I SA/Sz 867/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] r. wniosku K. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E K. O. pismem z dnia [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Powyższą decyzją ustalono skarżącej podatek od spadków i darowizn wysokości [...] zł z tytułu nabycia spadku po zmarłym [...] r. J. B.. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten ponowiła w kolejnych pismach składanych do Sądu. W żadnym z pism skarżąca nie uzasadniła powyższego wniosku. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] r. organ odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Natomiast, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia) uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałoby się to do uzupełniania za skarżącą uzasadnienia wniosku. To w interesie strony leży bowiem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. I FZ 148/09). Dla oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym i rodzinnym strony. Zweryfikowanie przez sąd tego, czy wykonanie określonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się zatem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości uzyskiwanych dochodów, środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, a także sytuacji rodzinnej. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, gdyż skarżąca nie zawarła w skardze żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie powołała się także na żadne konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby uzasadnione, umieszczając jedynie w treści skargi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto, w kolejnych pismach kierowanych do Sądu, w których również zawarto powyższy wniosek, skarżąca nie rozszerzyła go o stosowną argumentację. Nadto, przy składanych w sprawie wnioskach o przyznanie prawa pomocy, strona również nie udokumentowała swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Tym samym Sąd nie mógł uwzględnić takich okoliczności z urzędu. Skoro wniosek skarżącej nie spełniał powyższych wymogów, w tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Cytowane orzeczenia są dostępne na stronie internetowej [...]