I SA/Sz 835/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym skargi S. G. na pismo Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. S. G. (dalej: "Skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w piśmie z dnia [...] października 2020 r. skargę na czynność Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: "Dyrektor ARiMR") z dnia [...] września 2020 r., o której podjęciu poinformowano pismem doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] września 2020 r. Skarga została zarejestrowana jako skarga na pismo Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Jednocześnie Skarżąca złożyła skargę na bezczynność organu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Sądu z dnia [...] stycznia 2021 r. skargi zostały rozdzielone. Skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2019 została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Sz 2/21. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. odmówił Skarżącej płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW). Decyzję doręczono pełnomocnikowi M. G. w dniu [...] lipca 2020 r. do rąk S. G.. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika M. G., złożyła odwołanie od ww. decyzji do Dyrektora Oddziału ARiMR. Odwołanie nie zostało podpisane ani przez Skarżącą ani przez pełnomocnika. Wezwaniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor ARiMR, wskazując na przepis art. 64 § 2 w związku z art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej :"k.p.a.") wezwał Skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika od uzupełnienia braku formalnego w postaci braku podpisu na złożonym odwołaniu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. W dniu [...] września 2020 r. do Dyrektora ARiMR wpłynęło odwołanie Skarżącej, które również nie zostało podpisane ani przez Skarżącą ani przez pełnomocnika. Pismem z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Dyrektor ARiMR pozostawił podanie bez rozpoznania. Jako podstawę prawną pisma organ wskazał na przepis art.64 § 2 k.p.a. Do administracyjnych akt sprawy dołączono pełnomocnictwo udzielone M. G. przez Skarżącą w dniu [...] czerwca 2005 r. do reprezentowania jej przed Biurem Powiatowym ARiMR w M. (w zwykłej formie pisemnej) oraz druk wniosku Skarżącej z dnia [...] czerwca 2005 r. o wpis do ewidencji producentów [...] ze wskazanymi danymi pełnomocnika (M. G.). W skardze do Sądu Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 28 k.p.a. art. 32 k.p.a., art. 33 §1 k.p.a. i art. 40 k.p.a. w zw. z art. 33 § 4 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do skierowania decyzji, wezwania i zawiadomienia o czynności do osoby niebędącej stroną w sprawie, - naruszenie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do niewezwania strony ani jej pełnomocnika do przedłożenia do sprawy pełnomocnictwa do działania w postępowaniu administracyjnymi o raz pozostawienia złożonego odwołania bez wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma; - naruszenie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące pozostawieniem bez rozpoznania, bez próby kontaktu ze stroną lub jej pełnomocnikiem, który pozostawał w błędnym przekonaniu, iż braki zostały uzupełnione przez osobę nadającą pismo, jak również poprzez wyznaczenie najkrótszego możliwego terminu do uzupełnienia braków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie natomiast do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie z kolei art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.4)), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone pismo informujące Skarżącą o pozostawieniu jego odwołania bez rozpoznania nie należy do żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., zatem nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Wskazać należy, że pozostawienie odwołana bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie następuje ani w drodze decyzji, ani też w drodze postanowienia. Jest to czynność materialno-techniczna o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie. Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie dotyczy bowiem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 485/07 oraz z 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2284/16). Sąd, podzielając powyższe stanowisko, uznał że skarga S. G. wniesiona na akt niepodlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na pozostawienie pisma (odwołania) bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje bowiem skarga na bezczynność organu, stosowanie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). Powyższe oznacza, że do kontroli sądowej kwestionowanej czynności organu, skarżący może doprowadzić jedynie wnosząc skargę na jego bezczynność w rozpoznaniu odwołania, przy zachowaniu wszelkich niezbędnych wymogów do jej złożenia. Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.