I SA/Sz 842/11

Dnia 11 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 11 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia[...] . Nr [...] w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...] . K. G., reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., Nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., Nr [...] , którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony, jako członka zarządu Spółki z o.o. H. z siedzibą w K., za zaległości podatkowe tej Spółki, odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania przywołanej powyżej decyzji Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S., wskazując, że natychmiastowe wykonanie tego aktu skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci upadłości skarżącego. Sytuacja finansowa skarżącego nie pozwala na uregulowanie zaległości podatkowych Spółki H.. Kwota zaległości stanowiąca [...] zł jest tak duża, że skarżący jej nie udźwignie i zmuszony będzie ogłosić upadłość. Natomiast późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia nigdy nie wynagrodzi szkody powstałej z tego tytułu. Skarżący utraci bowiem zaufanie obecnych klientów, którego nie będzie już mógł później odzyskać. Ponadto dotychczas wynajmowane przez niego lokale (w których prowadzi działalność przez ostatnie 10 lat) zostaną oddane w używanie innym osobom, zaś pracownicy pozostaną bez pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po analizie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sam wywód skarżącego, że nie posiada on dostatecznych środków finansowych na uregulowanie należności wynikających ze wskazanego aktu, oraz że wykonanie decyzji doprowadzi do upadłości jego firmy, zwolnień pracowników, utraty wynajmowanych lokali i utraty zaufania klientów - jest bowiem zbyt ogólnikowy, niepoparty wyczerpującą argumentacją ani dokumentami źródłowymi, dotyczącymi zwłaszcza sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Tymczasem konieczność poniesienia finansowego ciężaru wynikającego z decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż warunkiem takiego wstrzymania jest nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnych. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.