I SA/Sz 884/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. J. O. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej . z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych po wznowieniu postępowania oddala skargę. Skargę wniesiono na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nr [..] z dnia 20 czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych po wznowieniu postępowania. Stan sprawy przedstawia się następująco: 6 czerwca 2011 r. po zakończeniu postępowania kontrolnego prowadzonego wobec B. J. O. w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług za lata 2006 - 2008, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wydał decyzję określającą temu podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług: za kwiecień 2006 roku w wysokości [...] zł, za maj 2006 roku w wysokości [...] zł, za lipiec 2006 roku w wysokości [...] zł, za sierpień 2006 roku w wysokości [...] zł, za październik 2006 roku w wysokości [..] zł, za listopad 2006 roku w wysokości [...] zł, za maj 2007 roku w wysokości [...] zł, za sierpień 2007 roku w wysokości [...] zł, za grudzień 20087 roku w wysokości [...] zł, za styczeń 2008 roku w wysokości [...] zł i za wrzesień 2008 roku w wysokości [...] zł, decyzję określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w wysokości [...] zł, decyzję określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w wysokości [...] zł oraz decyzję określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w wysokości [..] zł. Od decyzji tych strona nie wniosła odwołania, wskutek czego w dniu 8 lipca 2011 r. stały się one ostateczne. W dniu 13 grudnia 2012 r. pełnomocnik podatnika złożył na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej cztery wnioski o wznowienie postępowania zakończonego powyżej wspomnianymi decyzjami podnosząc, że umowy kupna pojazdów samochodowych, na podstawie których przyjęto ceny ich nabycia są fałszywe. W dniu 8 stycznia 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wznowił na żądanie strony postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzjami ostatecznymi. W dniu 11 i 28 stycznia 2013 roku wezwano podatnika do przedłożenia dowodów świadczących o sfałszowaniu dokumentów. W odpowiedzi na powyższe do organu wpłynął wniosek B. O., zgodnie z którym organ miałby zwrócić się z urzędu, w drodze pomocy prawnej, do podmiotów, od których były zakupione samochody, z żądaniem udzielenia informacji czy podatnik dokonywał zakupu u danego podmiotu auta, a jeżeli tak to za jaką kwotę i kiedy oraz o zobowiązanie tego podmiotu do przesłania oryginalnego dokumentu kupna-sprzedaży. Ponadto, pełnomocnik wniósł o przesłuchanie B. J. O. w charakterze strony. W dniu 7 lutego 2013 roku strona złożyła kolejne wnioski dowodowe o dopuszczenie dowodu z przesłuchania B. J. O. oraz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia faktycznych wartości aut, które zakupić miał B. O. w kontrolowanym czasie. Pismem z dnia 19 lutego 2013 r. podatnik wskazał, że materiał dowodowy jest niekompletny, ponieważ zostały oddalone złożone wnioski dowodowe. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. w dniu 27 lutego 2013 r. wydał decyzję, mocą której odmówił uchylenia decyzji ostatecznych, z uwagi na nieistnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem organu pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 27 lutego 2013 r., zarzucając decyzji obrazę przepisu prawa procesowego, mającą wpływ na treść skarżonej decyzji, tj. art. 180 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i oddalenie wniosków dowodowych oraz obrazę przepisu art. 240 § 2 tej ustawy poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia 27 lutego 2013 r. o nr [...] i stwierdził, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania albowiem postępowanie może być wznowione przed stwierdzeniem faktu sfałszowania dokumentu orzeczeniem sądu lub innego organu. W zakresie "oczywistości" sfałszowania dowodów organ wskazał na liczne orzecznictwo w zakresie warunków niezbędnych do spełnienia tej przesłanki, które zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie nie miały miejsca. Organ wskazał też, że twierdzenia strony o oczywistości fałszu są zbyt ogólne i nieznajdujące żadnego uzasadnienia. Organ kontroli skarbowej nie znalazł również podstaw do uznania zaistnienia drugiej przesłanki określonej w art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. wznowienia postępowania w celu ochrony interesu publicznego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Organ ustosunkował się w zaskarżonej decyzji również do zarzutu Strony, dotyczącego naruszenia art. 180 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, uznając go za bezzasadny. Przeprowadzenie bowiem zawnioskowanych dowodów nie doprowadziłoby do pożądanego skutku w postaci uzyskania orzeczenia sądu o sfałszowaniu tych dokumentów ani nie świadczyłoby o oczywistym fałszu. Organ odniósł się również do twierdzeń podatnika jako oskarżonego złożonych na rozprawie głównej w dniu 23 kwietnia 2013 r. przed Sądem Rejonowym w D. P. zauważając, że sprawa nie dotyczy przestępstwa fałszerstwa dowodów, ponadto zeznaniom tym nie można dać wiary, natomiast sam protokół nie może być uznany za dowód na okoliczność, że umowy zakupu samochodów były fałszywe. Na powyższą decyzję pełnomocnik B. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji zarzucając jej: 1) obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść skarżonej decyzji, tj. art. 180 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sprawie i oddalenie wniosków dowodowych strony. Na uzasadnienie powyższego zarzutu skarżący podniósł, że w toku postępowania złożył szereg wniosków dowodowych, zmierzających do wykazania, że dowody, na podstawie których wydano decyzje ostateczne są fałszywe. Ich autentyczność, zdaniem skarżącego, jest oczywiście wątpliwa, a ceny zakupu zgłoszone nie odpowiadają ceną faktyczną nabytych pojazdów. Podatnik podniósł także, że pomimo zgłaszanych wniosków dowodowych, pismem z dnia 22 stycznia 2013 roku oraz pismem z dnia 4 lutego 2013 roku, żadne z nich nie zostały przeprowadzone. Takie działanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej spowodowało, zdaniem skarżącego, że został on w znaczący sposób pozbawiony możliwości obrony. Wskazano również, że w postępowaniu kilkukrotnie podnoszone były zarzuty co do autentyczności i wiarygodności umów sprzedaży pojazdów. W sytuacji gdyby organ w sposób właściwy i rzetelny dokonał sprawdzenia wartości nabywanych samochodów, wysokość nałożonego podatku byłaby wielokrotnie niższa. Brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz niezłożenie zapytania do wskazanych podmiotów spowodowała natomiast, że skarżący nie miał możliwości wykazania realnej wartości podstawy dochodu do obliczenia podatku dochodowego. Taka sytuacja, według podatnika, godzi w jego podstawowe prawa, tj. pewność i jawność płaconych podatków. Zaniżenie wartości winno być udowodnione w sposób szczegółowy i zupełny, a nie w sposób dorozumiany. Do zadań organu podatkowego, jak podnosi się w skardze, należy badanie wysokości poniesionej przez działalność skarżącego szkody. W obliczu przyznania się do fałszowania faktur i zaniżania wartości przez skarżącego w toku postępowania karnego toczącego się przeciwko niemu, niezasadne wydaje się być, stanowisko organu podatkowego, który kwestionuje zarówno mechanizm działania jak i wysokość poniesionej szkody. Tak znaczące pominięcie wnioskowanego materiału dowodowego skutkuje dla skarżącego brakiem możliwości skutecznej i uczciwej obrony. 2) błędne ustalenie kwoty zaniżonego dochodu za lata 2006, 2007 i 2008, a tym samym błędne wyliczenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2006-2008 oraz błędne przyjęcie, że skarżący zobowiązany był płacić podatek od towarów i usług (VAT). Zdaniem skarżącego, poprzez niedopuszczenie środków dowodowych, wysokość uzyskanego dochodu uległa zaniżeniu co z kolei skutkowało tym, iż kwota podatku nałożonego decyzjami organu podatkowego nie miała podstawy faktycznej. Niewłaściwie obliczona wysokość dochodu spowodowała, że na podatnika został nałożony obowiązek podatkowy w niewspółmiernie wysokiej kwocie. Ponadto niedopuszczenie wniosków dowodowych wnioskowanych przez skarżącego skutkowało również błędnym przyjęciem, że prowadził on działalność gospodarczą, a tym samym w sposób błędny przyjęto, iż zobowiązany był on do naliczania podatku od towarów i usług. Ponadto skarżący wniósł o: - uzupełnienie postępowania dowodowego w sprawie i zwrócenie się z żądaniem podania faktycznej ceny zakupu do instytucji, od których skarżący dokonywał zakupu samochodów, zgodnie ze składanymi wnioskami dowodowymi skarżącego z dnia 22 stycznia 2013 r. i 4 lutego 2013 r., - dopuszczenie dowodu z protokołu przesłuchania B. O. w postępowaniu karnym prowadzonym przed Sądem Rejonowym w D. P. pod sygn. akt[..] . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem w ramach przeprowadzonej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji nie stwierdzono naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.) – dalej jako: p.p.s.a. Przedmiotem zawisłego z wniosku strony przed organami podatkowymi postępowania i wydanych w jego ramach rozstrzygnięć organu jest kwestia wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o wskazywaną przez skarżącego przesłankę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Na wstępie należy zauważyć, że mylnie została określona data decyzji oraz organ wydający decyzję podlegającą zaskarżeniu, bowiem decyzja znak [...] została wydana w dniu 20 czerwca 2013 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S., a nie jak wskazano w skardze - w dniu 10 czerwca 2013 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie utrzymującego decyzje organu podatkowego. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że Ordynacja podatkowa w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnych, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240 - 246), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247 - 252) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie wznawia się jeżeli "dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe". Wznowienie postępowania na tej podstawie następuje wtedy, gdy w decyzji ostatecznej organ administracyjny rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się (w sposób bezpośredni lub pośredni) na sfałszowany dowód, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, a także fałszywy dowód musiał być podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych w danej sprawie. Z powyższego wynika, że fakt fałszu dowodu w sposób bezsporny musi być w zasadzie stwierdzony wyrokiem sądu karnego lub innego organu właściwego. Takie orzeczenie wiąże organ administracyjny, gdyż wykazuje istnienie przesłanek wznowienia postępowania. Wskazany sposób wykazywania faktu fałszu dowodów uzasadniony jest przede wszystkim ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych. Od zasady tej przepisy Ordynacji podatkowej wprowadzają dwa wyjątki. W myśl art. 240 § 3 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania ze wskazanych przyczyn może nastąpić w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Ponadto stosownie do art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej można wznowić postępowanie przed wydaniem orzeczenia sądu lub innego organu, jeżeli łącznie wystąpią dwie przesłanki, tj. wówczas gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste i wznowienie jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. W tym przypadku organ rozstrzygający sprawę wkracza w ocenę zagadnień prawnych nie mieszczących się w jego właściwości rzeczowej. Ma bowiem stwierdzić fakt sfałszowania dowodów, co należy do kompetencji organów wymiaru sprawiedliwości. Dlatego też wznowienie postępowania w tej sytuacji musi mieć charakter wyjątkowy. Rolą organu w takim postępowaniu wznowieniowym, jak wskazano powyżej, nie jest zatem ponowne kompleksowe zgromadzenie i ocena materiału dowodowego, który legł u podstaw wydania decyzji ostatecznej, a jedynie zbadanie czy przesłanki wznowieniowe, wskazane we wniosku, rzeczywiście zaistniały. Przedmiotem niniejszego postępowania nie było więc ponowne określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług czy też podatku dochodowym, a więc merytoryczne załatwienie sprawy podatkowej, lecz stwierdzenie czy zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczną. Z tego też względu w niniejszym postępowaniu nie mogą być rozstrzygane kwestie zasadności nałożenia na skarżącego podatku VAT i podatku dochodowego czy też wysokość tego zobowiązania podatkowego. Z tego też względu zasadnie organ odmówił przeprowadzenia zgłoszonych przez podatnika wniosków dowodowych w pismach z dnia 22 stycznia 2013 r. i 4 lutego 2013 r. Wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej polegająca na obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym ma zastosowanie w postępowaniu nadzwyczajnym, ale jedynie w kwestiach stanowiących przedmiot tego postępowania - w zakresie wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy mają wprawdzie podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzega, iż mają to być jedynie działania niezbędne. Zwrócić należy uwagę, że art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się do definicji dowodu. Organ kontroli skarbowej odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych dowodów nie mógł naruszyć tej regulacji. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. To co nie może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, nie jest dopuszczane jako dowód. Zatem, gdy pewne okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy, to żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu nie może zostać uwzględnione. Odmowa uwzględnienia przez organ kontroli skarbowej wnioskowanych dowodów w zakresie sformułowanym we wnioskach o wznowienie postępowania i powtórzonym w skardze była zasadna, bowiem wnioski te nie odnosiły się do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie mogły one, nawet potencjalnie przyczynić się do wyjaśniania sprawy, bowiem w żaden sposób nie zmierzały do uzyskania orzeczenia sądu lub innego organu orzekającego fałszerstwo dowodów, czyli do spełnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie świadczyły również o oczywistości fałszu, o czym stanowi art. 240 § 2 tej ustawy, a wręcz przeciwnie: skarżący wskazał ewentualne środki dowodowe, których przeprowadzenie nie dość, że zlecił organowi, to dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego miałyby się potwierdzić jego twierdzenia o fałszywości dowodów, na podstawie których wydano decyzje. Organ kontroli skarbowej kilkakrotnie próbował uzyskać od skarżącego niezbędne dowody świadczące o zaistnieniu przesłanki z pkt 1 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem, zgodnie z dyspozycją art. 122, 180 i 187 § 1 tej ustawy, podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgodzić należy się z organem, że wszystkie przedstawione przez skarżącego wnioski dowodowe zmierzały w rzeczywistości do ponownego, merytorycznego rozpoznania całej sprawy, czego mógłby dokonać jedynie organ odwoławczy w razie wniesienia odwołania od decyzji wydanych w dniu 6 czerwca 2011 r. Bezspornym jest, że w niniejszej sprawie ani nie wykazano sfałszowania dowodu prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, ani też nie zachodziły w żadnej mierze przesłanki do stwierdzenia, że sfałszowanie dowodu jest oczywiste. Organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji do obu wskazanych kwestii. Strona do wniosku o wznowienie postępowania nie załączyła żadnych dowodów świadczących o fałszywości dowodów na podstawie których wydano decyzje. W uzasadnieniu decyzji z dnia 20 czerwca 2013 r. wskazano przesłanki, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie, tj. dlaczego strona nie wykazała istnienia fałszywości dowodów (brak orzeczenia sądu lub właściwego organu), z jakich względów wnioski dowodowe wskazane nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu wznowienionym, dlaczego organ nie jest władny do przeprowadzenia postępowania w tym zakresie, dlaczego zdaniem organu niespełniona jest również przesłanka z art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej (brak oczywistości sfałszowania dowodu i niewykazanie, by wznowienie postępowania było niezbędne w celu ochrony interesu publicznego) oraz powiązana z nią przesłanka z art. 240 § 3 tej ustawy. Organ kontroli skarbowej rozpatrzył sprawę w zakresie istnienia przesłanki wznowienia postępowania ponownie w sposób merytoryczny, odniósł się szczegółowo do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podjął działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie istnienia ustawowych przesłanek wznowienia postępowania - w granicach przysługujących mu kompetencji ustawowych. Natomiast okoliczność, że skarżący miał w tym zakresie odmienne oczekiwania nie może być kwalifikowana jako wadliwe postępowanie organu kontroli skarbowej. Szczególny charakter postępowania wznowieniowego uniemożliwiał przeprowadzenie ponownej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie podatkowej, na co wskazuje rodzaj złożonych wniosków dowodowych, które miały by polegać na przeprowadzaniu przesłuchań, ustalaniu czy B. O. dokonywał zakupu aut u danych podmiotów czy też zasięgnięciu opinii biegłego na okoliczność ustalenia faktycznej wartości aut, które miał kupować podatnik. Odnośnie kolejnego zarzutu skargi wskazać należy, że wyjaśnienia podatnika jako oskarżonego zawarte w protokole jego przesłuchania sporządzonym przed sądem powszechnym mieszczą się w katalogu środków dowodowych z art. 180 Ordynacji podatkowej, ale nie świadczą o popełnieniu fałszerstwa przez skarżącego, czy kogokolwiek innego, w rozumieniu art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej. Przyznanie się do fałszerstwa, nie może być uznane za dowód, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nadto przypomnieć należy, że składając wyjaśnienia oskarżony nie ma obowiązku mówienia prawdy i nie jest o takim obowiązku pouczany. Wbrew zarzutom skargi organ kontroli skarbowej w uzasadnieniu decyzji odniósł się do twierdzeń oskarżonego zawartych w protokole rozprawy w świetle zebranego w postępowaniu kontrolnym materiału dowodowego oraz pod względem ich znaczenia dla niniejszej sprawy. Tym samym, niezasadny jest zarzut nie dopuszczenia tego wniosku dowodowego. W związku z powyższym Sąd uznał, że dokonana przez organy podatkowe ocena braku zaistnienia w sprawie wskazywanej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej, przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, była prawidłowa. Odnośnie wniosku zawartego w skardze o uzupełnienie postępowania dowodowego o zwrócenie się do instytucji , od których skarżący kupował auta z żądaniem podania faktycznej ceny zakupu wskazać należy, że świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd prowadzi postępowanie dowodowe w ograniczonym zakresie. Orzekając na podstawie całokształtu akt zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów wyłącznie wtedy, gdy jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Protokół przesłuchania B. O. jako podejrzanego w postępowaniu karnym prowadzonym przed Sądem Rejonowym w D. P. znajdował się w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ, a zatem Sąd uwzględnił go orzekając na podstawie akt sprawy. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.