I SA/Sz 909/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 29 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 24 marca 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego C. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 11 maja 2013 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łobzie wpłynął wniosek C K o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2013 rok. Wniosek zawierał deklarację działek rolnych do przyznania płatności za pakiety: - Rolnictwo zrównoważone w wariancie 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania na łącznym obszarze 86,05 ha, - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 w wariancie 4.1 ochrona siedlisk lęgowych ptaków o łącznej powierzchni 21,04ha oraz - Ochrona gleb i wód, w wariantach 8.2.1 Międzyplon ozimy i 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy, w których zadeklarowane zostały działki rolne o łącznej powierzchni 43,70 ha. W dniu 31 maja 2013 r. rolnik złożył zmianę do wniosku, w której wskazał na kolejne działki rolne K, L i M użytkowane rolniczo w gospodarstwie, lecz nie zadeklarowane do wsparcia rolnośrodowiskowego. Pismem z dnia 28 lutego 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wezwał rolnika do złożenia wyjaśnień na okoliczność sposobu użytkowania działki rolnej G. W odpowiedzi rolnik złożył oświadczenie, w którym wskazał na znane mu informacje o użytkowaniu działki w latach 2007-2011. Za niezgodne ze stanem faktycznym rolnik uznał deklaracje dwóch producentów rolnych z poprzedzających pięciu lat, gdyż w jego ocenie, działki nie były włączone do płodozmianu. Na potwierdzenie swoich racji wskazał na możliwość udzielenia informacji o świadkach mających potwierdzić ww. okoliczności. W dniu 24 marca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł wydał decyzję Nr [...], w której przyznał rolnikowi wsparcie w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w płatności za wariant 4.1 uwzględniona została wyłącznie powierzchnia 5,60 ha z zadeklarowanej we wniosku 21,04 ha, gdyż co do obszaru 15,44 ha organ ustalił, iż zadeklarowana łąka trwała nie spełnia definicji trwałego użytku zielonego określonej w art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. U. L 316 z 2.12.2009 r.), dalej "rozporządzenie nr 1120/2009". Organ podał, że dokonał sprawdzenia historii uprawy w poszczególnych latach na działkach ew. nr [...] - działka G i ustalił, że nie były one deklarowane jako TUZ przez co najmniej 5 lat przed rozpoczęciem realizacji programu rolnośrodowiskowego w ramach wariantu 4.1. W związku z powyższym, organ w płatności za wariant 1.1 uwzględnił powierzchnię mniejszą o 15,44 ha, albowiem z przepisu rozporządzenia w sprawie płatności za realizację Programu rolnośrodowiskowego wynikało, że obszary użytkowane jako łąka trwała nie były objęte dotacją w ramach wariantu 1.1. Rolnik złożył odwołanie od powyżej decyzji. Rolnik wyjaśnił, iż w latach 2007-2013 na gruntach działek [...] nie prowadzono, wbrew twierdzeniu organu, upraw w płodozmianie. Rolnik uzasadnił, że we wskazanym okresie poprzedni użytkownicy gruntu poświadczyli nieprawdę, deklarując określone uprawy rolnicze. Ponadto, według rolnika, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że roślinność na wykluczonej działce rolnej w okresie poprzedzających 7 - 8 lat nie uległa zasadniczej zmianie. Za dowód rolnik przywołał opinię biegłego z zakresu ornitologii potwierdzającą występowanie określonych gatunków ptaków charakterystycznych dla siedlisk łąkowych oraz wniósł o przeprowadzenie rozprawy i przesłuchanie świadków oraz powołanie biegłego z zakresu rolnictwa lub agrotechniki. Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał w dniu 29 sierpnia 2014 r. decyzję, w której utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji w mocy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy rolnik spełnił warunki do przyznania płatności w ramach realizacji wariantu 4.1 oraz 1.1 na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem PRS2013, bowiem wskazane rozporządzenie stanowiło podstawę prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w roku 2013. Organ odwoławczy przywołał treść § 2 ust. 1 pkt 1-4, § 12 ust.4 rozporządzenia PRS2013 oraz definicję trwałego użytku zielonego, określoną w art. 2 rozporządzenia nr 1120/2009. Organ odwoławczy podał, że w oparciu o posiadane dokumenty i bazę danych stwierdzono, iż na działce G w 2008 r. prowadzona była uprawa żyta, zaś w 2010 r. grunt ten był ugorowany. Z analizy wniosków złożonych przez innych producentów wynikało, że grunty zgłoszone były do płatności JPO/UPO, a zatem zadeklarowane grunty na działce G przez rolnika we wniosku o płatność w 2013 r. w okresie 5 lat (2008-2012), przynajmniej przez 2 lata nie były zagospodarowane trawami bądź paszami roślin zielonych naturalnych, co w bezpośredni sposób wpływało na brak możliwości sposób wpływało na brak możliwości ich zakwalifikowania w 2013 r. do grupy upraw trwałych użytków zielonych i uwzględnienia zadeklarowanej łąki o powierzchni 15, 44 ha w płatności za wariant 4.1. Organ odwoławczy podał, że na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia PRS2013 , zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach pakietu 1. Rolnictwo zrównoważone, obejmuje obszar gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, na których jest prowadzona działalność rolnicza - a płatność - jest przyznawana jedynie wówczas gdy pakiet jest realizowany na obszarze całego gospodarstwa (§ 10 pkt 1 rozporządzenia PRS2013). Oznaczało to, że pomimo wynikającej z § 12 ust. 1 rozporządzenia PRS2013 możliwości ubiegania się i otrzymania wsparcia za realizację pakietu 1. do gruntów zagospodarowanych określonymi gatunkami roślin, aby zachować prawo do płatności, należy pakiet ten realizować na wszystkich gruntach rolnych gospodarstwa (nawet z roślinami nie dotowanymi w pakiecie 1. - np. łąką czy pastwiskiem trwałym). Organ odwoławczy podał, że nie znalazł uzasadnionych podstaw do przeprowadzenia dowodu ze świadków zgłoszonych w odwołaniu na okoliczność rzeczywistego użytkowania ww. działek ewidencyjnych w latach 2007-2013. Stanowisko organu związane było z posiadanymi z urzędu dowodami w postaci wniosków o przyznanie płatności składanych we wskazanym okresie, jak również z uwzględnieniem okoliczności związanej z kilkuletnim odstępem czasu pomiędzy określoną deklaracją a terminem, w którym wskazany dowód miałby zostać przeprowadzony. Organ odwoławczy podał, że ówcześni wnioskodawcy, deklarując określone grunty i uprawy do płatności, podobnie jak sam rolnik we wniosku na rok 2013, podpisując wnioski oświadczyli, iż były im znane skutki prawne składania fałszywych oświadczeń wynikające z Kodeksu karnego, jak również, że byli świadomi możliwości skontrolowania ich deklaracji poprzez kontrolę na miejscu przeprowadzoną z ramienia ARiMR. Dla organów Agencji, które wskutek przeprowadzonych ówcześnie kontroli wniosków nie dostrzegły nieprawidłowości wpływających na konieczność wykluczenia wskazanych działek z prawa do płatności, zadeklarowany sposób gospodarowania należało rozpatrzyć jako prawidłowy i uwzględnić we wnioskowanych płatnościach. Z powyższych powodów organ nie przeprowadził również dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa, albowiem za kluczowe przeciwwskazanie do jego przeprowadzenia uznał istniejący odstęp czasu pomiędzy deklaracjami upraw, z powodu których organy ARiMR uznały grunty rolne działek 83/2 i 92/1 za niespełniające definicji trwałego użytku zielonego określonego w art. 2 lit.c rozporządzenia nr 1120/2009 (za główną przeszkodę uznano brak możliwości wykluczenia uprawy żyta w 2008 roku przez biegłego przeprowadzającego ocenę gruntów w roku 2014). Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut co do braku rozpatrzenia opinii biegłego z zakresu ornitologii wskazującej na występowanie na spornym gruncie określonych gatunków ptaków charakterystycznych dla siedlisk łąkowych. Organ odwoławczy podał, że rolnik nie złożył do akt sprawy sporządzoną Dokumentację przyrodniczą (ornitologiczną) na okoliczność realizowanego Programu rolnośrodowiskowego w wariancie 4.1. Tym samym organ odwoławczy dowodu tego nie zweryfikował. Organ odwoławczy podał, że był świadomy tego, iż została ona opracowana i stanowiła podstawę dla złożonej deklaracji gruntów do wsparcia w wariancie 4.1. Zdaniem organu, oczywistym był fakt, że autor Dokumentacji - wskutek przeprowadzonej lustracji i udokumentowania materiałem fotograficznym - przygotował ją dla gruntów, odnośnie których był w przeświadczeniu, iż są one trwałymi użytkami zielonymi. Według organu odwoławczego, dla uznania, że spełnione zostały warunki do wypłaty wsparcia za wariant 4.1 okoliczność powyższa pozostawała bez wpływu, albowiem stwierdzenie łąki trwałej w dacie sporządzania ww. dokumentu nie wykluczało uprawy zbóż w 2008 roku. Rolnik złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi: 1) naruszenie prawa materialnego: a) art. 2 pkt c rozporządzenia nr 1120/2009 przez dowolne uznanie, iż działki nr 83/2 i 92/1 (oznaczone literą " G") nie stanowią trwałego użytku zielonego w rozumieniu tego przepisu, wbrew dowodom znajdującym się w aktach sprawy oraz z pominięciem zawnioskowanych przez Skarżącego dowodów, b) § 4 ust. 2 rozporządzenie PRS2013 w zw. z art. 2 pkt c rozporządzenia nr 1120/2009 przez dowolne uznanie, iż pięcioletni okres zakazu płodozmianu należy odnosić do pięcioletniego okresu użytkowania gruntu, poprzedzającego deklarację, 2) rażące naruszenie przepisów postępowania: a) art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (ustawa o wspieraniu) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 art. 80 Kpa, przez rażącą obrazę zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, przejawiających się w zaniechaniu przeprowadzenia wszystkich zawnioskowanych przez stronę dowodów, w tym dowodu z opinii biegłego mimo konieczności skorzystania z wiadomości specjalnych, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na treści wniosków obszarowych, składanych przez poprzednich właścicieli działki oznaczonej symbolem G w latach 2007-2010, b) art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu w zw. z art. 89 § 2 Kpa przez zaniechanie wydania stosownego postanowienia względem żądania przeprowadzenia rozprawy, wnioskowanej przez skarżącego, pomimo konieczności wyjaśnienia sprawy przy udziale skarżącego, świadków oraz biegłego, c) art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu w zw. z art. 78 § 1 i art. 77 § 2 Kpa przez zaniechanie wydania stosownego postanowienia względem zgłoszonego przez skarżącego wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa lub agrotechniki na okoliczność rzeczywistego wykorzystania działek nr [...] przez poprzednich właścicieli, pomimo konieczności skorzystania przez organ z wiedzy specjalnej w tym zakresie, zgłoszonych przez skarżącego wniosków o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, d) art. 76 § 1 i art. 80 Kpa przez nieuprawnione nadanie wnioskom o przyznanie płatności (tu: złożonym przez poprzedników prawnych skarżącego za lata 2008 i 2010) mocy dowodowej równej dokumentowi urzędowemu i na ich podstawie uznanie za udowodnioną zanegowanej przez skarżącego okoliczności o sposobie wykorzystania działek nr [...] w latach 2008 i 2010, pomimo zgłoszenia przez skarżącego kontr dowodów (w tym przesłuchanie świadków, opinia biegłego), a tym samym uznanie niespełnienia przez skarżącego warunku niedokonywania płodozmianów na ww. gruncie w okresie pięciu lat wbrew faktycznemu stanowi rzeczy, e) art. 20 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu w zw. z art. 6 i 8 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania, tj. w sytuacji, w której poprzednio wydana decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 18 lutego 2013 r., dotycząca przyznania płatności do działek nr [...] w tym samym wariancie 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków była dla skarżącego pozytywna, a nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności faktyczne lub prawne, które powodowałyby zmianę sposobu wykorzystywania działek w dacie składania wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 i kolejne, f) art. 21 ust. 4 pkt 1 ustawy o wspieraniu przez wydanie decyzji bez dochowania dwumiesięcznego terminu od daty złożenia odwołania z dnia 18 kwietnia 2014 r. oraz jej doręczenie po upływie niemal roku od daty wydania. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Sąd wskazał, co następuje: Skarga była zasadna. Spór w sprawie dotyczył nieprzyznania przedmiotowej płatności do działki G w związku ze stwierdzonym zgłoszeniem działek ewidencyjnych nr [...], tworzących działkę G w 2008 r. i 2010 r. zgłoszonych do JPO/UPO przez innych producentów. Zdaniem organu, działka G nie spełnia definicji trwałego użytku zielonego. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz zwracania płatności rolnośrodowiskowej objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 regulowało rozporządzenie rolnośrodowiskowe wydane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U Nr 64, poz. 427 ze zm.), dalej "ustawa o wspieraniu". Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kpa, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kpa nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ww. ustawy). Odwołanie od decyzji w sprawie przyznania pomocy: 1) rozpatruje się w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania; 2) nie wstrzymuje jej wykonania (art. 21 ust. 4 ww. ustawy). W przypadku, o którym mowa w art. 155 Kpa, organ wyższego stopnia może zmienić decyzję ostateczną w sprawie przyznania pomocy, na mocy której strona nabyła prawo, również bez zgody strony, jeżeli nie ograniczy to nabytych przez nią praw (art. 21 ust. 5 ww. ustawy). Z powyższego wynika, że art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu zastąpił art. 7, art. 9, art. 10 i art. 77 Kpa. Na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art.8 Kpa), wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy (art. 11 Kpa). Skarżący zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu zgłosił wnioski dowodowe w sprawie w postaci przesłuchania świadków i powołania biegłego. Zdaniem Sądu, organ w toku postępowania naruszył przepisy procesowe w zakresie prawidłowego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w znacznym stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy ich nie przeprowadził, gdyż uznał, że działka G nie spełniła definicji trwałego użytku zielonego, gdyż ustalono to na podstawie dokumentu urzędowego jakim były wnioski o przyznanie płatności złożone przez innych producentów, w których producenci ci złożyli oświadczenia o prawdziwości danych w nich zawartych pod rygorem odpowiedzialności karnej. Ponadto, o niezasadności powołania biegłego z zakresu rolnictwa (agrotechniki) zdecydował upływ czasu pomiędzy uprawą żyta w 2008 r. na przedmiotowym gruncie a datą złożenia wniosku dowodowego. Dowód z opinii biegłego ornitologa, zdaniem organu, nie miał znaczenia, gdyż biegły przygotował ją dla gruntów, odnośnie których był w przeświadczeniu, że są one trwałymi użytkami zielonymi. Wskazać należy, że organ I instancji swoje wnioski oparł na danych z systemu ewidencyjnego, będącego w gestii organu. O ile Sąd podzielił stanowisko organu co do niezasadności powołania biegłego z zakresu rolnictwa (agrotechniki) upływu na długi okres czasu, by możliwe było ustalenie sposobu wykorzystania przedmiotowego gruntu w latach 2008 i 2010 oraz braku wpływu na rozpoznanie sprawy opinii biegłego ornitologa, to nie zgodził się z poglądem organu o braku konieczności przesłuchania wnioskowanych świadków na okoliczność wykorzystywania przedmiotowych gruntów w ww. latach. Stosownie do art. 76 § 1 Kpa, dokumentem urzędowym jest dokument pochodzący od organu. Takim dokumentami nie są wnioski o przyznanie płatności, gdyż te choć sporządzane na formularzach udostępnianych przez Agencję pochodzą od producentów rolnych, którzy decydują o zapisach w nich. Według Sądu, organ przykłada zbyt dużą wagę do faktu, że producenci podpisali ww. wnioski zawierające klauzulę o prawdziwości danych złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej. Sam ten fakt nie świadczył, że na przedmiotowych działkach byłą w rzeczywistości uprawa żyta czy też ugór. Oczywiście, dowodem urzędowym są decyzje przyznaniu stosownych płatności ww. producentom w latach 2008 i 2010 zawarte w aktach sprawy. Jednak w treści tych decyzji przedmiotowe działki nie są wymienione. W postępowaniach dotyczących ww. producentów organ przeprowadził kontrolę administracyjną. Z akt nie wynikało, że organ dokonał kontroli na miejscu gospodarstw tych producentów w ww. latach. Tylko z takich kontroli pochodziłaby ewentualna dokumentacja związana z faktyczną uprawą przedmiotowych gruntów. Zdaniem Sądu, w sprawie wystąpiła konieczność przesłuchania ww. świadków na wskazane okoliczności. Według Sądu, zasadne w miarę możliwości byłoby przesłuchanie producentów, którzy złożyli ww. wnioski w latach 2008 i 2010 lub osób składających w ich imieniu ww. wnioski na okoliczność sposobu wykorzystania przedmiotowych gruntów i ich zadeklarowania w określony sposób w ww. wnioskach. Celowe byłoby też przesłuchanie rolnika w charakterze strony na okoliczność zadeklarowania przez niego na działce G trwałego użytku zielonego, posiadania wiedzy na okoliczność wykorzystania tych gruntów przez innych producentów w ww. latach. W ocenie Sądu, organ winien również przeanalizować dokumenty związane z nabyciem tych gruntów przez skarżącego w celu zbadania czy zawierają one dane dotyczące upraw na przedmiotowych gruntach w chwili ich nabycia przez skarżącego. Dowody, które zostaną zebrane przez organ powinny być ocenione łącznie z pozostałym materiałem dowodowym. Dopiero wówczas organ wypełni przesłankę z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu. Odnośnie zarzutu braku przeprowadzenia rozprawy na podstawie art. 89 § 1 Kpa, wskazać należy, że organ administracji publicznej jest obowiązany przeprowadzić rozprawę, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania. Ocena, czy przeprowadzenie rozprawy przyczyni się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania, należy do prowadzącego je organu. W ramach tej oceny organ powinien uwzględnić, że koncentracja materiału dowodowego w jednym miejscu i czasie jest z reguły czynnikiem upraszczającym i przyspieszającym postępowanie administracyjne. Odnośnie terminu zakończenia postępowania określonego w art. 21 ust. 4 ustawy o wspieraniu, wskazać należy, że jest to termin instrukcyjny, który nie ma wpływu na rozpoznanie sprawy. Odnośnie kwestii przyznania skarżącemu płatności za 2012 r. przez organ bez zmniejszeń płatności jak w niniejszej sprawie w tych samych okolicznościach, wskazać należy, że nie miało to wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Ocena organu dotycząca zaistnienia przesłanek do przyznania rolnikowi konkretnej płatności za dany rok następuje indywidualnie. Tak jak ocena prawidłowości danej decyzji dotyczącej konkretnej płatności. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobowiązany jest uwzględnić ww. wskazania Sądu co do przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Oczywiście organ może przeprowadzić również inne stosowne czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego i jego rozpoznania na postawie obowiązujących przepisów. Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". O uchyleniu decyzji organu I instancji przez Sąd na mocy art. 135 p.p.s.a. przesądziła konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego w znacznym rozmiarze. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).