I SA/Sz 915/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie skargi S Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Szczecinie na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 16 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a oddalić wniosek. W dniu 25 listopada 2015 r. Sąd wydał wyrok w sprawie ze skargi S Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Szczecinie na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 16 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego, w którym uchylił zaskarżoną interpretację i zasądził na rzecz skarżącej spółki odpowiednie koszty postępowania sądowego. Wyrok wraz z pisemnym uzasadnieniem został doręczony organowi w dniu 8 grudnia 2015 r., zaś skarżącej w dniu 7 grudnia 2015 r. W dniu 8 grudnia 2015 r. do Sądu skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego złożyła wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku, w którym podała, że treść wyroku jest zbieżna z jej poglądami to "należy poczynić pewne uwagi z związku z treścią uzasadnienia wyroku zawartego na stronach 7 i 8". Zdaniem skarżącej, uzasadnienie wyroku nie odpowiada stanowi faktycznemu, opisanemu jako zdarzenie przyszłe, będące przedmiotem sporu w sprawie. Skarżąca zacytowała część treści uzasadnienia: "W wyniku przyjęcia rzeczy na podstawie umowy depozytu nieprawidłowego, a następnie zwrotu przedmiotu depozytu skarżąca nie uzyska przychodu, nie dojdzie do zwiększenia się jej majątku. Taka sama sytuacja nastąpi również w sytuacji gdy zamiast przedmiotu objętego depozytem nieprawidłowym za zgodą deponenta otrzyma on inne rzeczy, w tym rzeczy oznaczone co do gatunku lub środki finansowe od skarżącej. Zaznaczyć należy, że skarżąca w przedmiotowym wniosku wyraźnie wskazała, iż wartość rynkowa przekazanych przez nią w ramach datio in solutum rzeczy oznaczonych co do gatunku będzie stanowić równowartość rzeczy oznaczonych co do gatunku lub tożsamości wydanych jej w ramach zwrotu depozytu rzeczowego". Skarżąca wskazała, że ostatnie zdanie ww. cytatu jest szczególnie niezrozumiałe. Zdaniem skarżącej, konieczne było zwrócenie się o sprostowanie treści uzasadnienia ze względu na wystąpienie oczywistej omyłki. Skarżąca podała, że treść uzasadnienia ustnego odpowiadała treści zdarzenia przyszłego, będącego przedmiotem sporu i była zbieżna z poglądami skarżącej. Sąd wskazał, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Odnośnie sprostowania uzasadnienia sąd postanawia na takiej zasadzie jak sprostowanie wyroku. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Inne oczywiste omyłki są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. Wskazać należy, że sprostowanie, o którym mowa w ww. przepisie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się do zmiany zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Jak wynikało z ww. wniosku skarżąca zarzuca Sądowi błąd w orzekaniu na skutek błędnego ustalenia faktu. Powyższa okoliczność nie może być przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, sporządzone uzasadnienie nie zawierało niedokładności, błędów pisarskich lub innych oczywistych omyłek, które uzasadniałyby sprostowanie treści uzasadnienia. Na marginesie wskazać należy, że uzasadnienie ustne wygłoszone w dniu wydania wyroku wskazywało na główne jego motywy i było zbieżne z treścią pisemnego uzasadnienia wyroku. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącej.