I SA/Sz 896/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia kary porządkowej p o s t a n a w i a: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z dnia 28 listopada 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt I SA/Sz 896/17 w ten sposób, że w wierszu 11 od góry oraz w pkt 2 sentencji orzeczenia, w miejscu oznaczenia strony skarżącej, zamiast: [...] z siedzibą w W." wpisać: [...] z siedzibą w W.". Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., zw. dalej: "p.p.s.a."), Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu Sądu, doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00). W przedmiotowej sprawie, Sąd na skutek oczywistej omyłki pisarskiej, błędnie wskazał nazwę strony skarżącej jako: "[...] z siedzibą w W." zamiast "[...] z siedzibą w W.". Z akt przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że stroną skarżącą jest: [...] z siedzibą w W.. Wyżej wskazana omyłka ma charakter oczywistej, na co wskazuje zestawienie sentencji wyroku z treścią uzasadnienia oraz z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy. Należało ją zatem sprostować. Stwierdzona omyłka nie miała wpływu na sposób rozpatrzenia przez Sąd przedmiotowej skargi. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.