I SA/Sz 868/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA- Zygmunt Chorzępa po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia [...] r. w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. i orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe w tym podatku p o s t a n a w i a: odrzucić sprzeciw Pismem z dnia [...] r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. i orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe w tym podatku. Po otrzymaniu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia [..] r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. pozostawił bez rozpoznania wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, ze względu na nie wykonanie wezwania Sądu z dnia [...] r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu [...] r. (k. 43 akt sądowych). Od powyższego zarządzenia referendarza sądowego, skarżący wniósł pismo wyrażające swoje niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia, potraktowane przez Sąd jako sprzeciw, nadane przesyłką pocztową w dniu [...] r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 44 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw należało odrzucić. Zgodnie z art. 259 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.,) od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie wskazany wyżej siedmiodniowy termin dla złożenia sprzeciwu nie został zachowany. Odpis zarządzenia referendarza sądowego z dnia [...] r. został doręczony skarżącemu w dniu [...] r. Siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od tego zarządzenia, rozpoczął swój bieg od dnia[...] . i upłynął z dniem [...] Tymczasem skarżący złożył sprzeciw przesyłką pocztową w dniu [...] r. (data stempla pocztowego na kopercie) tj. dwa dni po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, co obliguje Sąd do odrzucenia tego środka prawnego. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania oznacza, że Sąd nie proceduje merytorycznie nad zasadnością wniosku, a ogranicza się do stwierdzenia, że brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym w wezwaniu terminie. Powyższe nie stoi na przeszkodzie złożeniu przez skarżącego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie. Podkreślenia również wymaga, iż skoro prawo pomocy zależy do wniosku strony, a ta zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. ma obowiązek złożenia wniosku na urzędowym formularzu (druk PPF), to niezależnie od ilości toczących się postępowań z udziałem strony i złożonych w ich trakcie wniosków o przyznanie prawa pomocy, w każdym z nich wniosek taki powinien być złożony na odrębnym formularzu, choćby w każdym z tych wniosków informacje w nich zawarte były identyczne. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się bowiem do sprawy, zatem w każdej sprawie odrębnie powinno być prowadzone postępowanie w tym zakresie. Postępowanie prowadzone z wniosku złożonego w jednej sprawie nie "rozciąga się" swym zakresem na inne sprawy z udziałem tej samej strony. Uwzględniając powyższe okoliczności, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.