I SA/Sz 835/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi B.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [..] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lipca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej: "organ I instancji) z dnia 24 kwietnia 2017 r. nr [...] w sprawie ustalenia B. F. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2016 za okres od 1maja 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Strona w dniu 21 kwietnia 2016r. nabyła lokal mieszkalny nr [...], położony w K. przy ul. [...] (akt notarialny [...]). Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. organ I instancji zwrócił się do przedsiębiorcy "[...]" M. [...] i M. [...]i Spółka Jawna – dalej: "Spółka" m.in. o dostarczenie listy lokali wraz z podaniem imion i nazwisk właścicieli lokali, z którymi Spółka podpisała umowy najmu/dzierżawy, wraz z czasookresami trwania umowy. W odpowiedzi z dnia 19 lipca 2016 r. Spółka przedstawiła żądane informacje. Następnie organ I instancji wezwał Stronę do przedłożenia korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych a także kopii umowy najmu. W treści pisma odwołał się do informacji, iż ww. lokal stanowi przedmiot najmu na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach tzw. programu "[...]". Strona w odpowiedzi wyjaśniła, że lokal nr [...] nie jest przedmiotem umowy najmu na prowadzenie działalności gospodarczej, lecz przedmiotem najmu prywatnego. Wskazała także, że nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi, w tym lokalu działalności gospodarczej. Ponadto poinformowała, iż przez cześć roku mieszka w nim z rodziną. Strona odmówiła złożenia korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Pismem z dnia 7 listopada 2016 r. organ I instancji, wezwał Stronę do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w celu ustalenia podatku od nieruchomości na 2016 r. Natomiast do Spółki skierował pismo z tej samej daty wzywające do dostarczenia pisemnej informacji w zakresie sposobu zajęcia lokalu nr [...], a następnie w dniu 16 listopada 2016 r. wezwał o dostarczenie umowy najmu zawartej ze Stroną wraz z kopią protokołu przekazania lokalu. W odpowiedzi Spółka przesłała do organu informację, że zgodnie z umową najmu ww. lokal został jej przekazany do korzystania i pobierania pożytków (podnajmu), w zamian za czynsz naliczany za całomiesięczny najem (jego wysokość nie zależy od długości pobytu w nim podnajemców Spółki). Dodała, że dotychczasowy podnajem oparty był o krótkotrwałe zakwaterowanie (do odpowiedzi Spółka załączyła zestawienie pobytów). Pismem z dnia 5 grudnia 2016 r. Strona ponownie została wezwana do złożenia korekty ww. informacji oraz kopii umowy najmu zawartej ze Spółką wraz z protokółem przekazania lokalu. W odpowiedzi Strona podtrzymała swoje stanowisko wyrażone już wcześniej w piśmie z 9 października 2016 r. Natomiast za pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. Spółka przedłożyła kopie umów najmu lokalu nr [...] (program "[...]") z dnia 22 sierpnia 2011 r., aneks do umowy najmu zawarty w dniu 20 sierpnia 2014 r., aneks do umowy najmu zawarty w dniu 17 listopada 2015 r., aneks do umowy najmu zawarty w dniu 21 kwietnia 2016r. W kolejnym piśmie z dnia 27 grudnia 2016 r. organ I instancji wezwał Spółkę do przedstawienia zestawień pobytów właścicieli lokalu nr [...], a w piśmie z dnia 16 stycznia 2017 r. zwrócił się o dodatkowe wyjaśnienia. Spółka udzieliła odpowiedzi pismami z dnia 5 stycznia 2017 r. i 25 stycznia 2017 r. Postanowieniami z dnia 1 lutego 2017 r. organ I instancji włączył, jako dowód do prowadzonego postępowania podatkowego dokumenty zgromadzone dotychczas w zakresie najmu lokalu mieszkalnego oraz wyznaczył Stronie termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienia zostały doręczone Stronie w dniu 6 lutego 2017 r. Decyzją z dnia 24 kwietnia 2017 r. nr [...] organ I instancji ustalił Stronie wymiar podatku od nieruchomości za ww. lokal za okres od 1 maja 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. w kwocie [...]zł. W treści uzasadnienia organ I instancji powołał przepisy art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716) – dalej: "u.p.o.l." oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że zajęcie lokalu mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej w roku 2016 r. rozpoczęło się od dnia 21 kwietnia 2016 r. Natomiast okres objęty decyzją rozpoczął się 1 maja 2016 r. i zakończył 31 grudnia 2016 r. Dodatkowo organ I instancji wyjaśnił, że w okresie objętym postępowaniem wyłączenie z opodatkowania najwyższą stawką nie dotyczyło miesięcy, w których Strona przebywała w lokalu, jako właścicielka. W miesiącach tych bowiem lokal był wynajmowany również turystom. Ponadto zdaniem organu zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego i przekazanie go przez Stronę w posiadanie przedsiębiorcy, którego działalność gospodarcza polega na udostępnianiu lokali turystom (krótkotrwałe zakwaterowanie) powodowało, że lokal ten został zajęty przez tego przedsiębiorcę. Organ I instancji odwołał się, także do odpowiedzi Ministra Finansów na interpelację poselską ogłoszoną w dniu 8 maja 2014 r. oraz interpretacji podatkowej z dnia 29 czerwca 2016 r. Prezydenta Miasta S. ([...]). Strona od decyzji organu I instancji, wniosła odwołanie żądając uchylenia decyzji w zaskarżonej części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zastosowanie do posiadanego przez Stronę na własność lokalu mieszkalnego wraz z częściami wspólnymi podatku od nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., tj. orzeczenie, że za miesiące od maja do grudnia 2016 r. podatek od nieruchomości wynosić powinien [...] zł, zgodnie z równaniem [...] zł. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1a ust. 2a pkt 1) u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji pominięcie, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, podczas gdy organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyznaje, iż lokal należący do Strony jest lokalem mieszkalnym, b) art. 1a ust. 2a pkt 1) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. b) u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne uznanie przez organ, że podlegające opodatkowaniu lokal mieszkalny oraz przynależne do niego części wspólne budynku winny być opodatkowane według stawki dla budynków pod działalność gospodarczą, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że budynki mieszkalne i ich części nie są traktowane jak budynki związane z działalnością gospodarczą, c) art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie stawki dla podatku od nieruchomości jak dla budynków lub ich części pod działalność gospodarczą, podczas gdy podstawą wymiaru podatków są dane z ewidencji gruntów i budynków, z których z kolei wynika, że należąca do Strony nieruchomość jest lokalem mieszkalnym, d) art. 1a ust. 1 pkt 4) u.p.o.l. w zw. z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji pominięcie, że działalność gospodarczą prowadzi się w sposób zorganizowany i ciągły, a zatem dopuszczenie możliwości zastosowania niższego podatku za okres, w którym Strona przebywała w lokalu i nie był on wynajmowany turystom, wyklucza możliwość jednoczesnego uznania danego lokalu jako nieruchomości pod działalność gospodarczą, 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: a) art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201) – dalej: "O.p." poprzez niewskazanie przez organ faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, b) art. 122 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p. i art. 191 O.p. polegającym na sprzeczności ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, powodującą dysharmonię pomiędzy materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie a konkluzją, do jakiej doszedł organ na podstawie tego materiału, a wyrażającą się w przyjęciu za ustalone fakty, jakoby: - Strona przebywała w lokalu przy ul. [...] w K. jedynie przez kilka dni w miesiącu, podczas gdy organ ten jednocześnie podnosi, że w zestawieniu pobytów przekazanym przez Spółkę pismem z dnia 5 stycznia 2017 r. pobyty podatników nie zostały w sposób szczególny opisane w zestawieniu ogólnym wszystkich pobytów, - zajęcie lokalu mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej rozpoczęło się od dnia 21 kwietnia 2016 r., podczas gdy jest to data nabycia lokalu przez Stronę, a nie jest ona przedsiębiorcą i nie prowadzi ona działalności gospodarczej, c) art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie istotnej dla sprawy okoliczności polegającej na posiadaniu przez należącego do Strony lokalu statusu lokalu mieszkalnego, podczas gdy okoliczność ta wynikała chociażby z umowy najmu, d) art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 180 § 1 O.p. oraz art. 181 O.p. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z księgi wieczystej prowadzonej dla posiadanego przez Stronę na własność lokalu mieszkalnego oraz wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków dla lokalu posiadanego przez Stronę, podczas gdy do takiego działania winna organ dyscyplinować treść art. 21 ust. 1 ustawy o geodezji i kartografii, co z kolei doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło zajęcie lokalu mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej i rozpoczęło się ono od dnia 21 kwietnia 2016 r., 3. wewnętrzną sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrażającej się w przyjęciu, że: a) organ I instancji stosując stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. uwzględnił czasokresy, które nie spełniały przesłanki z art. 6 ust. 3 w zw. z ust. 1, 4, 5 art. 6 u.p.o.l., tj. wyłączył z opodatkowania najwyższą stawką podatku od nieruchomości pełne miesiące, w których nie przebywali turyści oraz w których pobyt podatnika rozpoczynał się w danym miesiącu i kończył się w miesiącu następnym, przerywając ciągłość wykorzystania (zajęcia lokalu na działalność gospodarczą), przy jednoczesnym uwzględnieniu pełnych ośmiu miesięcy przy obliczaniu podatku od nieruchomości za okres od maja do grudnia 2016 r. i stwierdzeniu, że w okresie objętym postępowaniem wyłączeniu z opodatkowania najwyższą stawką podatku od nieruchomości budynków lub ich części nie został uwzględniony pobyt Strony w rzeczonym lokalu, b) zawarcie umowy najmu na lokal mieszkalny i przekazanie go przez Stronę w posiadanie przedsiębiorcy, którego działalność gospodarcza polega na udostępnianiu lokali turystom powoduje, że lokal ten zostaje zajęty przez tego przedsiębiorcę, podczas gdy organ utrzymuje, że najwyższej stawki podatku od nieruchomości nie stosuje się do tych miesięcy, w których w danym lokalu nie przebywali turyści, dopuszczając tym samym możliwość uznania swoistych przerw w zajęciu lokalu przez przedsiębiorcę, c) podatek od nieruchomości winien zostać naliczony według najwyższej stawki określonej ustawą (i uchwałą Rady Miasta K.), a zajęcie na działalność gospodarczą to wykorzystanie budynku na działalność gospodarczą z wyłączeniem innych jego funkcji, podczas gdy organ dopuszcza możliwość wyłączenia spod opodatkowania najwyższą stawką podatku miesięcy, w których w lokalu nie przebywali turyści, ale Strona. Strona zwróciła uwagę na dowody uzasadniające jej żądanie, tj.: umowę najmu z dnia 22 sierpnia 2011 r. zawartą ze Spółką. Dodatkowo wniosła o przeprowadzenie dowodu z odpisu zupełnego z księgi wieczystej o nr KO [...], odpisu zupełnego z księgi wieczystej o nr [...], wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków dla lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...], umowy sprzedaży oraz umowy darowizny z dnia 21 kwietnia 2016 r., nr [...], umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i jego sprzedaży nr [...] z dnia 22 sierpnia 2011 r., na okoliczność stwierdzenia statusu przedmiotowego lokalu mieszkalnego oraz jego położenia w budynku o statusie budynku mieszkalnego posadowionego na terenach mieszkaniowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie wskazało, że materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne ustalenie, że Strona, jako właścicielka lokalu wynajęła go Spółce, wyłącznie do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej polegającej na wynajmie apartamentowców w celu krótkotrwałego zakwaterowania. Zdaniem organu odwoławczego, skoro lokal zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej, to uzasadnione było ustalenie w tej części podwyższonej stawki podatku od nieruchomości zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. ustalał i ewentualnie uwzględniał czasokresy, które nie spełniały przesłanki z art. 6 ust. 3 w zw. z ust. 1, 4. 5 art. 6 u.p.o.l. Wyjaśnił, że organ I instancji zamierzał wyłączyć z opodatkowania najwyższą stawką podatku od nieruchomości pełne miesiące, w których (w żadnym dniu tego miesiąca) nie przebywali turyści oraz w których pobyt Strony rozpoczynał się w danym miesiącu i kończył się w miesiącu następnym, wówczas bowiem pobyt ten przerywałby ciągłość wykorzystania (zajęcia lokalu na działalność gospodarczą). W 2016 roku żaden z miesięcy nie podlegał wyłączeniu, gdyż każdorazowo pobyt Strony odbywał się w tych miesiącach roku, w których w należącym do niej lokalu przebywali turyści, co powodowało, że nie została przerwana ciągłość miesięcy w zajęciu lokalu na działalność gospodarczą. Zgodnie z tymi okolicznościami lokal Strony podlegał opodatkowaniu najwyższą stawką podatku za okres od 1 maja do 31 grudnia 2016 r., ponieważ obowiązek podatkowy ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, a nie liczby dni. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów podatkowych i jest zgodna ze stanem faktycznym sprawy, a ponadto została wydana na podstawie wiążących dokumentów urzędowych i innych dowodów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 5 pkt 2) lit. b) u.p.o.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, ewentualnie błędną wykładnię, a to przyjęcie, że podwyższoną stawkę należną od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stosuje się także w przypadku, gdy podatnik nie prowadzi działalności gospodarczej w lokalu położonym w takim budynku, a tylko posiadacz zależny (najemca), b) art. 1a ust. 2a pkt 1) u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l i w zw. z jej art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 5 pkt 2) lit. b), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie faktu, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, pomimo, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyznaje, iż lokal należący do Skarżącej jest lokalem mieszkalnym, c) art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenie Skarżącej stawki podatku od nieruchomości jak dla budynków lub ich części pod działalność gospodarczą, podczas gdy podstawą wymiaru podatków są dane z ewidencji gruntów i budynków, z których z kolei wynika, że należąca do Skarżącej nieruchomość jest lokalem mieszkalnym, 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 122 O.p. w związku z art. 210 § 4 O.p. i art. 191 O.p., poprzez zupełne nie ustosunkowanie się do większości zarzutów Skarżącej wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co sprowadza się do zarzutu nie rozpoznania istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumentację zamieszczoną w odwołaniu oraz powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu. Na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Sz 835/17, I SA/Sz 836/17, I SA/Sz 837/17, I SA/Sz 838/17, I SA/Sz839/17, I SA/Sz 840/17 do wspólnego rozpoznania, do wspólnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Sz 836/17 i I SA/Sz 837/17 i prowadzić pod sygn. akt I SA/Sz 836/17 oraz spraw o sygn. akt I SA/Sz 838/17, I SA/Sz 839/17, I SA/Sz 840/17 i prowadzić pod sygn. akt I SA/Sz 838/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej: "p.p.s.a". Poddając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję kontroli legalności Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Wydana przez organ decyzja jest wyrazem prawidłowo dokonanej subsumpcji przepisów prawa, na tle ustalonego prawidłowo stanu faktycznego. Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie. Sąd nie dopatrzył się też uchybień organów w zakresie postępowania dowodowego. Organ oparł się o przedłożone dokumenty przez Skarżącą i wyjaśnienia złożone przez Skarżącą, informację Spółki [...] spółka jawna, dane z KRS, zapisy ewidencji gruntów i budynków, umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...] wraz z aneksami. Ponadto zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji dokonano trafnej wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczących podatku od nieruchomości w tym co do pojęcia osoby podatnika, obowiązku podatkowego i stawki podatku od nieruchomości a także zajęcia na działalność gospodarczą lokalu mieszkalnego. Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że właścicielem przedmiotu opodatkowania jest Skarżąca. Skarżąca nie jest przedsiębiorcą, wynajmuje najemcom prowadzącym działalność gospodarczą: [...] spółka jawna M.[...] i M.[...]i lokal mieszkalny położony w K. przy [...]. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. zakwaterowanie w zakresie hoteli i podobnych obiektów. Stroną umowy najmu począwszy od 21 kwietnia 2016 r. z uwagi na nabycie nieruchomości jest Skarżąca. Zgodnie z umową Spółka otrzymała lokal do korzystania i pobierania pożytków, umowa nie zawierała ograniczeń co do sposobu podnajmowania. Z zestawienia sporządzonego przez Spółkę wynika, że w okresie od 1.05.2016 r. do 31.12.2016 r. przedmiotowy lokal mieszkalny był zajęty na zakwaterowanie turystów. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków lokal oznaczony jest jako mieszkalny. Zdaniem Skarżącej umowa najmu nie zmieniła charakteru lokalu mieszkalnego a prowadzony najem długotrwały jest na potrzeby mieszkaniowe. Zdaniem organu jeżeli działalność gospodarcza przedsiębiorcy polega na wynajmowaniu nieruchomości, lokal wynajmowany temu przedsiębiorcy a pełniący funkcje mieszkalne uznać należy za zajęty na wykonywanie działalności gospodarczej W tak zakreślonych ramach sporu rację należy przyznać organowi. Jak wynika z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definiuje grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ta została określona uchwałą Rady Miasta K. nr [...] dnia 24 listopada 2015 r. Osobą zobowiązaną do uregulowania należności podatkowej jest podatnik. Podatników zaś podatku od nieruchomości zdefiniowano w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., w którym wskazano, że są nimi osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa; lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem osób fizycznych posiadających lokale mieszkalne niestanowiące odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego. Z art. 3 u.p.o.l. wynika, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na Skarżącej czyli właścicielu nieruchomości. Posiadacz zależny może być obciążony podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy przedmiotem jego władztwa są nieruchomości, obiekty budowlane lub ich części stanowiące własność Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego. W tym miejscu należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego i wyjaśnić pojęcie posiadacza. Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Z treści art. 3 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że w niniejszej sprawie dla określenia kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości nie mają znaczenia umowy najmu zawierane przez Skarżącą jako właścicielkę nieruchomości. Z przytoczonych przepisów wynika, że jeżeli nieruchomość jest własnością osoby fizycznej, na tej osobie ciąży obowiązek podatkowy, niezależnie od zawartej umowy najmu części lub całości nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Podatnikiem w niniejszej sprawie jest zatem Skarżąca, która jest właścicielem nieruchomości. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma zatem znaczenia, kto prowadzi działalność gospodarcza na danej nieruchomości. Bez wpływu na obowiązek podatkowy właściciela jest okoliczność czy to właściciel nieruchomości we własnym imieniu i na własny rachunek, czy też najemca zajmują dany lokal mieszkalny (część budynku) na prowadzenie działalności gospodarczej. Obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości powstaje bowiem niezależnie od tego, czy podatnik osiąga dochody z danej nieruchomości czy też nie. Na marginesie z umowy najmu wynika, że Skarżąca taki dochód uzyskuje w postaci czynszu najmu (§ 3 umowy). Fakt zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez najemców – posiadaczy zależnych, ma jednakże wpływ na określenie przez Radę Gminy wysokość stawek podatku od nieruchomości. Bezspornie w niniejszej sprawie lokal mieszkalny był we władaniu najemcy, przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą - co wynika z umowy najmu, danych z KRS, informacji dotyczącej zestawienia pobytów sporządzonej przez Spółkę. Zatem, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., te części budynku mieszkalnego będącego własnością Skarżącej jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu wyższymi stawkami podatku, aniżeli stawki stosowane do budynków mieszkalnych niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Treść art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. nie daje podstaw do twierdzenia, tak jak czyni to Skarżąca, że określona w tym przepisie stawka podatku ma zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy to właściciel budynku mieszkalnego zajął go w całości lub w części na działalność gospodarczą. Prezentowane przez Skarżącą stanowisko według, którego zajęcie lokalu Skarżącej na działalność gospodarczą przez najemców, w okolicznościach niniejszej sprawy powoduje niemożność zastosowania do tego lokalu podwyższonej stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. nie ma podstaw w obowiązujących przepisach. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, uznając, że nie ma racji Skarżąca twierdząc, że nieruchomość położona przy ul. [...] w K. nie powinna być opodatkowana najwyższą stawką. Zważywszy na treść art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. uzasadnione jest twierdzenie wyrażone w zaskarżonej decyzji, że organ I instancji prawidłowo ustalił Skarżącej podatek od nieruchomości za rok 2016. Nie budzi wątpliwości, wobec brzmienia art. 2 u.p.o.l., że obowiązek podatkowy powstaje także w przypadku gdy mamy do czynienia z najmem lokalu mieszkalnego będącego częścią budynku mieszkalnego, stąd zarzuty skargi są nieuzasadnione. Słusznie również zauważył organ, że z art. 6 ust 1 i ust 4 u.p.o.l. wynika, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, zaś wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeśli zatem przyjąć, że Skarżąca jest właścicielem nieruchomości (bezsporne) co jest okolicznością uzasadniającą obowiązek podatkowy, który wywołany został zaistnieniem zdarzenia w postaci nabycia tej nieruchomości, tym samym zobowiązana jest do ponoszenia podatku według reguły z art. 6 ust 1 lub 2 , i dostrzegając postanowienie ust 6 art. 6 stanowiące o wygaśnięciu obowiązku podatkowego, wynika z nich jednoznacznie, że pomiędzy tymi zdarzeniami obowiązek taki występuje na przestrzeni całego okresu jaki je dzieli. Może to być miesiąc, rok, kilka lub więcej lat. Z kolei w ust 7 cyt. przepisu wskazano, że podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11 ustala w drodze decyzji organ podatkowy (...), a zatem oznacza to, że sformułowanie " na rok podatkowy" odnoszone jest do każdego roku na przestrzeni większego okresu czasu, w którym na podatnika będącego np. właścicielem gruntów lub budynków nakładany jest podatek, płatny w okresach wskazanych w wydanej w tym zakresie decyzji. Argumentem dodatkowym przemawiającym za periodycznością i permanentnym charakterem ponoszenia tej daniny jest uregulowanie ust. 9 art. 6 u.p.o.l. odnoszone do podmiotów w nim wymienionych, zawierające obowiązek składania w odpowiednim terminie deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy oraz zobowiązanych wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości (...) w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego ( pkt 1 i 3 cyt. ustępu 9 ) obowiązku, który ograniczony jest ramami czasowymi wywołanymi zdarzeniami stanowiącymi o jego powstaniu a następnie wygaśnięciu, o czym wcześniej. Nie sposób przyjąć, że zasada coroczności regulowania tego podatku, stąd wywodzona, nie ma zastosowania do osób fizycznych. Na taki właśnie charakter podatku od nieruchomości wskazuje również brzmienie art. 5 ust 1 u.p.o.l. mówiące o określaniu wysokości stawek tego podatku, które nie mogą przekraczać rocznie (...). . Rocznie, wg Słownika Języka [...] pod red. Prof. Mieczysława Szymczaka PWN Warszawa 1995 r. str. 62 oznacza – w ciągu jednego roku; co roku, każdego roku, a więc wskazuje na ich cykliczność i powtarzalność. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości stwierdzenie oparte w treści przepisu art. 6 u.p.o.l. w zw. z art. 11 O.p., że rokiem podatkowym w podatku od nieruchomości jest rok kalendarzowy, a więc określenie wymiaru tego podatku przez organ właściwy następuje odrębnie za każdy rok kalendarzowy . Powstanie, zmiana i wygaśnięcie obowiązku podatkowego powiązano zaś z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu w którym dane zdarzenie czy okoliczność wystąpiła albo z upływem miesiąca w którym ustały dane okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek obowiązku podatkowego (por. Leonard Etel , Komentarz do art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Lex - wersja elektroniczna). Mając na uwadze takie ujęcie okresu opodatkowania i możliwości wystąpienia obniżek i wyłączeń, wskazać należy, że organ, mając na uwadze poczynione ustalenia w zakresie przebywania przez Skarżącą w lokalu przy ul. [...] a wynikające z informacji Spółki zawierającej zestawienie zakwaterowania, wskazujące na brak przerwania ciągłości zajęcia na działalność gospodarczą, zasadnie uznał, że w okresie od 1.05.2016r. do 31.12.2016 r. z takimi obniżeniami czy wyłączeniami nie mamy do czynienia. Stąd zarzuty skargi uznać należy za nieuzasadnione. Mając na uwadze uzasadnienie decyzji wskazać należy, że wbrew stanowisku Skarżącej, organ przywołując ww regulacje i ustalając stan faktyczny tj. badając informację o zakwaterowaniu, prawidłowo uzasadnił dlaczego nie zastosował obniżek i wyłączeń w opodatkowaniu. Nie może również przynieść oczekiwanego skutku ta część zarzutów skargi, która opiera się na argumentacji, która odnosi się do interpretacji przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zakresie użytego zwrotu "związane z działalnością gospodarczą" i to w odniesieniu do majątku posiadanego przez osobę fizyczną, która może posiadać majątek do realizacji celów gospodarczych lub do celów osobistych (potrzeb osobistych i rodziny). Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że podwyższona stawka podatku w niniejszej sprawie zastosowana została wobec zajęcia lokalu mieszkalnego na działalność gospodarczą a nie z uwagi na to, że lokal mieszkalny jest związany z działalnością gospodarczą. Fakt zajęcia na działalność gospodarczą lokalu mieszkalnego wynika w niniejszej sprawie, z zawartej umowy najmu (jej postanowień) ze Spółką [...] spółka jawna. Ponadto wbrew stanowisku skargi w powołanym wyroku I SA/Bd 397/16 Sąd wskazał, że: "Zasada wyrażona w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wiążąca podwyższone stawki podatkowe z faktem posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę winna być w przedmiotowej sprawie odnoszona do kwestii posiadania nieruchomości przez stronę skarżącą jako właściciela i posiadacza samoistnego oraz (podkreślenie własne) przedsiębiorcę, prowadzącego działalność gospodarczą polegającą m.in. na wynajmowaniu spornej części budynku.", a nie do "właściciela i posiadacza samoistnego, będącego przedsiębiorcą (...)" jak przywołuje to Skarżąca. Wbrew zarzutom skargi organ oparł się o zapis z ewidencji gruntów i budynków co do charakteru spornego lokalu, co nie zmienia nakazu opodatkowania takiego lokalu wyższą stawką podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy lokal mieszkalny jest zajęty na działalność gospodarczą. W ocenie Sądu ustalenia w zakresie podpadnięcia Skarżącej pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej wcześniej normy materialnego prawa podatkowego zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako niezasadną należało skargę oddalić.