I SA/Sz 889/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 25 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 889/17 utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 889/17 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie numeru identyfikacji podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. jw. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie numeru identyfikacji podatkowej. Spółka złożyła zażalenie, po czym wniosła o udzielenie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zarządzeniem z dnia 22 marca 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek spółki bez rozpoznania, z uwagi na niezłożenie go – pomimo wezwania – na urzędowym formularzu. Spółka złożyła sprzeciw od zarządzenia. Postanowieniem z 25 maja 2018 r. tutejszy sąd utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Pismem z 25 czerwca 2018 r. spółka wniosła zażalenie na postanowienie sądu, jednocześnie wnosząc o zwolnienie od ponoszenia opłat. Zarządzeniem z 10 sierpnia 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek spółki bez rozpoznania. Spółka nie wniosła sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak stanowi art. 260 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, albowiem ani nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia. Z przytoczonych powyżej przepisów art. 260 p.p.s.a. jasno wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (vide: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie danych Legalis). W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a zatem działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia takiego sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zażalenie na postanowienie sądu z dnia 25 maja 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.