I SA/Sz 903/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 października 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 października 2015 r. (doręczonym 3 listopada 2015 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił przywrócenia terminu. Skarżący złożył w dniu 12 listopada 2015r. (data nadania na poczcie) zażalenie na ww. postanowienie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Natomiast w myśl art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zażalenie skarżącego zostało wniesione po upływie ustawowego terminu. Odpis postanowienia Sądu z dnia 23 października 2015 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego wraz z uzasadnieniem w dniu 3 listopada 2015 r. (wtorek). Bieg siedmiodniowego terminu należy liczyć od środy 4 listopada 2015 r., termin ten - do wniesienia zażalenia - upływał zatem we wtorek 10 listopada 2015r. Z akt sprawy wynika w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że skarżący złożył zażalenie na to postanowienie dopiero 12 listopada 2015r., to jest z uchybieniem ww. terminu. W tych okolicznościach, stosownie do przepisu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.