I SA/Sz 865/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej F. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 865/18 w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2017 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 865/18 po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę F. L. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2017 r. W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) skarżący (reprezentowany przez adwokata M. Ł.), zachowując ustawowy termin, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należy odrzucić. Na mocy art. 178 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." wstępnej kontroli skargi kasacyjnej dokonuje wojewódzki sąd administracyjny. Kontrola ogranicza się do zbadania zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jej dopuszczalności oraz dochowania wymogów formalnych. Skarga kasacyjna, jako środek odwoławczy od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku bądź postanowienia kończącego postępowanie, jest sformalizowanym środkiem prawnym, dlatego ustawodawca wprowadził w art. 175 p.p.s.a., przymus sporządzenia tego środka przez osoby dysponujące fachową wiedzą prawniczą, co ma zapewnić odpowiedni poziom skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna poza wymaganiami przepisanymi dla pisma w postępowaniu sądowym winna dodatkowo zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że o ile braki formalne przewidziane dla pisma procesowego w przypadku niezachowania wymagań w tym zakresie podlegają usunięciu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., o tyle niespełnienie w skardze kasacyjnej drugiej grupy wymagań odnoszących się wyłącznie do tego środka nie podlega sanacji, jako że są to braki o charakterze materialnym, nieusuwalnym, a skarga kasacyjna podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA z: 16 marca 2004 r. sygn. akt FSK 209/04, publ: ONSAiWSA 2004/1/13; 9 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 173/12, Lex 1116295; 9 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1043/11, Lex 1120571, 13 września 2019 r. sygn. akt I GSK 1333/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. z wyraźnym określeniem przepisów w ramach zgłoszonej podstawy, które zdaniem sporządzającego skargę zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny wydający zaskarżone orzeczenie. Stosownie do powołanego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych z rozwinięciem zarzutów i przedstawieniem rzeczowej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ma niezwykle istotne znaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest, zatem precyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych, co umożliwia NSA orzekającemu w tak zakreślonych granicach ustosunkowanie się do ich zasadności (por. postanowienie NSA z 17 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1659/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (por. wyrok NSA z: 5 października 2010 r. sygn. akt I GSK125/09; 23 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1165/09; 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1507/09; 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 619/09; oraz z 19 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 2766/09, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 754, nb 16). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - NSA może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej, jako naruszone. Koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje w skardze kasacyjnej jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Brak ten stanowi samodzielną przesłankę do odrzucenia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z 12 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3612/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w sprawie, stąd wniesiony środek zaskarżenia został odrzucony, jako niespełniający ww. warunków formalnych. We wniesionej w rozpoznawanej sprawie skardze kasacyjnej nie powołano precyzyjnie żadnego przepisu prawa, którego naruszenie zarzuca się Sądowi I instancji – poza ogólnym odwołaniem się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do art. 67a, art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Wymienionych przepisów nie powiązano z żadnym z przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak natomiast wynika z przytoczonych powyżej rozważań skarżący kasacyjnie powinien tymczasem wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, na czym polegało to naruszenie i jaki mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Temu obowiązkowi autor skargi kasacyjnej nie sprostał. Skarga kasacyjna została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy oczekiwać jej sformułowania zgodnie z wymogami prawa. Sąd administracyjny nie może go zastępować przez konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o domniemane intencje jej autora. Prowadzi to do wniosku, iż nie został zachowany konstrukcyjny element skargi kasacyjnej - przytoczenie podstaw kasacyjnych (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Na marginesie należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej nie zawarł w niej wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, wymaganego na podstawie art. 177a p.p.s.a. oraz numeru PESEL skarżącego wymaganego na podstawie art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2019 r., poz. 934). Ponadto przy wniesieniu przedmiotowej skargi kasacyjnej nie został uiszczony wpis od skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie wzywano do usunięcia ww. braków formalnych oraz braku fiskalnego skargi kasacyjnej, gdyż nieprzytoczenie przez autora skargi kasacyjnej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia stanowi brak, który nie może być konwalidowany. Powoduje to, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu bez wzywania wnoszącego o uzupełnienie ww. braków. Tym samym wzywanie w zakresie ww. braków było bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie , na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.