I SA/Sz 89/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych uchyla zaskarżoną decyzję A. W. wnioskiem z dnia [...]r. wystąpił o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania zgłosił trzy działki: działkę A o pow. [...] ha jako "ugór czarny", działkę B o pow. [...] ha jako "gryka" oraz działkę C o pow. [...]ha jako "łąki". Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dla powiatu i miasta K. odmówił wnioskodawcy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych ( z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). Organ I instancji stwierdził bowiem niezgodność (zawyżenie) pomiędzy zadeklarowaną sumą powierzchni działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu, przeprowadzonej [...] r. Ustalono, iż dla działek rolnych A i C stwierdzony rodzaj użytkowania rolniczego nie kwalifikuje się do płatności JPO i UP odnośnie działki B stwierdzono, że zadeklarowana we wniosku powierzchnia działki jest większa od powierzchni ustalonej podczas kontroli. Według organu wymienione uchybienia - zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 65, poz. 600 ze zm.), wykluczają w całości działki rolne A i C oraz w części działkę B z płatności. W decyzji z dnia [...]r. wymierzono też sankcję w wysokości [...] zł, która będzie potrącana z płatności pomocy, do których producent rolny jest uprawniony w ramach wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych, następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. W odwołaniu A. W. zarzucił niezgodność zapisów protokołu kontroli ze stanem rzeczywistym, nie odnotowano bowiem obecności jego pełnomocnika – A. S. Wyjaśniał, iż działkę A na wiosnę (maj/czerwiec) zaorał, działkę C skosił (w maju) a na działce B zasiał 20 ha gryki, w sierpniu dziki "zdemolowały" uprawę, w związku z czym po uzgodnieniach z kołem łowieckim we wrześniu dokonał uzupełniającego wysiewu gryki w miejscach zdewastowanych - na dowód czego powołał się na swoje pisma do organu I instancji z [...]r. i z [...]r. oraz wnosił o przesłuchanie świadków, którzy mogą potwierdzić jego wyjaśnienia. Odwołujący się podniósł nadto, że przed wydaniem decyzji nie miał możliwości złożenia wyjaśnień i ustosunkowania się do stawianych mu zarzutów. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...]r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art.138 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia komisji(WE) nr 1728/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004r. str. 1 ze zm.), art. 51 ust. 2, art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przywidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004 r. str.18 ze zm.), art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz.40 ze zm.), art. 22 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dla zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508 (Dz. Urz. WE L 327 z dnia 12 grudnia 2001 r.), § 2 ust. 1 oraz § 1 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 lutego 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 36, poz. 326). Odnosząc się do zarzutu niezgodności zapisów protokołu organ odwoławczy wskazał, że nieodnotowanie obecności A. S. spowodowane było tym, że nie posiadał on żadnego upoważnienia, nie wyrażał zgody na wpisanie jego danych do protokołu a ponadto nie uczestniczył cały czas podczas kontroli (odjeżdżał, wracał). Odnośnie działek A i C organ odwoławczy za zasadne uznał zakwalifikowanie ich do kodu DR3, (co oznacza, że na całej działce rolnej stwierdzony rodzaj rolniczego użytkowania nie kwalifikuje się do płatności JPO i UP). Kontrolujący stwierdzili bowiem, że grunty na tych działkach nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej ani nie zastosowano odpowiednich zabiegów pielęgnacyjnych w celu niedopuszczenia do zachwaszczenia - co potwierdzają wykonane zdjęcia. Co do działki B organ wyjaśnił, że stwierdzona przez inspektorów inna uprawa - uprawa owsa na powierzchni [... ha - została objęta dopłatami obszarowymi, natomiast odmowa płatności i zastosowanie sankcji wieloletnich spowodowane było zawyżeniem deklarowanej powierzchni użytkowej rolniczo oraz niedotrzymaniem deklarowanej uprawy na działkach A i C. W związku z tym organ uznał, że nie ma konieczności przesłuchania świadków mających potwierdzić fakt zasiewu gryki, ponieważ zebrane dowody wskazują na poprawność przeprowadzonej kontroli. W skardze do WSA A. W. zarzucił decyzji organu drugiej instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77, 78 i 136 k.p.a. poprzez przyjęcie, że sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji nie budzi zastrzeżeń a dowody wskazują na poprawności kontroli i brak uchybień co do ustaleń oraz przez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów. W uzasadnieniu skargi A. W. podtrzymał swe wyjaśnienia, że działkę A i C utrzymywał w dobrej kulturze rolnej. Podniósł nadto, że nieutrzymywanie w dobrej kulturze rolnej winno być oznaczone kodem nieprawidłowości DR14, a przyjęto kod DR3, który oznacza, iż na całej działce rolnej stwierdzony rodzaj rolniczego użytkowania nie kwalifikuje się do płatności JPO ani UP. Skarżący podkreślił, iż zgodnie z art. 2 pkt 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 r. "użytkowanie" oznacza użytkowanie ziemi pod względem rodzaju upraw, rodzaju przykrycia ziemi lub brak upraw, czym innym jest natomiast nieutrzymywanie gruntu w dobrej kulturze rolnej. Według A. W. organ nie uzasadnił dlaczego nie uwzględnił jego wyjaśnień, zawartych w odwołaniu, dotyczących dokonywanych zabiegów uprawowych, podkreślił, że kontrola przeprowadzona została 10 miesięcy po przeprowadzeniu tych zabiegów, wnioskowane zatem przez niego dowody miały istotne znaczenie dla sprawy Skarżący podtrzymał też dotychczasowe twierdzenia, co do upraw gryki na działce B i co do uzgodnień poczynionych z kołem łowieckim na temat przeznaczenia części uprawy. W toku postępowania przyznał, iż na [...] ha działki B miała miejsce uprawa owsa a na [...] ha uprawa gryki. Wyrokiem z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 746/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę A. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Sąd I instancji podzielił zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia. Sąd nie stwierdził też innych naruszeń prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. W. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm - sformułował zarzut: 1. naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 litc ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 77, 78, 136 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organ administracji nie przeprowadzając dowodów zawnioskowanych przez skarżącego nie uchybił przepisom prawa regulującym zasady postępowania; 2. naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. w płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru w zw. z § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej w zw. z art. 2 pkt 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez błędna ich wykładnię tj. przyjęcie, iż nie utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej oznaczać może, iż na działce rolniczej użytkowanie nie kwalifikuje się do płatności JPO ani UPO 3. naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust.1 pkt 5 w zw. z art. 11 ust 1 i 2 oraz art. 14 ust.1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności - poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w każdym przypadku ustanowienie pełnomocnika przez producenta rolnego podlega obowiązkowi wpisu do krajowej ewidencji producentów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał też na wynikający z art. 7 k.p.a. obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Twierdził, że nie uwzględnienie zgłaszanych przez niego wniosków dowodowych uniemożliwiło mu udowodnienie swoich racji. Odnosząc się do stanowiska Sądu - iż szczegółowy opis zabiegów uprawowych (na działce A i C) złożony został zbyt późno, powinien być bowiem przedstawiony w postępowaniu administracyjnym aby organy miały możliwość dokonania oceny o odniesienia się - skarżący podniósł, że temu celowi właśnie miało służyć przesłuchanie wnioskowanych świadków (w szczególności traktorzystów wykonujących prace i A. S.). Zwrócił uwagę na niekonsekwencję Sądu z jednej strony zarzucano mu bowiem, że nie wyjaśnił pewnych okoliczności związanych z zabiegami uprawowymi na działkach A i C, z drugiej zaś pominięto jego wnioski dowodowe w tym zakresie. Skarżący podniósł też, że organ dopiero w odpowiedzi na skargę szczegółowo opisał będące dowodem w sprawie fotografie i wywiódł z nich wnioski - co uniemożliwiło stronie wcześniejsze ustosunkowanie się. Według autora skargi kasacyjnej WSA odniósł się jedynie do kwestii wnioskowanych dowodów z przesłuchania świadków na okoliczności związane z działką B; w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji nie ocenił zaś odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania traktorzystów, którzy kosili łąkę i z przesłuchania A. S., który otrzymał siano na własny użytek (czyli na okoliczności związane z działkami A i C). W skardze nie zgodzono się też z poglądem, że nie utrzymanie gruntów w dobrej kulturze rolnej może oznaczać, iż użytkowanie na działce rolnej nie kwalifikuje się do płatności JPO ani UPO jak i z oceną, że ewentualnie nieprawidłowy kod nie ma znaczenia dla sprawy. Odnośnie trzeciego z zarzutów skarżący wyjaśnił, że jego zdaniem obowiązek wpisu ustanowionego pełnomocnika do krajowej ewidencji producentów dotyczy sytuacji udzielania pełnomocnictwa ogólnego, gdy pełnomocnik jest ustanowiony do prowadzenia wszelkich spraw mocodawcy bądź udzielanie pełnomocnictwa szczególnego upoważniającego do prowadzenia konkretnej sprawy. Obowiązek ten nie będzie miał natomiast zastosowania, gdy pełnomocnictwo zostało udzielone do poszczególnych czynności np. do uczestnictwa w kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do ponownego rozpoznania i wskazał, że o tym, jakie okoliczności faktyczne są istotne dla wyjaśnienia i załatwienia sprawy decyduje hipotetyczny stan faktyczny wyrażony w normie prawnej. Skoro zatem organ rozpatrywał wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich to ustalenia wymagało czy wnioskodawca spełnia warunki określone w art. 2 ust.1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. w płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnych płatności z tytułu cukru, w tym - między innymi - czy objęte wnioskiem grunty rolne utrzymywane były w dobrej kulturze rolnej. Odnosząc powyższe do zakresu zarzutów objętych skargą kasacyjną ustaleń wymagało czy działkę A (ugór czarny) poddano w terminie koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów; w przypadku zaś działki C (łąki) - czy miało miejsce koszenie okrywy roślinnej w określonym terminie i jej usunięcie. Konieczność takich ustaleń wynika z brzmienia § 1 ust.1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro poza sporem jest, że A. W. w toku postępowania administracyjnego twierdził, że na przedmiotowych działkach wykonywał stosowne zabiegi i na poparcie swych twierdzeń zgłaszał wnioski dowodowe, to w tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, że organy nie uchybiły wskazanym przepisom regulującym zasady postępowania, jest uzasadniony, stosownie do art. 78 § 1 k.p.a. bowiem żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny pozostałe zarzuty skargi uznał za mniemające uzasadnionych podstaw prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy uznał, co następuje: Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej prowadzona na podstawie art. 3 w związku z art. 190 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wykazała, że skarga jest zasadna. Przedmiotem rozpoznania przez organ był wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, zatem ustalenia wymagało czy wnioskodawca spełnia warunki określone w art. 2 ust.1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. w płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i płatności z tytułu cukru (Dz.U. Nr 6, z 2004 r., poz. 40 ze zm.), w tym - między innymi - czy objęte wnioskiem grunty rolne utrzymywane były w dobrej kulturze rolnej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i płatności z tytułu cukru wymogiem uzyskania płatności - oprócz warunków określonych w ust. 2 - jest także utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej, w rozumieniu § 1 i 2 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. Nr 65, poz. 600 ze zm.). Zatem, co do zasady, stwierdzenie nieutrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej skutkować będzie odmową płatności. Wskazać należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej unormowaną w art. 7 kpa i rozwiniętą w art. 77 tej ustawy, organy administracji publicznej zobligowane są do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, spoczywa na nich obowiązek zebrania kompletnego materiału dowodowego i wyczerpującego jego rozpatrzenia, celem ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Na tle powyższych regulacji ukształtował się pogląd, że organ ma obowiązek wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, powinien poszukiwać innych, nowych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także zobligowany jest do dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. W skardze do Sądu A. W. zarzucił decyzji organowi drugiej instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77, 78 i 136 kpa poprzez przyjęcie, że sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji nie budzi zastrzeżeń a dowody wskazują na poprawności kontroli i brak uchybień co do ustaleń oraz przez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów. W ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że poza sporem jest, że A. .W. w toku postępowania administracyjnego twierdził, że na ww. działkach wykonywał stosowne zabiegi i na poparcie swych twierdzeń zgłaszał wnioski dowodowe. Zatem wskazując na art. 78 § 1 kpa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W myśl zaś § 2 przywołanego artykułu organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (...) tylko jeżeli dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Dokonując wykładni powołanych przepisów, w ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że protokół kontroli i zdjęcia wykonane przez kontrolerów posiadają szczególną moc dowodową i uzasadniają pominięcie przeciwdowodów. Podkreślić należy, że czym innym jest wiarygodność poszczególnych środków dowodowych na tle całokształtu okoliczności sprawy. Ocena w tym zakresie jednakże może być dokonana dopiero po przeprowadzeniu dowodów. Podkreślić należy, że powoływane przez skarżącego w niniejszej sprawie dowody miały potwierdzić nie okoliczności ustalone przez organ ale o odmiennej treści - już z tego powodu nie można uznać odmowy na tej podstawie, że okoliczność została potwierdzona przez inne dowody. Organ dowodził bowiem odmiennej okoliczności. Odnosząc powyższe do zakresu zarzutów objętych skargą ustaleń wymagało czy działkę A (ugór czarny) poddano w terminie koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów; w przypadku zaś działki C (łąki) - czy miało miejsce koszenie okrywy roślinnej w określonym terminie i jej usunięcie. Konieczność takich ustaleń wynika z niekwestionowanego w sprawie brzmienia § 1 ust.1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej i jest obowiązkiem organu administracji wynikającym z ww przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena zatem prawidłowości zakwalifikowania spornych działek (A i C) do kodu OR3 czy OR14 przede wszystkim - z uwagi na wyżej stwierdzone uchybienie przepisom postępowania - jest przedwczesna. Zarzutu skargi co do wadliwego zakwalifikowania działek do nieodpowiedniego kodu, jako błędu wykładni prawa nie sposób zatem w tych okolicznościach podzielić. Odnosząc się do kwestii związanych z działką B stwierdzić należy, że decyzja w tym zakresie nie narusza prawa. Nie budzi wątpliwości ustalenie, że na powierzchni [...] ha stwierdzono rżysko po owsie. Zasadnie zatem zakwalifikowano działkę do kodu DR 13+(zadeklarowana powierzchnia działki jest większa od powierzchni stwierdzonej) oraz DR6 (nie stwierdzono deklarowanej uprawy. Stwierdzona uprawa należy do tej samej lub wyższej grupy płatności). Wskazać należy, że skarżący modyfikował swe wyjaśnienia dotyczące upraw na tej działce stosownie do ustaleń dokonywanych przez organy, z tych względów jego wyjaśnienia zasadnie oceniono jako nie zasługujące na wiarę co istotne skarżący ostatecznie przyznał, iż na działce B miała miejsce uprawa owsa (... ha) i gryki (... ha). Niezależnie zatem od zastrzeżeń dotyczących wiarygodności wyjaśnień skarżącego, zasianie na jednaj działce owsa i gryki byłoby niezgodne z przepisem art. 2 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, bowiem wśród warunków uzyskania płatności stwierdza on, że za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa. W związku z powyższym Sąd podzielił stanowisko organu, że przesłuchanie świadków zawnioskowanych w odwołaniu mających potwierdzić zasiew gryki nie było konieczne. Również zarzut skargi dotyczący udziału pełnomocnika uznać należy za chybiony. Z akt sprawy wynika, że A. S. nie przedłożył nadto kontrolującym pełnomocnictwa do reprezentowania strony a ponadto A. W. nie zgłosił do ewidencji producentów A. S. jako swego pełnomocnika. Stosownie do art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r. Nr 10, poz.76 ze zm.) "Ewidencja producentów zawiera: imię i nazwisko oraz określenie miejsca zamieszkania i adres pełnomocnika, jeżeli został ustanowiony, albo osoby uprawnionej do reprezentacji (...)".Z powyższego wynika obowiązek wpisu do krajowej ewidencji producentów ustanowionego pełnomocnika. Powyższe nie wyklucza w postępowaniu dotyczącym przyznawania producentom rolnym płatności ze środków Wspólnoty Europejskiej udzielania pełnomocnictw do poszczególnych czynności. W świetle powyższego także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust.1 pkt 5 w zw. z art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 14 ust.1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów gospodarstw rolnych, oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności nie popiera wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien stosownie do art. 78 § 2 kpa przeprowadzić wnioskowane przez producenta dowody co do wykonywania przez niego stosownych zabiegów na działkach A i C i po przesłuchaniu świadków ocenić wiarygodność tego środka dowodowego na tle całokształtu okoliczności sprawy. Mając jednak na uwadze wcześniej poczynione rozważania zaskarżony wyrok, podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.