednio zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Kompetencja sądu administracyjnego do kontroli tego rodzaju aktów wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zw. dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, w tym kończące postępowanie. Zgodnie zaś z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia na wstępie należy podkreślić, że w postępowaniu podatkowym stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, a nie k.p.a. - jak zarzucono w skardze, przy czym odpowiednikiem art. 77 k.p.a. jest art. 187 Ordynacji podatkowej, zaś art. 7 k.p.a.- art. 122 Ordynacji podatkowej Zasadnicza kwestia sporna w świetle przedmiotu i treści zaskarżonego postanowienia, sprowadza się w niniejszej sprawie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie uznało, że wniesione przez Skarżącego odwołanie od decyzji z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości, nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia, czy też wymagany 14-dniowy termin liczony od dnia doręczenia postanowienia został zachowany. Analiza akt sprawy nie potwierdza zasadności zarzutów Skarżącego kwestionujących doręczenie decyzji. Doręczenia przesyłki dokonano skutecznie, bez naruszenia przepisów postępowania w zakresie doręczeń. Zgodnie z przepisami Rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm., zw. dalej: O.p.), Organ podatkowy doręcza pisma m.in. za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (art. 144), na wskazane miejsce zamieszkania adresata (art. 148 § 1). W razie niemożności doręczenia pisma w w/w sposób, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając dwukrotnie o tym fakcie adresata. Przy czym, powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej (art. 150). Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...] r. , z powodu nieobecności adresata została złożona w Urzędzie Pocztowym w G., zaś zawiadomienie o tym fakcie zostało umieszczone w skrzynce odbiorczej Skarżącego ( w dniu 14 grudnia 2014 r.). Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 22 grudnia 2014 r. Przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki. Okoliczności te potwierdził pracownik Urzędu Pocztowego, składając podpis oraz datę zwrotu przesyłki. Skuteczne doręczenie przesyłki zgodnie z art. 150 § 2 O.p. nastąpiło zatem w dniu 29 grudnia 2014 r. Zatem czternastodniowy termin do złożenia odwołania biegł więc od 30 grudnia 2014 r. i upłynął w dniu 12 stycznia 2015 r. Odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 28 stycznia 2015 r., a więc po terminie. Sąd podziela stanowisko Organu, że w warunkach niniejszej sprawy doręczenie "zastępcze", było doręczeniem skutecznym. Podniesiony przez Skarżącego zarzut nie pozostawienia pierwszego awiza w skrzynce, jest niewiarygodny i stanowi jedynie gołosłowne twierdzenie. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie Strony, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne. W postępowaniu administracyjnym, prawne skutki są związane z doręczeniem pisma, natomiast nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z treścią pisma (por. post. NSA z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 1929/09 i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego, m.in. post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. sygn. III CZ 51/98, opubl. OSNC 1998; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08, zbiór LEX nr 52569; wyrok WSA w W-wie z dnia 22 maja 2007 r. sygn. III SA/Wa 4015/06, zbiór LEX nr 345902). W myśl art. 223 § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. W zaskarżonej decyzji Strona została o tym pouczona. Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. doręczonej 29 grudnia 2014r., upływał w dniu 12 stycznia 2015 r. Odwołanie zostało złożone w Urzędzie Pocztowym w dniu 28 stycznia 2015 r. Z zestawienia dat doręczenia decyzji Skarżącemu oraz wniesienia przez niego odwołania jednoznacznie wynika, że doszło do uchybienia 14 dniowego terminowi, o którym stanowi art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie jest również konsekwencją wcześniejszego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku, nr [...], mocą którego Organ ten odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...]r. Sąd podziela stanowisko Organu, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia powoduje zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Jeżeli organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. W niniejszej sprawie jednak Organ nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu. Treść art. 223 § 2 pkt 1 O.p. została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania Organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Za nieuzasadnione uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia art.180,art.187, art. 188 Ordynacji podatkowej. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody ustalając stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i zasadnie stwierdził, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, co zamyka stronie drogę do merytorycznego rozpatrzenia tego środka odwoławczego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ ustalił prawidłowo datę doręczenia decyzji stronie postępowania oraz datę wniesienia odwołania. Skoro zostało ono wniesione po terminie, przez co doszło do przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia środka odwoławczego, to obowiązkiem organu było wydanie zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu, Organy podatkowe w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe, podjęły wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został poddany wszechstronnej i wnikliwej analizie co znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy który pozwolił na pełne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W myśl art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Podkreślić zatem należy, że dowód zgłoszony w postępowaniu musi być istotny dla rozpoznania okoliczności sprawy, musi być zgłoszony w odpowiednim czasie, zaś z wniosku o jego przeprowadzenie powinno wynikać na jaką okoliczność ma on być przeprowadzony. Postępowanie dowodowe ma bowiem zmierzać do wykazania konkretnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia z punktu widzenia mających zastosowanie norm prawa materialnego. Przydatność (zdatność) środka dowodowego dla udowodnienia okoliczności, która ma znaczenie dla sprawy, podlega zawsze ocenie Organu prowadzącego postępowanie, to do niego należy ocena, czy w świetle przeprowadzonych już dowodów żądanie strony przeprowadzenia dowodu kolejnego należy uwzględnić, czy też nie. Nadto, w postępowaniu przed sądem administracyjnym konieczne jest wykazanie, że odmowa przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu żądanego przez stronę mogła mieć - na tle zgromadzonego materiału dowodowego - istotny wpływ na wynik sprawy. To, że Skarżący odmiennie ocenia materiał dowodowy nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organy podatkowe z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej, zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Reasumując uznać należy, iż stanowisko Organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu było prawidłowe. Skoro zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminowi i termin ten przywrócony nie został, wydanie zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu było więc nie tylko dopuszczalne ale i obligatoryjne. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.